รังรักออสเตรีย-เกมลูกเต๋า 16+










EP 11 คนปากดี ขี้หึง เอาแต่ใจ 40% ก่อน NC++ ( พระจันทร์สองใจ NC 20++ ) ( อัญจรี ) [ 2017-11-20 ]
ล่ารัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ล่ารัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ตามรัก หนึ่ง 1 ( [ชุด Men Of Lions] ตามรักรัฐภาค (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
พบรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] พบรักรัฐภาม (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
คนอุ้มรัก หนึ่ง 2 ( [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
ขอรักครั้งที่ สิบ 1 ( [ชุด Men Of Lions] ขอรักรัฐภูมิ (Ebook + ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2017-11-19 ]
บทที่ 5 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2017-11-19 ]
ตอนที่ 2 หัวใจที่บอบช้ำ[02] ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2017-11-18 ]


วันนี้ 547
เมื่อวานนี้ 1,040
เดือนนี้ 19,485
เดือนที่แล้ว 32,631
ปีนี้ 327,163
ปีที่แล้ว 1,316,526
รวมทั้งหมด 7,629,253

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
รังรักออสเตรีย : เกมลูกเต๋า 16+
ผู้แต่ง : ณ ชะอำ
ลงเมื่อ : 2017-06-08 [ 23:06:48 ]
อ่านทั้งหมด : 132
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 0

 

rn

                ทั้งเศรษฐีรัสเซียและฟลอเรียนได้รับการเชื้อเชิญขึ้นไปบนเวทีกลม เกมที่คาร์สเทนเสนอให้เล่นคือ สไปซ์ไดซ์เกมลูกเต๋ายอดนิยมในหมู่สุภาพบุรุษเกาะอังกฤษที่แพร่หลายไปทั่วโลก ในบาวาเรียก็เล่นกันแทบทุกไนท์คลับเพื่อช่วยให้การเดทหรือเล้าโลมหญิงสาวเป็นไปอย่างน่าตื่นเต้นและลุ้นมากขึ้น รามิซตกลงและเจ้าหน้าที่รอบเวทีก็รีบไปนำอุปกรณ์มาให้

rn

                กติกาไม่มีอะไรยุ่งยาก เกมใช้ลูกเต๋าสองลูก ทอยพร้อมกัน แต่ละลูกจะมีคำสั่งเขียนไว้บนแต่ละด้าน เมื่อทอยแล้วได้คำสั่งว่าอย่างไรก็ต้องกระทำตามนั้น ลูกเต๋าลูกหนึ่งบนหกด้านจะมีแต่คำกริยา เช่น นวด’ ‘กัด’ ‘เลียส่วนอีกลูกหนึ่งจะมีแต่ชื่ออวัยวะ เช่น ปาก’ ‘เท้า’ ‘หูเป็นต้น ชายสองคนสามารถแข่งกันชนะใจสาวให้ไปวันไนท์แสตนด้วยโดยผลัดกันทอยลูกเต๋าเล่นแสดงฝีมือให้ประจักษ์

rn

                “ภาษิตว่า ม้าจะซื้อก็ต้องลองขี่ วัวจะซื้อก็ต้องลองรีดนม” คาร์สเทนกลืนน้ำลายเหนียวขณะยิ้มประกาศ เศรษฐีรัสเซียอายุเริ่มเยอะแล้วก็ดูนึกสนุกเมื่อหยิบลูกเต๋าขึ้นมาพลิกดูคำสั่งบนนั้นทีละด้าน ส่วนฟลอเรียนล้วงมือในกระเป๋าสูท “เงินเจ็ดแสนไม่ใช่น้อย ถ้าม้าตัวนี้ไม่ถูกกับเรา รักนายคนอื่นมากกว่า ก็คงแย่ จริงไหมครับทุกท่าน ลองให้ม้าได้เลือกนายด้วยดีกว่า และพิสูจน์ไปพร้อมกันว่าใครจะเลี้ยงม้าตัวนี้ได้มีความสุข”

rn

                เศรษฐีรัสเซียลูบคาง หัวเราะก้องพลางมองทิชาดาที่เริ่มถูไถตัวเข้ากับลูกกรงอย่างไร้สติ “ฮ่าๆๆ แบบนี้ก็ดี ต่อให้ผมแพ้ก็นับว่าได้กำไรจากเกมแล้ว ไม่มีเสีย”

rn

                เช่นนั้นก็เชิญคุณก่อนเลยครับฟลอเรียนค้อมศีรษะ

rn

                หน้าลูกเต๋าสไปซ์ไดซ์ที่ทอดออกมาบนถาดไม้ อ่านได้ว่า ลูบกับ คอคนโยนทอยยิ้มด้วยความย่ามใจ เดินเลี้ยววนไปรอบๆกรงนกอย่างพิจารณา ทิชาดาตาปรือแก้มแดงร้อน กึ่งฝันกึ่งตื่นในโลกสีทับทิม เธอเซหงายไปพิงลูกกรงด้านหลังและเอื้อมแขนเกาะเหนือหัวเสียสูงราวกับพยายามจะไขว่คว้าบางสิ่ง เศรษฐีรัสเซียไปหยุดยืนที่ด้านหลังของหญิงสาว จากนั้นก็ปัดผมขอเธอออกไปให้พ้นทาง แล้วจึงไต่นิ้วลากลูบตรงท้ายทอย

rn

                “อา...”

