รังรักออสเตรีย-พ่อค้าเนื้อสด










EP 11 คนปากดี ขี้หึง เอาแต่ใจ 40% ก่อน NC++ ( พระจันทร์สองใจ NC 20++ ) ( อัญจรี ) [ 2017-11-20 ]
ล่ารัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ล่ารัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
พบรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] พบรักรัฐภาม (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
คนอุ้มรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ขอรักครั้งที่ สิบ 1 ( [ชุด Men Of Lions] ขอรักรัฐภูมิ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
บทที่ 5 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2017-11-19 ]
ตอนที่ 2 หัวใจที่บอบช้ำ[02] ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2017-11-18 ]


วันนี้ 547
เมื่อวานนี้ 1,040
เดือนนี้ 19,485
เดือนที่แล้ว 32,631
ปีนี้ 327,163
ปีที่แล้ว 1,316,526
รวมทั้งหมด 7,629,253

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
รังรักออสเตรีย : พ่อค้าเนื้อสด
ผู้แต่ง : ณ ชะอำ
ลงเมื่อ : 2017-05-07 [ 08:10:45 ]
อ่านทั้งหมด : 322
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 0

 

rn

 

rn

                มาลินีจิตตกจนนั่งร้องไห้อยู่กับคุณหญิง เธอร้องเพราะเป็นห่วงทิชาดาที่โดนลักพาตัวไป ส่วนคุณหญิงท่านร้องเพราะโทษตัวเองว่าไปกับทิชาดาแท้ๆ กลับไม่รู้เรื่องเลยว่าหญิงสาวหายไปจนกระทั่งผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ภาพจากกล้องวงจรปิดของห้างบ่งชี้ว่ามีผู้ต้องสงสัยหลายคน แต่ที่เป็นไปได้มากที่สุดก็หนีไม่พ้นผู้ชายในสูทดำคนหนึ่งที่ดูหน้าตาแบบชาวยุโรปตะวันออก ซึ่งตำรวจวีแนร์โปลิไซกำลังตามล่าตัว

rn

 

rn

                ฟลอเรียนและซิกฟรีดขอโทษพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดพวกเขาเลยก็ตาม แต่ทางหอศิลป์เวียนนาก็ยังรู้สึกว่าเป็นเจ้าบ้านที่บกพร่องสิ้นดี ถึงได้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นได้

rn

 

rn

                ฟลอเรียนนั่งลงข้างๆมาลินีในห้องรับรองสถานีตำรวจเวียนนา พวกเขามาให้เอกสารของทิชาดาและระบุรูปพรรณสัณฐานของเธอ หญิงสาวถามเสียงสั่นขณะที่ปาดน้ำตา

rn

 

rn

                “มัน...เกิดขึ้นบ่อยหรือคะ การลักพาตัวผู้หญิงต่างชาติเธอชี้ไปยังแผ่นผับที่แจกฟรีอยู่กลางโต๊ะโซฟารับรอง เป็นคู่มือสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาเวียนนา

rn

 

rn

                ฟลอเรียนหลุบตาลง “ผมคิดว่า ถ้าเทียบกับเมืองชนบท ในเวียนนาก็มีอาชญากรรมต่อนักท่องเที่ยวบ่อยครับ แต่ถ้าเทียบกับประเทศอื่นๆ เราก็มีน้อย ผมเสียใจจริงๆครับที่คุณทิชาดาโชคร้ายถึงขนาดนี้”

rn

 

rn

                แผ่นดินยุโรปยังมีขบวนการค้ามนุษย์แฝงฝังอยู่ มีข่าวเด็กไฮสคูลและนักศึกษาที่มาทัศนศึกษาจากจีนหรืออเมริกาโดนลักพาตัวอยู่บ่อยครั้ง และใครๆก็รู้ว่า ผู้หญิงสาวๆล้วนแต่ถูกส่งป้อนไปยังตะวันออกกลาง สู่โลกของเศรษฐีชาติผู้ค้าน้ำมันที่มีเงินทองพร้อมจะจ่ายเพื่อซื้อชีวิตคนเหลือเฟือ ไปเข้าฮาเร็มบ้าง เข้าซ่องโสเภณีบ้าง เป็นทาสรับใช้ตามบ้านบ้าง

