รังรักออสเตรีย-พึ่งเพื่อน










EP 11 คนปากดี ขี้หึง เอาแต่ใจ 40% ก่อน NC++ ( พระจันทร์สองใจ NC 20++ ) ( อัญจรี ) [ 2017-11-20 ]
ล่ารัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ล่ารัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
พบรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] พบรักรัฐภาม (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
คนอุ้มรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ขอรักครั้งที่ สิบ 1 ( [ชุด Men Of Lions] ขอรักรัฐภูมิ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
บทที่ 5 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2017-11-19 ]
ตอนที่ 2 หัวใจที่บอบช้ำ[02] ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2017-11-18 ]


วันนี้ 544
เมื่อวานนี้ 1,040
เดือนนี้ 19,485
เดือนที่แล้ว 32,631
ปีนี้ 327,163
ปีที่แล้ว 1,316,526
รวมทั้งหมด 7,629,250

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
รังรักออสเตรีย : พึ่งเพื่อน
ผู้แต่ง : ณ ชะอำ
ลงเมื่อ : 2016-03-30 [ 17:23:35 ]
อ่านทั้งหมด : 736
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 25

 

 

มาลินีงัวเงียขึ้นมารับสายจากเพื่อนสาวคนสนิทแล้วก็ถึงกับตาสว่าง ทิชาดาผู้ซึ่งปกติแอบเที่ยวเสเพลจนเธอเป็นห่วง บ่นว่าอยู่บ่อยๆ เมื่อคืนโดนเล่นเสียบ้างแล้วจนไม่ได้กลับบ้าน กำลังจะมาพึ่งคอนโดมาลินีที่ราชเทวี

มาลินีกลืนคำที่อยากจะบ่นเพื่อนลงไป เรื่องดุว่าอะไรกันคงต้องไว้ก่อน เธอวางสายแล้วก็ตั้งสติเรียบเรียงเรื่องราวที่จะต้องโกหกตามที่ทิชาดาบอกมา จากนั้นก็กดเบอร์โทรศัพท์คุณพรรณภัคที่ทิชาดาเพิ่งให้

“สวัสดีค่ะ ใครคะ”

“เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณแม่ หนูมิ้งค์เองค่ะ มาลินี เพื่อนของทิชาที่ทำงานอยู่หอศิลป์กรุงเทพฯน่ะค่ะ”

มาลินีแนะนำตัว ถึงจะเรียนกับทิชาดามาหลายปี แต่เธอก็เคยได้เจอคุณพรรณภัคแค่สองครั้งเท่านั้น ครั้งแรกตอนที่เธอแวะไปดูร้านเบเกอรี่ของบ้านนพสุรางค์ตอนอยู่มหาวิทยาลัย แต่เห็นว่าทิชาดาอึดอัดกับมารดาผู้เข้มงวด เกร็งๆว่าจะติอะไรเพื่อนสนิทหรือเปล่า มาลินีก็เลยพลอยอึดอัดไปด้วย และพยายามเลี่ยงไม่ไปบ้านนพสุรางค์อีก ส่วนครั้งที่สองคือตอนที่ทิชาดาบอกว่าจะมาช่วยงานที่หอศิลป์ แล้วคุณพรรณภัคก็ไม่วางใจ อดไม่ได้ต้องเดินทางมาเยี่ยมชมหอศิลป์และถามมาลินีด้วยตนเองว่าบุตรสาวมาสมัครเป็นอาสาจริงๆหรือเปล่า

“หนูมิ้งค์! ไปเอาเบอร์แม่มาจากไหน ได้ข่าวทิชาเขาบ้างหรือเปล่าลูก เนี่ย...เมื่อวานเขาไม่กลับบ้าน แม่โทรไปกี่ทีก็ไม่รับ ไม่รู้ทิชากล้าดียังไงไม่รับสายแม่! แม่ให้ลูกมือที่ร้านเข้าเว็บ จส.100 ดูว่าสยามมีอุบัติเหตุอะไรรึเปล่า ก็ไม่เห็นจะมี ป่านนี้เป็นอย่างไรบ้างไม่รู้” ไม่ทันพูดอะไรเลย คุณพรรณภัคก็เป็นฝ่ายร่ายขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงปนโกรธ มาลินีหลับตาปี๋ ข่มใจตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงขอโทษขอโพย

“ขอโทษนะคะคุณแม่ ทิชาอยู่กับหนูเองค่ะ คือพอดี...ทิชาเขาไม่สบายตอนใกล้จะกลับ ไข้ขึ้นแล้วก็มึนหัวมากจนยืนไม่อยู่ หนูก็เลยรีบพาลงมาที่ราชเทวีก่อนให้เขานอนพักที่คอนโดหนู แล้วเขาก็หลับน็อคไปเลย หนูหามือถือเขาในกระเป๋าก็ไม่เจอ หนูก็เลยไม่รู้จะติดต่อคุณแม่ยังไง” มาลินีกลืนน้ำลาย “ทิชาเขาเพิ่งสะลึมสะลือตื่นมาเมื่อกี้น่ะค่ะ สงสัยว่าเขาลืมมือถือไว้ที่เคาน์เตอร์หอศิลป์ตอนทำงาน แต่เขาจำเบอร์คุณแม่ได้ก็เลยให้หนูโทรมา หนูขอโทษจริงๆนะคะคุณแม่ที่ทำให้เป็นห่วง”

คุณพรรณภัคอุทาน ตายจริง! ไม่สบายอะไรกันยังเห็นดีๆอยู่เลย ไม่ได้การล่ะหนูมิ้งค์ คอนโดหนูอยู่ที่ไหนลูก แม่จะไปหาเดี๋ยวนี้... เอ๊ะ ไม่สิ พายัยทิชาไปโรงพยาบาลดีกว่า! โรงพยาบาลพญาไทนี่ก็ได้จะได้ใกล้บ้าน ไข้ขึ้นไว้ใจได้ที่ไหน โรคภัยสมัยนี้นางกังวลไปใหญ่ตามประสาคนขี้ตระหนกวิตกจริต ร้านแม่เดี๋ยวหกโมงก็ต้องเปิดแล้ว แม่ก็ไม่ไว้ใจพวกพนักงานให้มันเฝ้าร้านกันเอง เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวแม่จะส่งแม่เจนคนที่ร้านไปดูทิชา เอ๊ะ หรือว่าแม่ปิดร้านวันนี้ช่วงเช้าไปเลยดี...

มาลินีตกใจพอสมควรทีเดียวกับปฏิกิริยาที่ออกจะเกินเหตุของมารดาเพื่อนสนิท ขัดขึ้นว่า “เอ่อ... เดี๋ยวค่ะ ใจเย็นๆนะคะคุณแม่ ไข้ทิชาเขาก็เริ่มลดแล้ว แต่เขายังเพลียๆอยู่เท่านั้นเอง ลองให้เขานอนพักที่คอนโดหนูอีกสักชั่วโมงไหมคะ หนูว่าน่าจะดีขึ้นกลับบ้านได้ ถ้าอาการไม่ดีขึ้นจริงๆ หนูจะพาทิชาไปหาหมอค่ะ”

“...ก็ได้ลูก แต่ยังไงแม่จะส่งคุณเจนไปเดี๋ยวนี้ คอนโดหนูมิ้งค์อยู่ที่ไหน แอดไลน์แม่ไหมลูก แล้วส่งแผนที่มาในไลน์”

“ค่ะๆ”

มาลินีเหลือจะทัดทานจึงยินยอมตามนั้น พอวางสายได้ไม่ถึงนาที ทิชาดาก็โทรมาเรียกให้ลงไปรับที่ล็อบบี้คอนโด มาลินีรีบผลุนผลันลงลิฟต์ไปแตะบัตรคีย์การ์ด เปิดประตูกระจกรับเพื่อนทั้งชุดนอน

“ให้มันได้อย่างนี้สิทิชา! ถึงกับต้องให้ฉันโกหกคุณแม่เธอเลยหรือ” มาลินีรีบพาเพื่อนที่หน้าบอกบุญไม่รับมาขึ้นลิฟต์ แสกนคีย์การ์ดที่ช่องดำด้านล่างแล้วกดเลขชั้น ระบบคีย์การ์ดจะล็อคไว้ให้กดลิฟต์ได้ต่อเมื่อแสกนเรียบร้อยแล้วเท่านั้น และกดได้เฉพาะชั้นที่เจ้าของห้องพักอาศัยอยู่กับชั้นส่วนกลางที่มีสระว่ายน้ำ เพื่อรักษาความปลอดภัยไม่ให้คนกดลิฟต์ไปเดินเล่นมั่วๆได้ทุกชั้นตามอำเภอใจ