rn

                แค่สัมผัสเล็กน้อย หญิงสาวที่ตกอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยามาเป็นเวลานานก็ขนลุกชัน มือกำราวลูกกรงด้านบนไว้แน่นทันที มือหยาบลูบเข้าไปยังซอกคอ นวดคลึงจุดชีพจรที่เต้นเร่าของเจ้าหล่อน ทำปูไต่ที่รอยบุ๋มตรงขากรรไกร ทิชาดาตาลายไปหมด หลืบรักที่โอบอุ้มของเล่นไว้ในตัวบีบรัดแน่นขึ้นๆ คล้ายตอบสนองกับนิ้วของเศรษฐีรัสเซียที่ซอกคอโดยตรง

rn

                “รู้สึกดีไหมล่ะ เจ้าหญิงหงส์” คนเป็นเจ้าของประเทศต้นกำเนิดบัลเล่ต์สวอนเลคโน้มมาถาม อยากจะลูบคอเนียนลื่นตรงหน้าด้วยปากและลิ้นเสียจริง แต่ในเมื่อตกลงกับกติกาเกมแล้วก็ได้แต่ห้ามใจ

rn

                “ดี... ดี! ทำอีก...”

rn

                เสียงร่ำร้องแสนหวานทำให้บ็อกซ์ต่างๆปรบมือเชียร์ คาร์สเทนซึ่งยืนยิ้มกลางเวทีกำไมค์แน่นแทบจะบีบให้แหลก เขามองออกและรู้ว่าทิชาดาไม่ต่างจากคนเมา แถมเป็นเขาเองที่เสนอเกมนี้เพื่อหาทางชนะที่ง่ายที่สุดแก่ฟลอเรียน แต่พอเห็นหญิงสาวครางด้วยฝีมือคนอื่นมันก็ขมปี๋อยู่ในคอราวกับกลืนยาพิษร้าย ได้แต่ท่องไว้ว่าไม่นานคนทุกผู้ทุกนามที่มีส่วนในตลาดเนื้อสดโรคจิตนี้ก็จะได้ชดใช้

rn

                รามิซคงเห็นเขาเหม่อไปนาน จึงดึงไมค์ไปพูดใส่แทนดังๆ “ไม่เลว...ไม่เลวทีเดียวครับ ถึงตาของท่านผู้มีเกียรติบ็อกซ์แถวหน้าบ้าง เชิญครับผม”

rn

                ฟลอเรียนทอยลูกเต๋าลงในถาด คำสั่งที่ได้คือ จูบกับ มือรามิซอ่านออกไมค์แล้วเล่นเอาบ็อกซ์ต่างๆรอบเวทีที่เอาใจช่วยทิ้งตัวหมดแรงกับโชคไม่ดีของนายน้อยตระกูลมุนเซอร์ผู้หล่อเหลา จูบมือมันจะไปสู้กับลูบคอได้อย่างไร

rn

                ทิชาดาหรี่ตาลงมองดูภาพร่างเงาของชายหนุ่มที่เดินใกล้เข้ามา ตาเธอแสบไปหมดเพราะสปอตไลท์ส่องผสมกับน้ำตาที่เอ่อท้นและแห้งเหือดสลับกัน การได้รับสัมผัสโลมที่คอเมื่อครู่แล้วจู่ๆหายไปทำให้ยิ่งอัดอั้นกว่าเก่า ผ่านม่านตาของเธอในขณะนี้ เห็นแค่เรือนผมทองบลอนด์สว่างของฟลอเรียนมัวๆดูราวกับเปลวไฟจากดวงอาทิตย์

rn

                มือขวาของเธอถูกจับบีบเบาๆ วอนขอให้ปล่อยจากที่กำลูกกรงไว้โดยไม่ต้องใช้คำพูด แล้วกลุ่มเพลิงตะวันจัดจ้านั้นก็ก้มต่ำลง จุมพิตบนหลังมือของเธอหนึ่งครั้ง แผ่วผิวคล้ายปีกผีเสื้อปัดผ่าน แล้วจูบระเรื่อยลงไปตามนิ้วดั่งลำเทียนทีละนิ้ว

rn

                “อ๊ะ!? อ๊า...!!

rn

                หญิงสาวหวีดเสียงลั่นขึ้นทันทีพร้อมกับร่างเพรียวสั่นอย่างรุนแรง ทั้งกายทรุดฮวบลงไปกับพื้น มีแค่มือขวาที่ยังจิกเล็บมือของชายหนุ่มที่จับไว้แน่นชูสูงลอดลูกกรง ทิชาดาหนีบขาเข้าหากันจากนั้นก็กระตุกเฮือกๆอยู่หลายจังหวะ แทบไม่รู้สึกถึงริมฝีปากตรงข้อนิ้ว

rn

                สิ่งเดียวที่เธอรู้สึก คือของเล่นตรงกึ่งกลางตัวที่สั่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แรงสั่นนั้นเป็นเหมือนสิ่งที่ร่างกายรอคอย ตอบรับกับฤทธิ์ยาที่ส่งผลกับความเป็นหญิงเหมาะเจาะพอดี ด้วยความที่ฝังลึกอยู่ในตำแหน่งจุดกระสัน มันเสียวร้าวไปทั่วสะโพก ส่งเธอขึ้นสวรรค์ไปหลายครั้งติดๆกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนกระทั่งทิชาดากรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท้องน้อยหดเกร็ง เหงื่อและน้ำตาไหลอาบหน้า

rn

                “อึก พอแล้ว... ไม่ไหวแล้ว...”

