รังรักออสเตรีย-แรกพบ










EP 11 คนปากดี ขี้หึง เอาแต่ใจ 40% ก่อน NC++ ( พระจันทร์สองใจ NC 20++ ) ( อัญจรี ) [ 2017-11-20 ]
ล่ารัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ล่ารัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
พบรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] พบรักรัฐภาม (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
คนอุ้มรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ขอรักครั้งที่ สิบ 1 ( [ชุด Men Of Lions] ขอรักรัฐภูมิ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
บทที่ 5 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2017-11-19 ]
ตอนที่ 2 หัวใจที่บอบช้ำ[02] ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2017-11-18 ]


วันนี้ 548
เมื่อวานนี้ 1,040
เดือนนี้ 19,485
เดือนที่แล้ว 32,631
ปีนี้ 327,163
ปีที่แล้ว 1,316,526
รวมทั้งหมด 7,629,254

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
รังรักออสเตรีย : แรกพบ
ผู้แต่ง : ณ ชะอำ
ลงเมื่อ : 2016-03-26 [ 14:47:59 ]
อ่านทั้งหมด : 618
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 15

 

 

                ร่างเพรียวสมส่วนก้าวลงจากรถไฟฟ้า เธออยู่ในเดรสสีขาวคลุมเข่าสะพายกระเป๋าลูกไม้ญี่ปุ่นลายสก็อตใบโต มีเสื้อคลุมเดนิมครึ่งตัวสวมทับเดรสไว้ดูน่ารัก เดินลิ่วออกมายังทางเชื่อมจากสถานีรถไฟฟ้าไปหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เธอชนกับสุภาพบุรุษคนหนึ่งในฝูงชนและหยุดขอโทษเล็กน้อย กระชับกระเป๋าที่ดูคล้ายจะเกะกะมาหาตัวแต่ไม่ได้หันหน้าไปมองเขา จากนั้นจึงก้าวฉับๆต่อเข้ามาในหอศิลป์ผ่านประตูกระจกใสด้วยความคล่องแคล่ว

                ทิชาดาห้ามรอยยิ้มไม่ให้เกิดขึ้นบนใบหน้า ขณะเดินเลี้ยวเข้าห้องน้ำและเข้าไปในส้วมห้องหนึ่งทันที ปิดล็อคประตูเสร็จก็แขวนกระเป๋า

                มือนวลน้ำผึ้งขยับออกมาจากใต้เสื้อคลุมเดนิม เผยให้เห็นกระเป๋าเงินหนังถลอกๆของสุภาพบุรุษคนที่เธอเพิ่งแกล้งชนไปเมื่อครู่

                คนมือไวก็อย่างนี้ ชีวิตถึงจะค่อยสนุกสนาน

                หญิงสาวยิ้มกริ่มขณะเปิดกระเป๋าเงินออกดู ดึงเอาเฉพาะปึกธนบัตรออกมา โดยไม่ใส่ใจบัตรเครดิตหรือบัตรสำคัญอื่นใดทั้งสิ้น จากนั้นจึงโยนกระเป๋าเงินลงในถังขยะ และดึงทิชชู่ทิ้งทับลงไป

                ซื้ออะไรกินดีนะ ซื้อหนังสือไปฝากมาลินีด้วยดีกว่า ทิชาดาคิดถึงเพื่อนสาวคนสนิทที่ทำงานชั้นบนของที่นี่เป็นอันดับแรกๆ มาลินีเพื่อนเธอเป็นหนอนหนังสือตัวยงมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งสองเป็นคู่ซี้ตอนลงเรียนคลาสภาษาเยอรมันด้วยกัน ทำงานกลุ่มด้วยกันทุกอย่าง บทสนทนากับมาลินีมักจะมีคุยอยู่ตลอดว่าอยากได้นิยายเล่มนั้นเล่มนี้ แม้ว่าทิชาดาจะชอบดูหนังฟังเพลงมากกว่าอ่านตัวอักษรก็ยังรู้สึกสนุกที่ได้ฟัง