“ขอโทษ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะเป็นอย่างนี้” ทิชาดาตอบเสียงแหบๆ มาลินีขมวดคิ้ว ยกหลังมือแนบหน้าผากรุมๆของเพื่อน

“อ้าว เธอมีไข้ขึ้นจริงๆนี่นา! เกิดอะไรขึ้นน่ะ เมื่อคืนเธอไปทำอะไรมากันแน่” มาลินีถามขณะมองสำรวจเพื่อนสนิทหัวจรดเท้า จากนั้นก็สูดหายใจเข้าน้อยๆเมื่อเห็นรอยแดงที่คอและอกเพื่อนแลบขึ้นมาจากคอเดรสสีขาวทิชา!

แม้จะสนิทกันมาก แต่มาลินีก็ไม่เคยรู้ว่าทิชาดาจริงๆแล้วเป็นคนอย่างไร เธอรู้แค่ว่าเพื่อนคนนี้ชอบแอบเที่ยวหาความสนุกจากผู้ชาย จึงบ่นเตือนตลอดให้เพลาๆลงบ้างและระมัดระวังป้องกันตัวเอง เพราะห้ามไปทิชาดาก็ไม่ฟังและไม่มองเห็นเป็นเรื่องเสียหาย

มาลินีเองเป็นผู้หญิงที่มีการศึกษาแบบสมัยใหม่และทำงานติดต่อกับฝรั่งจากแกลลอรี่ต่างๆ ก็แน่นอนว่าไม่ใช่คนหัวเก่า เธอเข้าใจว่าผู้หญิงมีความต้องการทางเพศเหมือนกัน ไม่ได้มีค่านิยมว่าต้องไม่รู้ประสีประสาอะไรเลย ไร้เดียงสาตาใสเป็นแม่หญิงเรไร สบตาเพศตรงข้ามเฉยๆยังกลัว หรือคนรักจะจับมือถือแขนกันไม่ได้เลยสักนิดหรอก แต่มาลินีก็ไม่ได้เห็นด้วยกับการเที่ยวสำส่อนเหมือนกัน เธอคิดว่าอย่างน้อยก็ควรจะรักกันจริง คบกันมั่นคงประมาณหนึ่ง และเป็นผู้ใหญ่รับผิดชอบตัวเองได้ทั้งสองฝ่าย แต่เล่นกับคนแปลกหน้าไม่เลือกแบบทิชาดาทำนี้ออกจะอันตรายเกินไป

ทว่าจะเป็นรสชาติการเสี่ยงอันตรายเช่นนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ที่ไข่ในหินชนิดกระดิกตัวอะไรไม่ได้เลยอย่างทิชาดาใฝ่หา มาลินีเหนื่อยใจกับเพื่อนคนนี้หน่อยๆแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร นอกจากเรื่องนี้แล้ว ทิชาดาก็เป็นคนน่ารักมีน้ำใจคนหนึ่ง ไม่เคยทำให้เธอต้องเดือดร้อนและคอยช่วยเหลือเธอทุกเรื่อง ได้อะไรดีๆก็นึกถึงเธอ เอามาฝากไม่ขาด

“มันผิดแผนไปหน่อยน่ะ จริงๆนะ ฉันจะกลับก่อนเที่ยงคืนเหมือนเคยอยู่แล้ว แต่เขาดันบังคับให้อยู่ต่อ รู้ตัวอีกทีก็เช้า ช้ำไปหมดเลยไข้ขึ้นด้วย... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆมิ้งค์ เธอก็รู้ว่าปกติจะไม่มีเหตุแบบนี้ ขอโทษนะ ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกไม่ดีที่โกหก”