rn

                ร่างสีน้ำผึ้งที่ระทดระทวยแขนขากระตุกน้อยๆหมดเรี่ยวแรง หลับตาซบหน้าเข้ากับลูกกรง แล้วเจ้าไข่สั่นสีชมพูในทางรักก็หยุดการทำงานลง สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มกลับคืนมาจางๆ

rn

                ผู้ที่เป็นเจ้าของรีโมตควบคุมคงจะเป็นคนที่กำลังจับมือเธออยู่เป็นแน่ คนที่รามิซขู่ไว้ว่าห้ามทำให้ไม่พอใจ ความเกรงกลัวและต้องการให้เขาปรานีพาเธอออกไปจากเวทีที่มีสายตาหลายคู่นับไม่ถ้วนจ้องมองส่งผลให้ทิชาดาปากสั่น เม้มริมฝีปากเข้าหากันแล้วก้มหน้าเอ่ยอย่างจำใจ

rn

                “น...นายท่านคะ โอ นายท่านช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน ทิชาจะไปกับนายท่าน...”

rn

                เพื่อหาทางรอด เธอจะต้องทำให้เขาหลงรักเหมือนอย่างที่ทำกับผู้ชายคนอื่นๆมาก่อน ไม่งั้นเขาอาจโหดร้ายกับเธอก็ได้ อีกอย่างหนึ่งประสบการณ์ของทิชาดาต่อผู้ชายก็ทำเป็นแต่เรื่องเช่นนี้

rn

                ฟลอเรียนพลันปล่อยมือจากหญิงสาวราวกับต้องของร้อน ตวัดสายตาไปมองคาร์สเทนขณะที่รอบเวทีเห็นแต่คนปรบมือผ่านกระจกกันกระสุน ชัดเจนแล้วว่า ฟลอเรียนคือผู้ชนะในเกมนี้อย่างไม่น่าเชื่อ และเศรษฐีรัสเซียก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกดังเฮอะ มองหน้าหล่อๆของฟลอเรียนอย่างออกจะแค้นเคือง

rn

                คนหนุ่มรูปงามมันก็ได้เปรียบอย่างนี้สินะ จะอย่างไรผู้หญิงก็ชอบมากกว่าเขาหมุนตัวเดินกลับบ็อกซ์ โบกมือทั้งที่ไม่ได้เหลียวกลับมามอง “เอาเถอะ ขอบคุณที่ให้ผมได้ลูบคอสวยๆของหล่อนก็แล้วกัน”

rn

                รามิซกุลีกุจอให้เจ้าหน้าที่ตามไปส่งเศรษฐีรัสเซีย พลางกวักนิ้วเรียกเจ้าหน้าที่ข้างเวทีให้เดินนำกุญแจเงินดอกยักษ์บนเบาะม่วงออกมา แล้วส่งมอบแด่ฟลอเรียน ชายผิวเข้มผมหยักศกยิ้มพินอบพิเทา

rn

                “ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งนะครับท่าน ที่ได้กรุณาทางเรามาตลอด... เห็นไหมล่ะครับว่าเราฝึกฝนดูแลอย่างดี ทิชาเขาไม่สนใจใครหรอกครับนอกจากท่าน เธอรักเทิดทูนท่านแต่ผู้เดียว”

rn

                “...ไม่เป็นไร”

rn

                ฟลอเรียนกระซิบตอบสั้นๆ ใช้กุญแจไขเปิดกรงนก ทิชาดาหมดแรงเกินกว่าจะลุก แต่กลับเริ่มหน้าแดงหอบหายใจขึ้นมาอีกรอบ ซอกขามันวาบด้วยความเปียกลื่นทำให้ฟลอเรียนเบือนสายตาหนี เขาพยักหน้าเป็นเชิงเรียกคาร์สเทน

rn

                อุ้มเธอไปบ็อกซ์

rn

                ทิชาดารู้สึกเหมือนจะสลบขณะที่ร่างยกลอยจากพื้น คอพับไปซบกับแผ่นอกแกร่ง กลิ่นคุ้นเคยทำให้หญิงสาวรู้สึกหายกลัว และความร้อนที่ก่อตัวในช่องท้องอีกคราเริ่มคุกรุ่น เหมือนเป็นเตาถ่านที่มีคนมาคอยพัดกระพือไฟ

rn

                ทำไม... เธอคิดถึงคาร์สเทนจัง หากหลับตาเสียแล้วจินตนาการว่าคนที่ซื้อเธอเป็นคาร์สเทน อะไรๆอาจจะง่ายต่อหัวใจเธอมากกว่านี้ หลายวันที่ผ่านมาเธอทรมานและเครียดเกินจะรับไหว