rn

 

rn

                ออสเตรียในฐานะประเทศที่ตั้งอยู่ตรงใจกลางทวีปยุโรป ก็เปรียบเหมือนปราการด่านแรกที่พวกมิจฉาชีพยุโรปตะวันออกและแขกตะวันออกกลางจะแห่กันบุกเข้ามาก่อนใครเพื่อเข้าสู่ฝั่งตะวันตก ไม่ว่าจะเพื่อการค้าอาวุธ ยาเสพติด หรือมนุษย์ หน่วยทหารตำรวจของประเทศแห่งคาเฟ่และคริสตัลแห่งนี้นับเป็นหนึ่งในรั้วที่แข็งขันและช่ำชองที่สุดชาติหนึ่ง ด้วยความจำเป็นที่ต้องกำราบภัยจากเพื่อนบ้าน รวมถึงรักษามาตรฐานคุณภาพชีวิตที่ชาวออสเตรียพึงพอใจ พวกเขาภูมิใจที่ตนเป็นประเทศโลกที่หนึ่ง แต่การคงอยู่ซึ่งตำแหน่งดังกล่าวก็เป็นภารกิจอันเหน็ดเหนื่อยที่ต้องทำสำเร็จต่อเนื่องทุกวันๆ

rn

 

rn

                อย่างไรก็ตาม ฟลอเรียนก็ยังคิดว่าเรื่องนี้มันพิกล เพราะโดยปกติแล้ว ในเขตเมืองโอลด์ทาวน์อันเป็นถิ่นของตำรวจวีแนร์โปลิไซ รวมถึงเป็นที่ตั้งพระราชวังต่างๆซึ่งยังมีเชื้อพระวงศ์ออสเตรียประทับอยู่ แม้ว่าจะสูญอำนาจศักดินาของยุคเก่าไปหมดสิ้นแล้ว แทบไม่เคยได้ยินว่ามีเหตุร้ายอุกอาจแบบนี้เกิดขึ้น

rn

 

rn

                ไม่ใช่ว่าเป็นบริเวณใกล้ชานเมืองแถวชุมชนผู้อพยพ หรือแหล่งมั่วสุมของวัยรุ่น ทำไมจู่ๆจะมีขบวนการค้ามนุษย์แกว่งเท้าหาเสี้ยน บุกเข้ามาก่อเรื่องไกลถึงนี่

rn

 

rn

                ทิชาดา... ผู้หญิงคนนี้น่าสงสัย เธอไปหาเรื่องขัดใจอะไรพวกผู้มีอิทธิพลไว้หรือเปล่านะ ฟลอเรียนมีอคติกับหญิงสาวอยู่แล้ว เขาไม่คิดว่าเธอเพียงแค่โชคร้ายถึงคราวเคราะห์อย่างอุกฤษฏ์ เดินๆห้างอยู่แล้วโดนอุ้มไปเฉยๆ แค่นั้น มันแปลกอยู่แล้วที่จะเกิดเรื่องลักพาตัวในโอลด์ทาวน์ ยิ่งแปลกขึ้นไปอีกที่คนร้ายจะเลือกผู้หญิงที่ไม่ได้มาคนเดียว เธอไปกับคุณหญิง ท่าทางลักษณะทั้งสองภูมิฐานแต่งตัวดี ไม่ได้ดูเป็นนักศึกษาสะพายเป้เที่ยวแบบแบ็คแพคตัวคนเดียวที่จะไม่มีคนติดตามช่วยเหลือเลย ทำไมจะถูกเลือกเป็นเหยื่อ ฟลอเรียนเชื่อว่ามันต้องมีเงื่อนงำบางอย่างมากกว่านี้

rn

 

rn

                “คุณมาลินีครับ...” ชายหนุ่มยื่นผ้าเช็ดหน้าให้มาลินีซับหน้าตา ปลอบโยนแล้วถามอย่างระมัดระวัง “ตั้งแต่มาถึงออสเตรียนี่ คุณทิชาดาได้เจอใคร หรือไปทำอะไร หรือไปเที่ยวที่แปลกๆมาบ้างหรือเปล่าครับ”

rn

 

rn

                “เอ๊ะ? ก็ไม่นี่คะ” มาลินีสูดจมูกที่เริ่มเป็นสีแดงๆ “เราก็มาด้วยกัน ขึ้นรถไฟ มาถึงเวียนนาก็ไปสปา... อ๊ะ! ฉันเพิ่งนึกได้ ทิชาเขาไปคาสิโนคนเดียวด้วยค่ะ เล่นรูเล็ตต์ชนะเงินมาก้อนใหญ่ เขาพูดอยู่ว่าอยากช้อปปิ้ง วันนี้ก็เลยไปกับคุณหญิงท่าน...”