“ก็แน่สิ ใครจะรู้สึกดีที่โกหกกันเล่า” มาลินีว่า จากนั้นก็รีบรายงานว่าคุยกับคุณพรรณภัคว่าอย่างไรบ้างอย่างละเอียด “คุณเจนอะไรสักอย่างนี่แหละกำลังมานะ เห็นว่ารถไฟฟ้ายังไม่เปิด คุณแม่เธอก็เลยให้นั่งแท็กซี่ คงไม่นานเท่าไรก็ถึงเพราะเช้าขนาดนี้รถยังไม่ติด”

ทิชาดาทำเสียงจิ๊จ๊ะ เธอทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บจะแย่อยู่แล้วยังต้องรีบร้อนอีก ทั้งสองมาถึงห้องและทิชาดาก็พุ่งไปเข้าห้องน้ำ มาลินีล็อคประตูห้องและนั่งจัดรองเท้าของแขกกะทันหันที่ถอดเตะสะเปะสะปะด้วยความรีบให้ หญิงสาวเข้าไปในห้องนอนของตนและเปิดลิ้นชักหาเครื่องสำอางเตรียมไว้ พอทิชาดาจัดการชำระล้างร่างกายและเหงื่อไคลสวาทเรียบร้อย มาลินีก็เรียกอีกฝ่ายมานั่งทั้งที่ใส่แค่ชุดชั้นใน และทั้งสองช่วยกันใช้รองพื้นแต่งแต้มรอยฝากรักต่างๆบนเนื้อตัวคนเป็นไข้

สีรองพื้นของมาลินีขาวเกินกว่าผิวทิชาดาไปหลายเบอร์ แต่ทั้งสองก็เคยแก้ปัญหามาแล้วสมัยที่ทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัยด้วยกัน โดยใช้ด้ามแปรงแต่งหน้าขูดผงบรอนเซอร์และเฉดดิ้งที่เป็นสีน้ำตาลออกมาทีละน้อย แล้วกวนๆผสมลงไปในรองพื้น ทำให้สีเข้มขึ้นจนกลืนพอดีกับสีผิวทิชาดา มาลินีเคยช่วยปิดรอยจูบแถวคอทิชาดามาแล้วรอบหนึ่งนานมาแล้ว แต่คราวนี้เห็นรอยกลีบกุหลาบแต้มพร้อยไปทั่วก็ถึงกับตกใจ อยากจะประคบเย็นรอยละสิบนาทีให้มันดีขึ้นสักหน่อยก่อน แต่ก็ไม่มีเวลาเพราะเจนเนตรกำลังจะมาแล้ว

“โหย...” มาลินีส่ายหน้า เกลี่ยรองพื้นไปหน้าแดงไป “เยอะอะไรขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้ปากเป็นเครื่องดูดฝุ่นหรือไง หรือชาติก่อนเป็นปลิง”

ทิชาดาหัวเราะก๊ากออกมาได้ แซวเล่นว่า “เกลียดหรืออิจฉาจ๊ะ” มาลินีหน้ายู่

“เจ็บแทนต่างหากล่ะ ดูสิ ผิวเธอเนียนเป็นติช่าเดอะเฟสขนาดนี้ ทำได้ลงคอ”

เกลี่ยรองพื้นเสร็จทั่วทุกรอยแล้วกำลังลงแป้งฝุ่นโปร่งแสงทับเพื่อเซ็ตให้อยู่ทน เจนเนตรก็โทรเข้ามาแจ้งว่าอยู่ที่หน้าคอนโดของมาลินีแล้ว สองสาวรีบจัดแจงเก็บเครื่องสำอาง หาผ้าขนหนูผืนน้อยแปะหน้าผากทิชาดาและเธอก็ขึ้นไปนอนห่มผ้าบนเตียงมาลินี จากนั้นมาลินีจึงลงไปรับเจนเนตรขึ้นมาบนห้อง

พุทโธ่ ที่ร้านเป็นห่วงกันแทบแย่ เป็นอะไรมากไหมคะ คุณทิชา

เจนเนตรถือถุงยาลดไข้ โจ๊ก และน้ำเปล่าตามที่คุณพรรณภัคสั่งให้ซื้อขึ้นมาด้วย มาลินีหาชามกระเบื้องลายน่ารักมาเทโจ๊กให้ขณะที่ทิชาดาค่อยๆลุกจากที่นอนอย่างเชื่องช้า