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดขึ้นมาไล่ดูหน้าเฟสบุ๊คของมาลินี ว่าเพิ่งตั้งสเตตัสบ่นๆอยากได้นิยายเล่มไหน จากนั้นจึงเดินออกจากห้องน้ำไปร้านหนังสือของหอศิลป์อย่างสบายใจ

                ทิชาดาไม่ได้ต้องการเงิน เธอไม่ขัดสนอะไร แม่เธอก็ดูแลให้มีของดีๆใช้ตามสมควรและเคร่งครัด

                แต่กระเป๋าเงินทุกวัน บัญชีทุกบัญชี แม่เธอเข้ามาเปิดดูตลอด... คุณพรรณภัคเป็นคนวิตกจริตกับบุตรสาว เหมือนกับที่วิตกจริตกับการบริหารควบคุมร้านเบเกอรี่ จึงจี้ถามทุกรายการให้ทิชาดาจาระไนว่า เธอตัดสินใจใช้จ่ายอะไรบ้างในแต่ละวัน แล้ววิจารณ์ว่าเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมอย่างไร ของที่ซื้อกลับบ้านมาทุกอย่างนางจะต้องเช็คหมด

                หอศิลป์นี้ถ้ามาลินีไม่ได้ทำงานอยู่ และช่วยโกหกกับคุณพรรณภัคว่าต้องการอาสาสมัครเป็นไกด์ดูแลนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมวันเสาร์อาทิตย์แล้วล่ะก็ ทิชาดาก็ไม่มีหวังจะได้ออกจากบ้านในเวลาเย็นถึงค่ำแบบนี้หรอก เฝ้าเตาอบไปตามปกตินั่นแหละ

                หญิงสาวเหนื่อยหน่ายจนแทบบ้า จนที่สุดเธอก็หาทางออกด้วยการเป็นเด็กดีแค่ต่อหน้า ลับหลังออกตะลอนหาสีสันจากเรื่องเสี่ยงๆ มาแต่งแต้มชีวิตสีขาวสะอาดไร้ที่ติอันเคร่งครัด

                จะอะไรก็ได้ ขอทีเถอะ อะไรก็ได้ที่มันไม่น่าเบื่อและอึดอัด...

                ร่างเพรียวเลือกเดินเข้าร้านหนังสือบุ๊คโมบี้ ถึงยังไงก็ช้อปปิ้งของที่ถูกใจกลับเข้าบ้านไม่ได้เพราะจะโดนเช็ค เธอก็ละลายเงินที่ลักมาไปกับของขวัญให้มาลินีและกินเที่ยวตามใจปากในย่านสยามนี่แหละ ทิชาดายิ้มสวยขณะตอบรับคำทักทายจากพนักงานร้านหนังสือ ท่าทางเรียบร้อย ผมยาวตรงดำธรรมชาติ และเสื้อผ้าเครื่องสำอางหวานๆเรียบๆที่แม่เธออนุญาตให้แต่ง ดูอย่างไรก็ไม่มีใครระแคะระคายถึงพฤติกรรมนอกลู่นอกทาง

                พอซื้อหนังสือเสร็จสรรพ เธอก็กดไลน์หามาลินีที่มักทำงานยุ่งจนหัวหมุน รอว่างเมื่อไรก็มาตอบไลน์เอง เพราะกับเพื่อนบ้างานคนนี้ ใครโทรศัพท์โพล่งไปในเวลางานไม่ได้ทีเดียว มีสิทธิ์โมโห

                “ทำอะไรรอดีนะ…”

                นัยน์ตารียาวทอดมองไปรอบๆ บรรยากาศสงบและพื้นที่สะอาดกว้างขวางของหอศิลป์ดึงดูดนักท่องเที่ยวที่ต้องการวันผ่อนคลายเงียบๆเสมอ นักท่องเที่ยวต่างชาติที่เห็นคุณค่าของศิลปะก็นิ่งดูผลงานแต่ละชิ้นอย่างตั้งใจ และอยากหาคนคุยแลกเปลี่ยนความเห็น