rn

 

rn

                นัยน์ตาสีฟ้าหรี่ลง ชนะพนันก้อนโตในบ่อนวันแรกที่ไปเล่นเลยหรือ ให้ตาย มาลินีช่างอ่อนต่อโลกเสียจริง หรือไม่ก็กำลังช่วยเพื่อนโกหก... จากข้อมูลเกี่ยวกับทิชาดาที่คาร์สเทนเล่าให้ฟัง ฟลอเรียนคิดว่าเขาพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้

rn

 

rn

                สันดานคนมันแก้ยาก ทิชาดาต้องไปหลอกขโมยเงินจากใครสักคนหนึ่งมาแน่นอน ซึ่งเขาคนนั้นไม่ใช่ผู้ชายใจดีที่หน้ามืดตามัวหลงเธอแบบคาร์สเทน

rn

 

rn

                นี่สอดคล้องกับบิลค่าใช้จ่ายที่มีบันทึกว่า ห้องพักของทิชาดากับมาลินีสั่งซื้อเดรสหรู คงเป็นเดรสที่ใช้สวมใส่ตามมารยาทเพื่อจะได้เข้าไปเล่นในคาสิโนชั้นสูง สมองของฟลอเรียนทำงานอย่างรวดเร็ว

rn

 

rn

                “คาสิโนวีนใกล้ๆนี่ใช่ไหมครับ

rn

 

rn

                “ค่ะ... ทำไมหรือคะ คุณฟลอเรียน คุณคิดว่าทิชาดามีคนมาชอบจากที่คาสิโนเป็นสตอล์คเกอร์หรือคะ การเดาของเธอทำให้ชายหนุ่มผมทองเอ็นดู

rn

 

rn

                “ผมพอมีคนรู้จักที่เป็นแขกของคาสิโนนั้นอยู่บ้างฟลอเรียนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “เดี๋ยวผมจะ...ลองสอบถามดูแล้วกันนะครับ เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง”

rn

 

rn

 

rn

 

rn

                ฝ่าเท้าผิวสีนวลทองของหญิงสาวแตะลงบนกลีบกุหลาบสีชมพูอ่อนขนาดยักษ์ มันนิ่มละมุนละไมราวกับผืนผ้ากำมะหยี่ ขณะที่ตัวเล็กกระจิ๋วหลิวของเธอร่อนลงเหนือสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง จมูกสัมผัสถึงกลิ่นหอมรวยรื่นชื่นใจ ปีกสีฟ้าใสที่กลางหลังของเธอหุบและกางออกช้าๆ ละอองปีกผีเสื้อโปรยปรายลงบนกลีบกุหลาบดูราวกับผงวิเศษของภูตแฟร์รี่

rn

                แล้วก็เธอบินละล่อง ท่องลอยไปในสวนกุหลาบสีชมพูอ่อนกลางฤดูใบไม้ผลิ อา... เธอรอมาแสนนานแล้วที่จะดิ้นหลุดจากกรงดักแด้ รออยู่อย่างเงียบเชียบและขมขื่นมาชั่วนาตาปี เธอรู้ว่าเธอบินได้ และสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าการเคี้ยวใบไม้ใบหญ้า เพราะไฉนเล่าผีเสื้อทุกตัวจะไม่มีสิทธิ์ในเสรีภาพที่มันพึงมีจากการเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีปีก

rn

                เธอทักทายดอกไม้งดงามทุกๆดอกอย่างมีความสุข เกลือกกลิ้งในความหอมของกุหลาบเหมือนเจ้าหญิงน้อยในแท่นบรรทม แต่แล้วจู่ๆ ใบหูก็ยินสดับเสียงเพลงมาจากที่แสนไกล