“พี่เจน?” หญิงสาวแสร้งทำเสียงประหลาดใจ ไหว้สวัสดีลูกมือร้านเบเกอรี่ที่อายุแก่กว่า มาลินีเก็บยิ้มแล้วบอกว่า

“คุณแม่เธอให้พี่เขามาดูแลน่ะ มีแรงกินรึเปล่าชา พี่เขาอุตส่าห์เอามา”

นอนพักไปอีกหน่อยก็ได้ค่ะ เจนเนตรว่าอย่างสงสาร นั่งข้างเตียงของทิชาดาแล้วมาแตะหน้าผากรุมๆ “คงเพราะทำร้านเหนื่อย อบขนมจนดึกแน่ๆใช่ไหมคะ แล้วยังอุตส่าห์ไปเป็นอาสาสมัครที่หอศิลป์อีก เพลียแย่ ความดันคงต่ำเลยไม่สบาย คุณทิชาทำแบบนี้เรื่อยๆก็สายตัวขาดพอดีสิคะ”

ทิชาไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะพี่เจน ขอบคุณนะคะที่มานี่ คุณแม่ท่านล่ะก็ วานใช้พี่อย่างนี้ได้ยังไงกันทิชาดาพูดอ่อยๆพร้อมถอนใจ มารดาเธอสั่งลูกจ้างทำขนมในร้านให้นั่งรถออกมาดูแลเธออย่างกับเป็นแม่บ้านคนใช้เฉยเลย ใช้ผิดหน้าที่กันแบบนี้ ถ้าไม่ใช่คนใจดีและรักเธอเป็นทุนเดิมแบบเจนเนตรอาจจะมีเคืองกันบ้างก็ได้

“โอ๊ย ไม่เป็นไรเลยค่ะ ออกจะเหมือนได้อู้งานด้วยซ้ำไปแน่ะ ไม่อยู่ร้าน” เจนเนตรโบกมือปัดความเกรงใจ และโทรศัพท์รายงานอาการของทิชาดาต่อคุณพรรณภัค มาลินีเข้ามาแตะมือทิชาดาแล้วบอกว่า

“ฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะทิชา ฉันต้องออกไปมุมถนนซื้อน้ำพริกของฝากให้แขกของหอศิลป์ แล้วก็รีบไปเปิดห้องนิทรรศการน่ะ เดี๋ยววางกุญแจกับคีย์การ์ดสำรองให้เธอไว้ที่โต๊ะในครัวนะ จะได้เห็นง่ายๆตอนออก”

“อ้าว โอเค... แต๊งกิ้วมากๆคุณเพื่อนเลิฟ ฉันอยู่กับพี่เจนนี่แหละ”

มาลินีหยิบเสื้อผ้าเครื่องสำอางแล้วเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำ วันนี้เธอไม่มีเวลาไปว่ายน้ำเบิร์นไขมันจากมื้อเมื่อวานออกเสียแล้ว ร่างเล็กและฟิตแข็งแรงเปิดน้ำอุ่นอาบให้ผ่อนคลาย แล้วตบท้ายด้วยน้ำเย็น เพื่อจะได้รักษาความยืดหยุ่นของผิวให้เต่งตึงและกระชับ รวมถึงใบหน้าจิ้มลิ้มจะได้ไม่เกิดปัญหารูขุมขนกว้าง เธอเลือกเดรสสีฟ้าขลิบชายขาวสุภาพ แต่งหน้าทาปากสีเข้มเนี้ยบตามปกติแล้วก็สำรวจตัวเองในกระจก

จะได้เจอฟลอเรียนครั้งสุดท้ายแล้วสินะ... มาลินีจัดแต่งทรงผมบ๊อบเทของตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเลือกฉีดน้ำหอมบัตเตอร์ฟลายกลิ่นบัวหลวงลงบนข้อมือแล้วนำไปแตะหลังใบหู กลิ่นเกสรบัวละมุนเจือด้วยสะระแหน่เย็นฉ่ำชื่นไม่ค่อยมีใครนำมาผสมทำน้ำหอมขายกันอย่างแบรนด์ไทยแบรนด์นี้ มาลินีเก็บไว้ใช้ในวันพิเศษๆ หรือเวลาต้องการให้แขกต่างชาติจากยุโรปประทับใจ เนื่องจากเป็นกลิ่นที่แปลกและมีเสน่ห์ไม่คุ้นจมูกคนตะวันตก มาลินียิ้มอารมณ์ดี ไหนๆก็จะได้บรรยายพิเศษให้คนที่เธอปลื้ม ก็ขอทำตัวพิเศษสักหน่อยก็แล้วกัน