rn

                ร่างเพรียวถูกอุ้มไปวางลงบนโซฟาที่นั่งในบ็อกซ์ของฟลอเรียนอย่างคนแทบสิ้นสมประดี คาร์สเทนรีบเอาแก้วน้ำแร่ไปแตะริมฝีปากเคลือบลิปสติก ประคองให้ดื่มทีละนิด ทิชาดาอ้าปากกลืนน้ำเย็นชื่นใจอย่างว่าง่าย มีมือของฟลอเรียนที่นั่งข้างช่วยจับตัวเธอไว้ไม้ให้โงนเงนล้ม ชายหนุ่มทั้งสองพูดกันรัวเร็วด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่ซิกฟรีดยืนกันประตูและมองบ็อกซ์ใกล้เคียงอย่างระวังระไว

rn

                “จะดึงของเล่นออกมาเลยไหม คาร์สเทนผ้าคลุมขนนกดำถูกดึงมาห่มคลุมตัวเธอ

rn

                “ไม่ เธอโดนยาปลุก ถ้าไม่มีอะไรช่วยเลยนั่นแหละ เธอจะทรมาน ฉันจะเอารีโมตไว้เองมือใหญ่ลูบที่ข้างแก้มนิ่ม ใช้ของเล่นปลดปล่อยอารมณ์ให้หญิงสาวก็ยังดีกว่าบ็อกซ์อื่นๆที่ใช้ร่างกายจริงๆ เห็นผ่านบานกระจกชนิดหน้าไม่อาย

rn

                ด้วยความที่เป็นจุดสนใจในเกมสไปซ์ไดซ์เมื่อครู่นี้ ยังมีหลายสายตาจับจ้องพวกเขามาอยู่ว่า ฟลอเรียนจะเชยชมรางวัลที่เพิ่งพิชิตมาอย่างไร ร่างสูงโปร่งผมทองทำเสียงจึ๊กด้วยเพดานปากอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ยังรักษาสีหน้าให้ดูคล้ายกำลังเอ็นจอยสถานการณ์ เขาเพียงแค่จับปลายผมทิชาดาขึ้นมาแสร้งทำท่าหอมจูบ กระซิบบอกเพื่อนว่า

rn

                “นายมานั่งที่พื้นข้างๆนี่เลย... พวกบอสสั่งการ์ดของตัวเองให้เล่นสนุกกับผู้หญิงไม่แปลกหรอก”

rn

                จริงอย่างฟลอเรียนพูด คนบางจำพวกมีรสนิยมชอบถ้ำมอง อยากเป็นผู้ชมมากกว่าผู้กระทำโดยตรง อย่างท่านที่ปรึกษาประธานาธิบดีตอนประมูลสาวเวอร์จิ้นเป็นต้น ถ้าฟลอเรียนจะทำเสมือนว่าตนเองมีรสนิยมแบบนั้นบ้างก็ไม่แปลก คาร์สเทนจึงนั่งชันเข่าลง จับให้ทิชาดาที่คอพับคออ่อนเอนตัวนอนพิงกับไหล่ฟลอเรียน ส่วนตัวเขาใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำเช็ดตัวให้เธอ

rn

                ความเย็นของน้ำแร่ที่เทลงชุบผ้านาบไปตามตัว ทำให้ทิชาดาเริ่มได้สติขึ้นมานิดๆ สาวน้อยราวกับคนที่ลอยล่องอยู่ในแม่น้ำ เดี๋ยวผุดเดี๋ยวจม คล้ายๆจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วก็โดนราคะกฤษณาฉุดดึงให้ดำดิ่ง ที่เพิ่งถึงสวรรค์ไปบนเวทีไม่เพียงพอ อัคคีร้อนเร่าในกายปรารถนาจะได้ดับลงเป็นไออีกครั้งหนึ่ง

rn

                เธอเกลือกใบหน้ากับผ้าสูทแข็งเรียบ แล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบ มือเล็กกอดรัดป่ายปะพยายามจะถอดสูทของคนที่พิงอยู่ออก เพราะต้องการจะแนบเนื้อกับบุรุษเพศ ฟลอเรียนฉวยมือเปะปะนั้นไว้หลังจากที่กระดุมสูทหลุด แทนที่จะรู้สึกมีอารมณ์ตามธรรมชาติกลับรู้สึกหงุดหงิดแทบบ้า น้ำหูน้ำตาหญิงสาวเลอะเทอะไปหมด การขัดใจหญิงสาวทำให้เธอร้องแหลมออกมาทันที

rn

                “ปล่อยนะ! อือ... กอด...กอดหน่อย... นายท่านเข้ามาในตัวทิชาสิ!ทิชายอมนายท่านทุกอย่างนะคะ...”

rn

                คาร์สเทนรีบตะครุบปากคนไม่มีสติ ชู่ว...