rn

                “น้ำในตากับฝนโปรยปรายดอกไม้กำลังบานใต้แสงตะวันแม่น้ำลำคลองเอ่อล้นจนเต็มริมฝั่ง…”

rn

                คุ้นเหลือเกิน เธอเคยได้ยินเพลงนี้จากไหนกันนะ อาจจะจากวิทยุที่มารดาเปิดคลอในร้านเบเกอรี่เป็นครั้งคราว หรือจากจุดกระจายเสียงตามห้าง ไม่สิ มันมาจากร้านค้าในหอศิลป์กรุงเทพฯต่างหาก ร้านกระจกที่แบ่งเป็นห้องเล็กๆมากมาย เต็มไปด้วยสินค้าไอเดียเก๋ไก๋ พวกเขาชอบเพลงสบายๆของนภ พรชำนิ เธอเห็นภาพแนวกำแพงโค้งสีขาวที่ทอดยาวไปของศิลป์ และทางเดินที่ทอดเวียนเป็นรูปวงกลมขึ้นสู่ชั้นนิทรรศการด้านบน เสียงทุกอย่างก้องสะท้อนอยู่เสมอๆ มันติดหูเธอ แม้ว่าไม่เคยได้ขบคิดถึงเนื้อเพลงอย่างจริงจัง

rn

                “เสียงดนตรีหรือสายลมโชยใบไม้ร่วงโรยกับเมฆสีดำชีวิตนั้นจะชอกช้ำหรือสวยงามแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วมันก็ผ่านไปเกิดขึ้นมาก็มีวันจบไปโลกยังคงหมุนเวียนและเปลี่ยนไปสุดแต่ใครที่จะเข้าใจในเรื่องนี้…”

rn

                ร่างเพรียวบินลงนั่งบนกลีบกุหลาบกลีบหนึ่งที่มีน้ำค้างกลิ้ง ความงดงามรอบกายทำให้เธอยิ้มกว้างจนหยุดไม่ได้ แน่แท้นี่เป็นยิ่งกว่าอุทยานกุหลาบแห่งพระราชวังเชินบรุนน์ และผีเสื้อที่สวยที่สุดอย่างเธอก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างสมปรารถนา

rn

                กรงดักแด้ในชีวิตเธอพังไปแล้ว คืนวันหน้าตะแกรงเตาอบร้อนๆที่ทำให้หน้ามันเยิ้มก็ผ่านพ้นไปแล้ว โลกหมุนพาเธอมาสู่ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดเพราะข้อตกลงของคาร์สเทน

rn

                ฉึบ!

rn

                แต่แล้วจู่ๆเงาดำก็พลันโฉบลงมา อีกาตัวหนึ่งใช้จะงอยปากดั่งเหล็กแหลมงับทิ่มปีกสีสวยสะดุดตาของเธอ แล้วร่างเพรียวก็ไถลตกจากกลีบกุหลาบ เธอพยายามไขว่คว้า แต่กลีบดอกไม้ใบไม้ที่หยิบจับกลับร่วงหลุดลงมาตามแรงดึง จนกระทั่งหล่นลงมากระแทกอั้กบนพื้นอันชื้นแฉะ

rn

                ดินโคลนเหนอะหนะดูดตัวเธอให้จมลงไป เธอหาใช่ผีเสื้อไม่ เธอเป็นเพียงแค่หนอนตัวหนึ่ง... หนอนโสโครกที่ชีวิตเหมาะกับสวะอาจมเน่าเหม็นเท่านั้นแหละ

rn

                “เฮือก!!