 

ฟลอเรียนกลัดกระดุมเชิ้ตน้ำเงินทีละเม็ดจากล่างขึ้นบน หยิบนาฬิกาข้อมือท้ากฮอยเออร์ที่ได้เป็นของขวัญจากบิดามาสวม จากนั้นก็หวีผมฉีดสเปรย์ให้อยู่ทรงไม่ปรกหน้าตาตามปกติ การแต่งกายทุกขั้นตอนเป็นไปอย่างต่อเนื่องด้วยความเคยชินเหมือนกันทุกๆวันราวกับเป็นระบบหุ่นยนต์

ทว่านัยน์ตาสีฟ้ามองตัวเองในกระจกบนบานตู้เสื้อผ้าของโรงแรมแล้วก็ถอนใจเล็กน้อย จะทำอย่างไรให้ได้ติดต่อกับมาลินีอีกดี... มือเธอกำจับหัวใจเขาไว้ได้ราวกับมีเวทมนตร์ ผู้หญิงอะไรไม่รู้ เก่ง สู้งาน และมั่นใจ แต่ไม่แข็งกระด้างหรือหยิ่งยะโส มันเหมือนกับว่าเธอตระหนักและมั่นใจในความรู้ความสามารถของตัวเองอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเบ่งผยองหรือแสดงตัวว่าเหนือกว่า ทำให้เวลาทำงานด้วยกันแล้วสำเร็จลุล่วงไปได้สบายๆ ไม่เครียดแม้จะต้องแข่งกับเวลา

ฟลอเรียนอาจจะเจอเวิร์คกิ้งวูแมนในเวียนนาประเภทชอบเอาชนะหรืออวดเก่งมากไปหน่อย พอได้เจอมาลินีจึงประทับใจอย่างจัง เพราะเขาชอบผู้หญิงเก่งที่สุด แต่แน่นอนว่าไม่ได้ชอบคนบ้าอำนาจ เขาเองก็ไม่เคยทำตัวบ้าอำนาจและคิดว่าพวกคนที่ชอบทำนั้นออกจะประสาท

นาฬิกาในมือถือร้องเตือนให้รู้ว่าอีกห้านาทีจะเจ็ดโมงครึ่ง เขาควรจะลงไปกินอาหารเช้าของโรงแรมที่ห้องอาหารชั้นล่างกับคนอื่นๆ และไปดูนิทรรศการผ้าไทยซึ่งมาลินีดูแลกัน ก่อนจะกลับมากินอาหารเที่ยง เช็คเอาท์ และมุ่งหน้าไปสนามบินสุวรรณภูมิ ฟลอเรียนลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็เลือกฉีดน้ำหอมบุลการีกลิ่นสะอาดสดชื่น วันทำงานปกติเขาไม่ใช้กลิ่นนี้เลย แต่จะว่าไป วันนี้เขาไม่ได้ทำงาน และวันนี้ก็เป็นวันพิเศษที่จะได้ฟังมาลินีนำชมนิทรรศการ

 

ชายหนุ่มถอนหายใจอีกรอบขณะเก็บของที่เหลือเล็กๆน้อยๆลงกระเป๋า แย่จริง ท่าทางความคิดเขาต่อสาวไทยคนเก่งคนนี้จะเริ่มอาการหนักแล้ว... ทำอย่างไรล่ะถึงจะได้คุยกับเธอต่อไป

 

 

 

 

 

------------

 

 

ภาพหน้าบทความมันไม่ตรงกับมาลินี ฮ่าๆ จริงๆมาลินีผมบ๊อบเทนะคะ ทรงประมาณนี้




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2017. All right reserved.

Design by Seomodern