                พร้อมให้ชวนคุย...และล่อหลอก ทิชาดาสะบัดผมไปด้านหลังก่อนจะถูมือไปมา ...เหยื่อโอชะทั้งนั้น

 

                คาร์สเทนหยุดยืนที่หน้าภาพปักรูปท้องฟ้าเหนือนครที่เป็นตึกสูงแออัด ผืนผ้าไร้กรอบขนาดใหญ่ยักษ์สีอ่อนจาง ปักลูกปัด เศษผ้า และดิ้นด้ายมากมายละเอียดลออด้วยมือเปล่า ชวนให้ทั้งตะลึงชมและครุ่นคิด

                คนส่วนใหญ่คงจะมุ่งมองท้องฟ้าที่อยู่ในระดับสายตาพอดี แต่สำหรับเขาซึ่งเป็นอดีตสไนเปอร์ ทัศนียภาพแบบนี้กลับดึงให้มองลงล่างสำรวจดูบ้านเมืองโดยอัตโนมัติ เวลาอยู่ในหอสูง สไนเปอร์ทุกคนซูมกล้องปืนลงมองดูภัยต่างๆเบื้องล่างอย่างเหยี่ยว ท้องฟ้าว่างเปล่าอาจสวยงาม ทว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ สิ่งสำคัญคือศัตรูที่อาจลอบเคลื่อนไหวอยู่ปะปนกับฝูงชนหรือสภาพแวดล้อม นัยน์ตาเฉียบคมของพวกเขาถูกฝึกฝนมาให้สนใจรายละเอียดเฉพาะหน้า

                นิทรรศการสะท้อนประสบการณ์ทหารผ่านศึกที่ฟลอเรียนมาร่วมดูแลจัดอยู่ที่ชั้นบนสุด ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อยและได้รับคำชื่นชมดี แต่แขกเหรื่อมหาศาลจนคาร์สเทนไม่สบายใจ หลังจากปลดประจำการชายหนุ่มไม่ชอบฝูงชนเอาเสียเลยจริงๆ ร่างสูงจึงขอตัวเดินลงชั้นถัดมาที่เป็นนิทรรศการภาพปักผ้า ซึ่งหอศิลป์เปิดมาเป็นเดือนแล้วจึงซาความนิยม ผู้คนบางตา

เขาเดินเล่นช้าๆพลางพับแขนเสื้อเชิ้ตสีเทาขึ้นไปที่ข้อศอก อากาศที่ไทยขนาดเป็นห้องแอร์ก็ยังไม่เย็นเท่าบ้านเขาอยู่ดี เขาล่ะงงจริงๆว่าคนที่นี่สวมสูทแล้วไม่ตับแตกหรืออย่างไร

                ขณะกำลังจะละจากภาพท้องฟ้าเหนือนครนั้นไป ก็ปรากฏว่ามีหญิงสาวในเดรสขาวและเสื้อคลุมเดนิมมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ พาให้คาร์สเทนชะงักขา แปลก สันจมูกโด่งกระสากลิ่นอ่อนจางของแป้งอบ ช็อกโกแลต สตรอว์เบอร์รี่ และอีกหลายๆของอร่อยที่ล้วนหอมหวานอบอุ่นสู่ฆานประสาท ผสมผสานกับกลิ่นบางอย่างที่ยวนใจลุ่มหลงจากเรือนผมดำยาวของเธอ

ชายหนุ่มนึกถึงช็อกโกแลตบรั่นดีของแบรนด์อัสบาค อัวร์อัลท์ ที่ยามแรกแตะลิ้น จะรสหวานละมุนด้วยช็อกโกแลตเนียน ทว่าพอกัดลงไป กลับเจอกับเชอร์รี่ฉ่ำบรั่นดีแรงร้อนวาบราวกับเพลิง... กลิ่นของมันละม้ายหญิงสาวคนนี้อย่างน่าประหลาด