rn

                ทิชาดาสะดุ้งขึ้นมา พบว่าตัวเองนั่งคอพับคออ่อนอยู่ในถังน้ำขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เก่าๆ ร่างกายเปลือยเปล่าจมอยู่ในน้ำสบู่ที่ท่วมขึ้นมาระดับไหล่ เรือนผมถูกมัดเป็นมวยไว้ลวกๆ กลิ่นสบู่ทำให้เธอย่นจมูกทันที นึกถึงยาฆ่าเชื้อตามโรงพยาบาล

rn

                มือสีเข้มแข็งแรงจับอยู่ตรงต้นแขนเธอเหมือนคีบหนีบ ทิชาดาพยายามกระถดตัวและกรีดเสียงสบถด้วยความตกใจ ผู้ชายผิวสีมะกอกที่หน้ามีแผลเป็นคนนั้นกำลังจับเธออาบน้ำ โดยเอาฟองน้ำขัดถูแขนขาซะฟองฟ่อด หมายเลขศูนย์ไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแต่ทำสีหน้าเหมือนกำลังอาบน้ำหมาดื้อๆตัวหนึ่ง

rn

                “ปล่อยฉันนะ! เฮ้ย!” ทิชาดาปัดป้องด้วยความตกใจเมื่อเขาผลักเธอไปข้างหน้าเพื่อถูแผ่นหลังและก้น “จะทำอะไร!? ฉันอาบเองได้!

rn

                เอ้าๆ คนสวยเขาว่าเขาอาบเองได้ ก็ปล่อยเขาหน่อย

rn

                รามิซก้าวเข้ามาเท้าแขนที่ประตูห้องน้ำ น้ำเสียงยียวนบวกกับสำเนียงเยอรมันแปร่งๆเหน่อๆทำให้ทิชาดาเข่นเขี้ยว ไม่ต้องบอกเธอก็รู้ ดวงตาขลับวาวที่มองเรือนร่างสตรีทีละสัดส่วนอย่างประเมินค่างวดเป็นตัวเลขมากกว่าจะนึกเร้าอารมณ์ รอยยิ้มสบายๆที่ฉาบเคลือบด้วยความโลภมากกว่าตัณหา เขานี่แหละพ่อค้าเนื้อสดตัวเอ้

rn

                “ฉันชื่อรามิซ ดีใจที่ได้เจอเธอนะ ทิชา จะเป็นชื่อจริงหรือชื่อปลอมของเธอก็ช่างเถอะ ฉันชอบ เราจะใช้ชื่อนี้ลงทะเบียนให้ มันฟังดูท้องถิ่นเอเชียน่ารักดี เหมือนดอกไม้ป่าหายากสดๆ

rn

                “ลงทะเบียนอะไร แกจะทำอะไรกับฉัน” ทิชาดาขู่ฟ่อ อยากจะให้มันน่ากลัวอยู่หรอก แต่เธอแทบจะไม่มีเสียงเหลือ ความเจ็บแสบในร่างกายก็ยังชัดอยู่ ชวนให้ขอบตาร้อนแดงคล้ายน้ำตาจะเอ่อ

rn

                “เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้ว สวยๆแบบเธอน่ะ คนมีเงินมากมายอยากจะซื้อไปหาความสุข ฉันมันก็แค่ตัวกลางสนองความต้องการของตลาดเท่านั้น” รามิซยิ้มกริ่มขณะที่ล้วงมือลงในกระเป๋าข้างหนึ่งอย่างรื่นเริงใจ “เราจะจัดการประมูลให้ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลายมาแย่งชิงสาวๆของเรารวมถึงเธอ คนงามทุกคนของเราต้องลงทะเบียน ตรวจสุขภาพ และผ่านขั้นตอนมากมาย งานของฉันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนา”

rn

                “งานชั่วๆ!

rn

                “ระวังปากหน่อย สินค้าที่รัก เธอควรจะดีใจต่างหากนะ เขาว่าเธอเป็นโจรเจ้าเล่ห์ ใช้เสน่ห์หลอกเอาเงินจากผู้ชายไม่ใช่หรือ นี่แหละรับรองว่าของถนัดของเธอเลย! ถ้าเธอได้ไปเป็นนกน้อยในกรงทองของเหล่าเศรษฐี เสน่ห์ของเธอจะเรียกเงินทองออกมาจากเจ้านายได้เป็นกองภูเขาเลากา มหาศาลอย่างที่เธอนึกไม่ถึงเชียวล่ะ”

rn

                ทิชาดาร้อนไหม้ขึ้นมาในอกจนมือและปากสั่นระริก ทั้งที่มันเป็นความจริงว่าเธอต้มตุ๋นคนรวย เธอใช้ร่างกายเป็นเครื่องมือมานักต่อนัก แต่พอได้ยินคำสนับสนุนกึ่งชื่นชมจากปากของคนค้าโสเภณี มันกลับทำให้เธอโกรธและอยากจะอาเจียน