rn

                รีโมตสีหวานถูกเลื่อนไล่ระดับตามขีดหมายเลขอย่างช้าๆ ให้ร่างนวลน้ำผึ้งได้ปรับตัวและเสพสุขอย่างหอมหวาน ทิชาดาครวญครางน้ำตาไหลพราก เกาะเกี่ยวแขนกับไหล่ของฟลอเรียนที่นั่งตัวแข็งบนโซฟาตัวเดียวกัน ในขณะที่คาร์สเทนคุกเข่าสอดมือประเล้าประโลมเธออยู่ใต้ผ้าคลุมขนนก ใช้แผ่นหลังกว้างบังเธอไว้อีกที ภาพที่ฉายผ่านบานกระจกกันกระสุนดูลึกลับส่วนตัวเป็นที่น่าอิจฉาแก่บ็อกซ์อื่นๆ โดยเฉพาะบ็อกซ์ของเศรษฐีรัสเซียผู้แพ้

rn

                ทิชาดาหอบระรัว แรงสั่นสะเทือนตรงใจกลางบ่อเกิดแห่งความหฤหรรษ์ดำเนินไปนานๆก็ชักจะชาชิน ไม่สุขสมพลุ่งโพลงง่ายดายอย่างตอนประสบมันเป็นครั้งแรกในกรง ของเล่นเล็กๆเช่นนี้หรือจะเทียบกับความเป็นชายแกร่งร้อนได้ เธอเริ่มร้องไห้ ตะเกียกตะกายเท่าไรก็ไม่บรรลุจุดสุดยอดที่ฤทธิ์ยาเฆี่ยนบังคับจะให้ถึง

rn

                ดวงหน้าพราวเหงื่อยืดขึ้นไปกระซิบแถวคอของฟลอเรียน ตาลอยดั่งคนสูบยา “นายท่านคะ ได้โปรด ช่วยทิชาที... ทิชาทำอะไรได้หลายอย่างนะคะ ไม่ว่านายท่านสั่งอะไรทิชาก็ทำได้ ทิชาเป็นทาสของนายท่าน” ลิ้นเรียวแลบเลียซอกคอขาว “ลองใช้ทิชาดูสิคะ ตราบที่นายท่านรักทิชา ให้เงินทิชา ซื้อของสวยๆให้ทิชา...”

rn

                ไม่ทันจบคำดี ร่างเล็กก็ถูกผลักออกห่างอย่างไม่เบามือนัก หญิงสาวเสียหลักเกือบพลิกตกจากโซฟา หากว่าไม่มีคาร์สเทนรีบมารับไว้ในอ้อมแขน แผ่นหลังบางเลยกระแทกกับอกเขาเป็นเบาะหนุน

rn

                “เฮ้ย! ทำอะไรของแก...”

rn

                เสียงอุทานที่รู้จักเป็นอย่างดี บวกกับความตกใจ รวมกำลังกันเขย่าให้ทิชาดาสะดุ้งจากภวังค์ เป็นเสียงคาร์สเทนไม่ผิดแน่ เธอไม่ได้หูฝาดหลอนไปเอง แต่ภาพตรงหน้าที่เห็นกลับเป็นฟลอเรียนซึ่งกำลังปาดเช็ดซอกคออย่างรังเกียจ เหมือนไปถูกของสกปรกโสโครก

rn

                “คุณ...ฟลอเรียน?”

rn

                อะไรกัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธออยู่ที่ไหน... ทิชาดาสะบัดส่ายหัวไปมา

rn

                “รู้ตัวสักทีนะครับร่างสูงเอ่ยอย่างเหลืออด รู้อะไรไหม ผมน่ะทำงานกับมูลนิสตรีมาเยอะ ฟังสุนทรพจน์จากปากผู้หญิงที่เคยลำบากดิ้นรน ขายลูกสาวเข้าซ่องโสเภณี และทำเรื่องอันสยองใจน่าเวทนามาก็มาก... แต่ผมขอบอกเลยนะครับ ว่าไม่มีผู้หญิงประเภทใดที่น่าตกใจมากไปกว่าผู้หญิงอย่างคุณ

rn

                ฟลอเรียนบริภาษด้วยน้ำเสียงแผ่วค่อยที่ชวนให้คนฟังเหน็บหนาว นัยน์ตาสีฟ้าโชนปรายมองมือสีน้ำผึ้งที่เอื้อมเกาะเข่าของตนเพื่อทรงตัว ขณะที่มือนั้นรีบถอนออกไป ทิชาดารู้สึกว่าไออุ่นจากร่างที่นั่งดั่งราชาตรงหน้าไม่มีเลย เป็นไปได้อย่างไรที่หนุ่มหล่อโคตรไนซ์ของเพื่อนเธอกลายเป็นปิศาจน้ำแข็งเช่นนี้

rn

                สมองที่หมุนงวยงงเพิ่งตระหนักได้ว่า ผู้มีอิทธิพลที่จองตัวเธอ และที่เธอบรรจงดุนเลียซอกคอไปเมื่อกี้ ก็ย่อมเป็นเขา!

rn

                ฟลอเรียนจับคางเธอ กระซิบรัวเร็วราวกับเสียงขู่ฟอดของสัตว์กินเนื้อ “ทำอะไรก็ได้? ให้คลานแล้วเห่าเป็นหมา ให้นอนกับผู้ชายห้าคนพร้อมกัน ได้หมดเลยใช่ไหม ขอแค่คุณได้เงินและของสวยๆ... ให้ตายเถอะ คนที่เกิดมาอยู่มีทุกอย่างพร้อม บ้านเป็นเจ้าของกิจการเก่าแก่ ได้รับการศึกษาสูง แต่กลับเลือกเดินเส้นทางมิจฉาชีพอย่างไม่รักเกียรติตัวเองและวงศ์ตระกูลจนมาตกอยู่ในสภาพนี้ ยอมรับเถอะครับว่าทั้งหมดคุณทำตัวเอง คุณชอบหลอกผู้ชาย คุณมีความสุขที่ได้ใช้เงินที่คุณไม่ได้หามา... คุณทิชาดา ถ้าไม่มีใครเคยกล้าบอกตรงๆให้รู้ตัว ผมก็จะบอกไว้ คุณน่ะไม่มีศีลธรรมหรือไม่ก็เป็นคนบ้า!