ทิชาดาเหลือบมองชายหนุ่มทางหางตาหลังจากที่พินิจพิจารณาเขามาแล้วก่อนจะเดินมาตรงนี้ ผมน้ำตาล ตาก็เขียวอมน้ำตาล แนวไรผม สันจมูก และรูปกรามแบบยุโรปตะวันออกชัด เชิ้ตสีเทาดูออกว่าเนื้อผ้าละเอียดมีราคาพอสมควร แต่ไม่ได้กลัดกระดุมเนี้ยบหรือสั่งตัด และไม่ใช่เชิ้ตสำหรับสวมกับเครื่องแบบ ดังนั้นไม่น่าจะทำงานที่ไทย ทว่าในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่พวกฝรั่งขี้ไก่ปอนๆที่หมดตัวเลยอพยพมาประเทศโลกที่สามเพื่อลดค่าใช้จ่าย

ดี... ทิชาดาประเมินเขาอยู่ในใจ หากฝรั่งทำงานที่นี่หลายปี หรือรู้ภาษาไทย เกิดโดนต้มแล้วจะเอาผิดเธอขึ้นมา เขาจะสามารถแจ้งตำรวจเอาเรื่องกันยาว นักท่องเที่ยวต่างชาติที่มีฐานะแต่ไม่ค่อยรู้ที่ทางในไทย และไม่มีเวลาอยู่นานเพื่อสืบสาวตามเอาเรื่องกันนี่แหละ เหยื่อที่กล้วยที่สุด

แถมคนคนนี้หล่อเข้มกำยำเป็นบ้า นัยน์ตารียาวคู่สวยหลุบลงมองท่อนแขนแข็งแรง ข้อมือของชายหนุ่มสวมนาฬิกาแบบทหารสีดำเงินของสวิสมิลลิแทรี่ อาจจะเป็นรสนิยม หรือเป็นคนทำงานที่ต้องใช้นาฬิกาทนทานและละเอียด หรือไม่ก็เป็นทหารจริงๆ ดูหน่วยก้านแล้วคงไม่ใช่คุณชายขี้อายหรือเคร่งครัดศาสนา

ประเมินครบถ้วนกระบวนความแล้วว่าเอาคนนี้แน่ ทิชาดาก็เลื่อนสายตาไปยังภาพปักและหายใจยาวๆ ลองหยั่งความลึกน้ำดูก่อนด้วยการหันไปรอให้อีกฝ่ายสบตา จากนั้นจึงยิ้มอ่อน เอ่ยชวนคุยลอยๆเป็นมิตร อย่างให้อีกฝ่ายตอบก็ดี หรือแค่พยักหน้าก็ได้

“คุณชอบภาพนี้หรือคะ คุณคงชอบท้องฟ้า”

คาร์สเทนหันมามองตรงๆ ก่อนจะยิ้มตอบ

“เปล่าครับ ผมว่าฝีมือประณีตน่าทึ่งดี ดูห้องตึกรามบ้านช่องพวกนี้สิ” นัยน์ตาสีเขียวอมน้ำตาลกวาดมองด้านล่างของภาพที่เป็นนคร “ผมชอบรายละเอียด และอารมณ์ของเมืองก็เหมือนเมืองจริงๆมาก โอ่อ่า ยิ่งใหญ่ แต่จอแจขมุกขมัวด้วย”

“หมายถึงกรุงเทพฯนี่หรือคะ หรือว่าบ้านของคุณ” นัยน์ตาของหญิงสาวโค้งด้วยรอยยิ้ม พิจารณาชายหนุ่มโดยประสบการณ์ และสิ่งที่ร่ำเรียนในสายจิตวิทยาและภาษาสมัยมหาวิทยาลัย “สำเนียงอังกฤษของคุณเหมือนคนเยอรมันมากเลย ขอโทษนะคะ คุณเป็นคนเยอรมันใช่ไหม”

“ออสเตรียครับ เพื่อนบ้านเยอรมัน” เขาตอบ ก่อนจะดักว่า “คนละอันกับออสเตรเลียนะครับ บ้านผมไม่มีจิงโจ้”