rn

                มือเล็กขว้างฟองน้ำที่หมายเลขศูนย์หย่อนลงในถังน้ำให้เธอขัดตัวเองใส่หน้ารามิซ เขายกมือขึ้นมาคว้ารับไว้ทัน แต่ด้วยความที่ฟองน้ำเปียกชุ่ม น้ำก็กระเซ็นโครมอยู่ดีพร้อมฟองสบู่ ชายหนุ่มทั้งสองเลยเปียกปอนเพราะอยู่ในวงรัศมีจนมีน้ำหยดติ๋งๆจากเรือนผมลีบลู่

rn

                หมายเลขศูนย์หันมองรามิซ ชายหนุ่มผิวเข้มผมหยักศกปาดน้ำออกจากหน้าลวกๆ รอยยิ้มสบายๆของเขาดูจะบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย เขาค่อยๆสาวเท้าเข้ามาหาเธอ

rn

                “นี่... เห็นไอ้หน้านิ่งที่ยืนหัวโด่อยู่ข้างๆฉันนี่ไหม” เขาพยักเพยิดไปทางชายผิวมะกอก “มันชื่อหมายเลขศูนย์ นอกจากมันจะขัดสีฉวีวรรณและเคลื่อนย้ายสินค้าของเราเก่งแล้ว มันยังใช้ไซริงก์ฉีดยาเข้าเส้นเก่งด้วยนะ ยาอะไรรู้ไหม”

rn

                ทิชาดาเบียดตัวไปจนชิดถังไม้เก่าๆ ตาเบิกกว้างขณะที่รามิซนั่งยองๆข้างถังในระดับความสูงเดียวกับเธอ และสบตากันตรงๆได้ถนัดถนี่

rn

                “เป็นยาที่จะทำให้เธอมีความสุข เคลิ้มเป็นตุ๊กตา สั่งว่ายังไงก็ว่าอย่างงั้น ไม่ต้องบังคับเลยสักนิด” รามิซทำเสียงหึเบาๆ “แต่ว่า...เธอจะเสพติดเรียกหามันอย่างร้ายกาจ นานเข้าก็ประสาทหลอนเป็นบ้า ดังนั้น ปกติลูกค้าชั้นดีของเราเขาไม่ชอบให้ใช้ยาเลย ราคามันตก เพราะเลี้ยงไว้ได้ไม่นานก็หมดสนุกแล้ว ต้องมาขอขายกลับให้เราเอาไปชำแหละเพื่อค้าชิ้นส่วนอวัยวะแทน ฉันเองก็ไม่ชอบใช้เพราะยามันราคาแพงเอาเรื่องอยู่ แต่ถ้าเธอไม่ยอมว่าง่าย ก็เท่ากับเธอบีบให้ฉันไม่มีทางเลือก”

rn

                “แกต่างหากที่บีบบังคับฉัน” ทิชาดากระซิบเบาหวิว แต่แววพยศในดวงตาค่อยๆสลายไปด้วยความกลัวเข้ามาแทนที่ รามิซแลเห็นมัน และเขาก็ฉีกยิ้มเห็นฟัน

rn

 

rn

                “เปล่าเลย โถๆ ฉันน่ะหรือจะอยากทำเรื่องที่เสียผลประโยชน์อย่างนั้น” ชายหนุ่มเอื้อมมือมาจับมือเปียกๆของเธอหงายขึ้น แล้วส่งฟองน้ำคืนให้อย่างอ่อนโยนแทบจะเหมือนกิริยาที่คนรักกระทำต่อกัน “เธอไม่ใช่คนโง่นี่นา น้องสาว เธอรู้ว่าควรต้องทำอะไรจริงไหม ถ้าเธอทำตัวน่ารักเป็นสินค้าพรีเมี่ยม เราก็จะคัดเธอเข้าการประมูลรอบที่มีแต่มหาเศรษฐีดีๆ เราไม่ใจร้ายกับคนสวยเซ็กซี่อย่างเธอหรอก”




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2017. All right reserved.

Design by Seomodern