rn

                “พอได้แล้ว!” คาร์สเทนปัดมือเพื่อนออกไปด้วยความโกรธ “แกพูดแรงเกินไปแล้วนะเว้ย! รู้ๆกันอยู่ว่าทิชาดาโดนมอมยา เขาพูดบ้าพูดบออะไรก็ช่างเถอะ มันคำพูดคนเมา”

rn

                “ก็เพราะเมาน่ะสิ นิสัยจริงถึงได้แสดงออกมา” ฟลอเรียนสวน ไม่สนแล้วว่ากำลังล้ำเส้น “ฉันผิดที่โมโหหรือไง พวกเราอดหลับอดนอนมาช่วยคนแบบนี้ แต่ใจจริงเธอคงอยากไปอยู่บนตักมหาเศรษฐีนั่นมากกว่า คาร์สเทน ลืมตาจากโลกสีชมพูของแกสักทีเถอะว่ะ แกเชื่อจริงๆหรือว่าผู้หญิงคนนี้จะรักแก”

rn

                “ฉันรักเขาก็แล้วกัน! และไม่กลัวที่จะรักแล้วผิดหวังอย่างแกด้วย เพราะฉันไม่ได้หวัง ไม่คิดเยอะถึงเรื่องแต่งงานแต่งการและหน้าตาทางสังคมอะไร ฉันแค่อยากซ่อมปีกให้เขา ถ้าสุดท้ายเขาแข็งแรงดีแล้วอยากจะบินไปที่อื่น ก็ตามใจเขาสิวะ ฉันมีความสุขช่วงสั้นๆกับเขาก็พอแล้ว... แกจะคิดว่าฉันโง่ก็เชิญเถอะฟลอเรียน มันสิทธิ์ของฉัน!

rn

                คำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกจากคนที่สวมกอดไว้ทำให้ทิชาดาชุ่มชื่นหัวใจขึ้นมา เหมือนกับต้นไม้ที่แทบไม่มีใครนำความรักมารดริน ได้รู้จักฝนพรำเป็นครั้งแรก ถึงจะมีประสบการณ์กับผู้ชายมาเท่าไร ทั้งเสน่หาลุ่มหลง ทั้งความตะกละตะกลาม ทว่าทิชาดาก็ไม่เคยได้ยินคำรักที่จริงจังและไม่เห็นแก่ตัวแบบถ้อยคำของผู้ชายฝรั่งคนนี้ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน ส่วนหนึ่งใจเธอไม่เชื่อถือแม้แต่นิด แต่อีกส่วนหนึ่งก็หวังให้มันเป็นความจริง

rn

            พรึ่บ!

rn

                สงครามน้ำลายย่อมๆระหว่างเพื่อนทั้งสองหยุดลง เมื่อไฟทุกดวงดับมืดลงพร้อมเพรียงกัน กระแสไฟฟ้าถูกตัดทั้งอาคารพาให้เกิดเสียงตกใจอลหม่าน เพราะในที่นี่มีบุคคลสำคัญทั้งในโลกมืดและโลกสว่างอยู่มากมาย ซิกฟรีดเปิดไฟฉายของโทรศัพท์มือถือ รีบเดินมาหาพวกเขา

rn

                “ดูเหมือนเพื่อนๆสไนเปอร์ของคุณคาร์สเทนจะเริ่มแล้วนะครับ เราควรรีบออกไปจากที่นี่”

rn

                บนเวที รามิซละล่ำละลักให้ทุกคนอยู่ในความสงบขณะที่ตะโกนให้ลูกน้องรีบแก้ไขสถานการณ์ พวกเขามีไฟสำรองกรณีฉุกเฉิน แต่อนิจจา เจ้าหน้าที่ก็โร่มาแจ้งว่ามันเกิดใช้การไม่ได้อีก ทุกอย่างพังหมด ชายหนุ่มผิวเข้มเหงื่อตกขณะที่ตระหนักว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่แท้

rn

                เขาไปขัดใจอะไรใครเข้า ถึงได้โดนเล่นงานแบบนี้ นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก หรือว่า...เป็นตำรวจ?

rn

                “เปิดพื้นเวทีเดี๋ยวนี้ เราจะให้ทุกคนหนีออกไปทางอุโมงค์ใต้ดินที่เราพาพวกผู้หญิงมา”

rn

                ชายหนุ่มรีบตัดสินใจ แต่สั่งออกไปแล้ว ลูกน้องของเขาในความมืดสลัวกลับนิ่ง ไม่มีเสียงคลำกดควบคุมเวที ไม่มีเสียงขานรับ รามิซตะคอกซ้ำ

rn

                “ไม่ได้ยินหรือไงวะ!