                คนฟังหัวเราะ ยื่นมือมาให้จับ มือของเธอเล็กอย่างผู้หญิงเอเชียและสีผิวนวลน้ำผึ้ง เป็นสีผิวใสที่ดลบันดาลหัวใจฝรั่งสั่นไหวง่ายดาย คาร์สเทนไม่ได้เป็นข้อยกเว้น แต่บางอย่างในแววตาเธอบอกว่าไม่ได้เป็นสาวไทยตัวน้อยน่ารักใสซื่อ

                น่าสนใจ... ชายหนุ่มผมน้ำตาลเอียงคอมองเธอ เขาเองก็ไม่เคยบอกว่าชอบผู้หญิงใสๆอยู่แล้ว อยากเห็นนักว่าใต้ช็อกโกแลตหวานจะมีไส้อะไรซ่อนอยู่

                ทิชาดาเริ่มร่ายบทสนทนาภาษาเยอรมันที่เคยเรียนออกมาด้วยเสียงเหมือนเด็กๆท่องอาขยาน “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อทิชา คุณชื่ออะไร ฉันสบายดีมาก แล้วคุณล่ะสบายดีไหม ฉันอายุยี่สิบสอง คุณอายุเท่าไร ฉันอบขนมขาย คุณทำอาชีพอะไร อ่า... ขอบคุณ บ๊ายบาย” คาร์สเทนฟังแล้วหัวเราะร่วน หยอกกลับไปด้วยทำนองเดียวกัน

                “สวัสดีครับ ผมชื่อคาร์สเทน สบายดีมากเหมือนกัน ผมยี่สิบแปด เพิ่งปลดประจำการจากกองทัพ ขอบคุณเช่นกันครับแต่ไม่บ๊ายบาย”

                “อ้อ ไม่บ๊ายบาย งั้นแปลว่าคุณจะอยู่อีกนานใช่ไหม ไม่มีธุระต่อจากนี้หรือคะ เห็นคุณใส่เชิ้ต”

                “ผมมานิทรรศการชั้นบนนี้กับเพื่อนน่ะครับ แต่ขอตัวออกมาแล้ว ผมไม่ค่อยชอบคนเยอะ คงต้องรอจนกว่าเขาจะเสร็จ” รอยยิ้มของเขาชวนมองจนทิชาดาเผลอตัวจ้องไปแวบหนึ่ง เขาเอียงคอน้อยๆและว่า “อบขนมขาย... มิน่าล่ะ ผมได้กลิ่นเหมือนเบเกอรี่จากตัวคุณ ทำงานที่ร้านไหนหรือครับ”

                “อ๋อ ร้านของบ้านฉันเองค่ะ ร้านเล็กๆน่ะ อยู่แต่กับขนม กลิ่นมันติดผมไปหมดเลย”

หญิงสาวตอบเลี่ยงๆทำทีจับผมไปมา ไม่จำเป็นต้องให้เขารู้รายละเอียดอะไรมากนัก แต่ต้องไม่ใช่โกหกในเรื่องที่ตัวเองไม่รู้ ไม่งั้นเขาซักรายละเอียดขึ้นมาจะแย่

มีกฎจิตวิทยาอยู่ไม่กี่บทเท่านั้นที่เธอจะใช้กับผู้ชายคนนี้ เหมือนที่ใช้กับเหยื่อรายอื่นๆที่ผ่านๆมา

ไม่เป็นไรครับ ผมหมายถึงว่ามันก็หอมดี คุณยายของผมชอบอบขนมมากๆเหมือนกัน ตัวท่านก็มีกลิ่นแป้งคล้ายๆแบบนี้ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ยกเว้นว่ามดจะมาขึ้นตัวคุณน่ะนะ

                เช่นว่าเพิ่มความชิดใกล้และความพิเศษ เธอหัวเราะเบาๆ

“ฉันก็ต้องอาบน้ำก่อนนอนสิคะ ....เอ๊ะ คุณอายุยี่สิบแปด อืม งั้นก็เป็นพี่สินะ ที่นี่เราเรียกนับอาวุโสกัน ทิชาเรียกคุณเป็นพี่ได้รึเปล่าคะ” ทิชาดาถามด้วยรอยยิ้มใส “พี่คาร์สเทน”

คาร์สเทนแปลกใจนิดหน่อย คำเรียกของเธอฟังดูน่ารักดีหรอก แต่ในวัฒนธรรมเขาไม่มีอย่างนี้ เรียกตามอาวุโสดูเหมือนเคารพยำเกรงกัน เหมือนหญิงสาวเป็นผู้น้อยอยู่ต่ำกว่าเขาอย่างไรชอบกล ในมุมมองของชายหนุ่ม เขาอยากอยู่ในระดับเดียวกันกับเธอมากกว่า

                “ทำไมต้องพี่ล่ะครับ เรียกชื่อผมเฉยๆดีกว่า เหมือนเป็นเพื่อนกัน”

                เมื่อปลาเป็นฝ่ายเสนอตัวฮุบเหยื่อตามคาด ทิชาดาก็ต่อทันที “ก็ได้ค่ะ งั้นคาร์สเทนต้องเรียกทิชาว่าทิชานะคะ”

                “ยินดีครับ” คาร์สเทนยิ้มตอบรับ

                ทั้งสองเดินชมนิทรรศการด้วยกัน ทิชาดาเป็นฝ่ายฟังและหัวเราะมุขตลกของชายหนุ่มเสียมาก เพราะในทางจิตวิทยา คนเราจะชอบและไว้ใจคนที่ฟังเรา แสดงความสนใจในชีวิตเรา มากกว่าคนที่พูดอะไรให้เราฟัง ทิชาดาในฐานะคนที่เรียนด้านนี้มาจึงรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องเหนื่อยปั้นเรื่องขึ้นมาชวนคุยให้มาก ถามซักไซ้ไล่เรียงเกี่ยวกับประเทศออสเตรียบ้านเกิดเขาไปนี่แหละเป็นวิธีที่ดีที่สุด ปล่อยให้เขาเป็นคนเล่าและเริ่มนึกนิยมชมชอบเธอเอง

                “พวกน้ำแร่และสปาบำรุงสุขภาพต่างๆของออสเตรียขึ้นชื่อจริงๆนั่นแหละครับ แต่ผมไม่ค่อยได้ไปเลย อาจจะใกล้เกลือกินด่าง... จริงๆตามนิสัยผม ถ้ามีเวลาว่างผมชอบเล่นกีฬามากกว่าจะแช่น้ำพักผ่อนนะ อย่างเล่นสกีจากภูเขาชันๆสนุกมากครับ ผมชอบอะไรที่น่าตื่นเต้น”

                “แหม งั้นมาไทยนี่ทิชาเดาว่าคาร์สเทนคงมาเพื่อปีนเขา เดินป่า กระโดดบันจี้จัมพ์ อะไรแบบนี้สินะคะ”

                “ถ้ามีเวลาก็อยากลองนะครับ แต่เสียดาย พรุ่งนี้บ่ายๆผมก็บินกลับแล้ว”

                “อ้าว...” ทิชาดาครางเบาๆ ขณะที่ในใจพยายามคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว เหยื่อหนุ่มหล่อรายนี้ไม่มีเวลาให้เธอมากนัก แต่ไม่แน่อาจจะดีก็ได้... เพราะเมื่อเกิดสถานการณ์ที่บังคับให้ต้องรีบตัดสินใจ คนเราเก้าสิบเปอร์เซ็นต์มักตัดสินใจอะไรแบบที่ถ้าได้คิดใคร่ครวญนานๆแล้วจะไม่ทำ “แย่จังเลยนะคะ นึกว่าถ้าคาร์สเทนอยู่หลายๆวัน ทิชาจะพาเที่ยวเสียหน่อย อ๊ะ! จริงด้วยสิ ถ้าคาร์สเทนว่าง เย็นนี้ไปกินอาหารไทยกันแถวนี้ไหมคะ ทิชาเลี้ยงเอง เป็นคนไทยก็อยากเป็นเจ้าบ้านที่ดีหน่อย”