rn

                “ก็คงไม่หรอก คนตายจะไปได้ยินได้ยังไง”

rn

                แสงไฟสำรองสีส้มไม่กี่ดวงสว่างขึ้นบนเพดานรอบเวที รามิซพบว่าตัวเองโดนล้อมอยู่ตรงกลางโดยชายในเสื้อเกราะกันกระสุน กำลังยกปืนขึ้นเล็งมา รายรอบมีร่างไร้วิญญาณของลูกน้องที่ตนไว้ใจนอนระเกะระกะเงียบงัน ความโกลาหลปะทุขึ้นทันทีตามแถวบ็อกซ์ต่างๆเมื่อทราบว่าการประมูลโดนโจมตี

rn

                หน่วยที่มีความสามารถลงมืออย่างเงียบงันถึงเพียงนี้ เป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่หน่วยสไนเปอร์และโจมตีของคาร์สเทนที่เคยไปทำภารกิจในโปแลนด์

rn

                เหล่ามาเฟียตามแถวที่นั่งระส่ำระสาย หากหลบอยู่ในบ็อกซ์ประมูลก็มีที่กันกระสุน แต่ว่าบ็อกซ์ก็มีทางออกแค่ทางเดียว ถือเป็นทางตันที่ถ้าหากคนบุกเข้าไปได้ก็เรียกว่าปิดประตูตีแมว ทุกคนจึงรีบออกจากบ็อกซ์อย่างเร่งด่วนเพื่อไปยังทางออกที่แขวนม่านม่วง ซึ่งก็มีเพียงแค่สองทางเท่านั้นคนละฟาก

rn

                “คุณมุนเซอร์!

rn

                ซาลชิงเงอร์ซึ่งอยู่ในบ็อกซ์ข้างๆออกมาเจอกันในแถวทางเดิน พยายามจะช่วยพาฟลอเรียนหนีไปด้วยกัน การ์ดของเขาชักปืนกล็อคออกมา และหญิงสาวผิวดำที่สวมปลอกคอเกาะแขนเจ้านายแจ ฟลอเรียนชะงักเท้าเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าควรจะเข้าไปปนกับผู้มีอิทธิพลเหล่านี้หรือไม่ เขาควรต้องเข้าไปรวมกับตำรวจในฐานะคนที่จัดการให้เกิดการจับกุมครั้งนี้

rn

                ซาลชิงเงอร์เขม้นมองรามิซซึ่งถูกปลดอาวุธอยู่กลางเวทีแล้วกัดฟันกรอด “พวกมันเป็นคนของใคร ตำรวจนอกเครื่องแบบหรือ... วีแนร์โปลิไซกล้ามากที่มาทำแบบนี้”

rn

                ยังไม่ทันที่พวกเขาจะออกจากแถวได้ ผู้คนที่กำลังแย่งกันไปยังทางออกก็พลันแตกฮือ กรูกันกลับเข้ามาภายใน สาเหตุก็เพราะเหล่าตำรวจเวียนนาในเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำพร้อมเกราะกันกระสุนถือปืนเข้ามาจากทางออกทั้งสองทาง

rn

                แค่นั้นยังมิหนำ ยังมีนักข่าวช่อง ORF วิ่งแบกกล้องตามเข้ามาถ่ายรูปรายงานสถานการณ์ เพราะพวกนกรู้แอบไปแจ้งแล้วว่าจะได้เสนอข่าวฉาวคาวโลกีย์ของคนใหญ่คนโตในสังคม เรื่องพรรค์นี้ขายดีนัก หรือหากถูกห้ามไม่ให้ขายก็มั่นใจว่าต้องได้ค่าปิดปากอย่างงาม

rn

                เท่านี้ พวกเขาก็โดนล้อมไว้หมดหนทางแล้วจริงๆ ตำรวจตะโกนสั่งให้ทุกคนนอนคว่ำลงแล้วประสานมือตรงท้ายทอย เพื่อไล่เดินตรวจและปลดอาวุธ ซึ่งจริงๆก็แทบไม่มีใครอยากยิงสู้ต่อหน้ากล้องอยู่แล้ว ซาลชิงเงอร์เหงื่อแตกพลั่กเป็นน้ำตกขณะที่ค่อยๆย่อร่างตุ๊ต๊ะลงคว่ำกับพื้นแบบทุลักทุเล ห่วงลูกน้องฝีมือของตนที่อยู่ด้านนอกว่าโดนซิวไปหมดแล้วหรือเปล่า วีแนร์โปลิไซร้ายกว่าที่คิดไว้มาก อีกอย่างหนึ่งเขาไม่น่าพาสาวผิวดำเปลือยร่างสวมปลอกคอมาด้วย นักข่าวเล่นเดินถ่ายวิดีโอเสียสามร้อยหกสิบองศาแบบนี้ ป่นปี้! ป่นปี้แน่ๆภาพลักษณ์เจ้าของอสังหาริมทรัพย์กลางกรุง

rn

                ชายหัวล้านเงยหน้ามองฟลอเรียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มดูเหมือนกำลังยกมือส่งสัญญาณให้ใครบางคน เขานอนคว่ำอยู่จึงไม่อาจหันไปเห็น ซิกฟรีดกับคาร์สเทนช่วยกันอุ้มทิชาดาซึ่งดิ้นบิดตัวไปมาอย่างกระสับกระส่ายออกจากบ็อกซ์ เจ้าหล่อนตัดสินใจเชื่อฟังในที่สุดโดยกอดรดคอคาร์สเทนเสียแทบหายใจไม่ออก ซาลชิงเงอร์มุ่นคิ้วเอ่ยถามอย่างงุนงง

rn

                “ทำไมพวกคุณดูไม่กลัวเลย...”