หญิงสาวตบอกปุๆอาสาเป็นเจ้ามือ คาร์สเทนหัวเราะขำ มีที่ไหน ผู้หญิงเลี้ยงข้าวผู้ชาย ยิ่งหากเป็นในออสเตรียซึ่งยึดถือมารยาทผู้ชายแบบโอลด์สกูล ต่างกับความหัวสมัยใหม่เท่าเทียมทางเพศของเพื่อนบ้านเช่นเยอรมนี นี่ยิ่งแทบเป็นไปไม่ได้เลย แต่เขาก็รู้สึกซึ้งน้ำใจของสาวไทยคนนี้ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากติดต่อขอจีบด้วยเพราะเขาหลงรอยยิ้มของเธอเข้าเสียแล้ว

                “อืม...ผมคงปฏิเสธคำชวนของสุภาพสตรีไม่ได้หรอกครับ แต่จะให้ทิชาเลี้ยงผมก็ยอมไม่ได้ ถ้าผมเป็นฝ่ายเลี้ยงแทนจะได้ไหมครับ”

                “ฮิๆ ก็ได้ค่ะ งั้นคาร์สเทนเลือกไหมคะว่าอยากกินอะไรดี ในเมื่อเป็นฮอลิเดย์ของคุณ” ทิชาดาหยิบมือถือขึ้นมาไลน์บอกมาลินีว่าเรื่องหนังสือที่จะเอาไปให้นั้นขอเอาไว้ก่อน ขณะรอให้คาร์สเทนซึ่งไม่ค่อยประสีประสากับเรื่องอาหารตะวันออกนักนิ่งคิด

                “ผมว่า...ผมอยากไปลองพวกร้านที่มีหม้อให้ทำอาหารและผสมน้ำจิ้มเองบ้าง ผมเคยเห็นในโฆษณาดูแปลกดี ที่ยุโรปไม่มีร้านแบบนี้นะครับทิชา ถ้าขึ้นชื่อว่าร้านอาหารก็คือต้องปรุงมาให้เสร็จเรียบร้อย แต่ทำกันเองน่าจะสนุก เหมือนชวนเพื่อนมาทำกินที่บ้านแต่วัตถุดิบดีๆหลากหลาย”

                “อ๋อ! พวกปิ้งย่างหรือชาบูใช่ไหมคะ ดีเหมือนกันค่ะ ทิชาดาก็ไม่ได้กินมาพักหนึ่งแล้ว” หญิงสาวกระดี๊กระด๊าอยู่ในใจ ถ้าสมมติเขาบอกว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวหรือส้มตำคงเฉยๆ แต่ในเมื่อเจ้ามือดันเลือกอะไรที่เป็นบุฟเฟ่ต์แพงๆได้ เธอก็กะจะฟันให้หัวแบะ “มันไม่ใช่อาหารไทยหรอกนะคะ ที่จริงพวกทำกินแบบนี้เป็นของเกาหลีไม่ก็ญี่ปุ่น คุณชอบสไตล์ไหนคะ”

                “ผมไม่รู้หรอกครับ แต่ผมชอบเนื้อ กินเผ็ดได้นิดหน่อย และก็ไม่ชอบอาหารทะเล

                ทิชาดาพยักหน้าเข้าใจ “งั้นเอาเป็นร้านเนื้อย่างละกันเนอะคะ ไปกินกันในสยามดีกว่า”

                พูดพลางถือวิสาสะควงแขนชายหนุ่ม เขาเองก็ยินดี ตามวัฒนธรรมเขาก็ไม่ได้มองเป็นเรื่องใหญ่ ทิชาดายิ้มกริ่ม ครบทุกกฎ สร้างความใกล้ชิด รับฟัง สัมผัสตัว... แค่นี้ชายหนุ่มจะรอดมือเธอไปไหนได้

 

                ตอนนั้นหญิงสาวผู้ย่ามใจไม่ได้คิดเลย...ว่าคนที่พลาดท่าอาจเป็นเธอ




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2017. All right reserved.

Design by Seomodern