rn

                เมื่อพยางค์สุดท้ายหลุดจากปาก ในดวงตาของมาเฟียอสังหาก็ฉายแววตระหนักได้ เหตุผลเดียวเท่านั้นที่คนจะไม่กลัวในสถานการณ์แบบนี้ ก็แปลว่าเป็นพวกเดียวกับตำรวจน่ะสิ!

rn

                หนอย แก...โทสะเดือดพล่านทันทีที่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะใคร ฟลอเรียนซึ่งไม่เคยสนใจร่วมงานประมูลผู้หญิงมาก่อน จู่ๆเปลี่ยนท่าที มาเข้าร่วมและเล่นไพ่ด้วยกันให้ไว้วางใจก็แค่เพื่อจะบ่อนทำลาย ใช้เส้นสายเล็กๆน้อยๆนำตำรวจเข้ามาแฝงเร้นในวงการสีเทาให้เกิดเกลือเป็นหนอน “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกหลอกพวกเราทุกคน ถ้าคิดจะลอยหน้าไปรับความดีความชอบต่อหน้านักข่าวก็อย่าหวังเลย!

rn

                ปัง!!

rn

                ซาลชิงเงอร์ชี้นิ้ว กระสุนจากปลายปืนการ์ดของเขาลั่นขึ้น เฉียดใบหน้าของฟลอเรียนไปเพียงนิดเดียวขณะที่ชายหนุ่มรีบก้มหลบตามสัญชาตญาณ ซิกฟรีดร้องเหวอขณะที่โผเข้ามากัน ด้วยรู้ว่าตนเองไม่ใช่เป้าหมาย เลขานุการหนุ่มรีบผลักเจ้านายของตนพร้อมกับคาร์สเทนและทิชาดาเข้าไปหลบในบ็อกซ์ประมูลซึ่งกันกระสุน ก่อนที่จะโดนการ์ดชกเสยปลายคางผลัวะจนล้มหงายหลัง

rn

                “ซิกฟรีด!

rn

                ฟลอเรียนเลือดขึ้นหน้า ร่างสูงโปร่งแม้จะทำงานออฟฟิศ ไม่ได้กำยำล่ำสันเช่นอดีตทหารอย่างคาร์สเทน แต่ก็เคยเรียนศิลปะการป้องกันตัวพื้นบานมาตามที่ทายาทตระกูลใหญ่ๆได้เรียนกัน เขาเตะปืนกระเด็นหลุดจากมือของการ์ด ก่อนจะบล็อคหมัดเอาไว้อย่างเฉียดฉิว คาร์สเทนอยากจะเข้าไปช่วยแต่ก็ติดทิชาดาเกาะเกี่ยวตัวเขาไว้ ร่างกำยำพยายามอุ้มพยุงทิชาดาไปหลบหาที่ปลอดภัยบนพื้นหลังโซฟา

rn

                การเอะอะของพวกเขาถูกเห็นจากทุกคนผ่านกระจกกันกระสุน ฟลอเรียนพูดเสียงหนักใส่คู่ต่อสู้ “ตำรวจกำลังวิ่งมาไม่เห็นหรือไง ถ้าแกไม่อยากโดนเพิ่มโทษอาญาก็หยุดสักทีเถอะ นายของแกแพ้แล้ว”

rn

                ผัวะ!!

rn

                สิ่งที่ได้รับกลับเหนือความคาดหมาย ความเจ็บแปลบทุบเข้ามาอย่างแรงที่ศีรษะสีทอง ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวผิวดำผู้สวมปลอกคอสุนัขโผล่มาจากด้านหลังการ์ด เธอคว้าไม้แขวนหมวกสนหอมพันธุ์สโตนที่หนักราวกับท่อเหล็กด้วยมือสองข้าง แล้วฟาดตีหัวฟลอเรียนเต็มรัก ร่างสูงหลุดเสียงร้องก่อนจะเซล้มลงไปกระแทกพื้น คาร์สเทนตะโกนลั่น

rn

                “ไม่!!!

rn

                เลือดสดๆไหลพรูออกมาอาบย้อมเรือนผมสีทองกลายเป็นสีแดงฉานอย่างรวดเร็วซึมเลอะลงไปที่พื้นพรม คาร์สเทนรีบรุดไปดูอาการเพื่อน ตำรวจเข้ามาควบคุมตัวการ์ดและโดเบอร์แมนผู้แสนภักดีของซาลชิงเงอร์ไว้ได้ในนาทีนั้น พวกเขารีบเรียกรถพยาบาล

rn

                “ฟลอเรียน! ได้ยินฉันไหม... บ้าฉิบ! ทำใจดีๆไว้ ขอร้อง แกอย่าเป็นอะไรนะเพื่อน”

rn

                ในหัวของฟลอเรียน เสียงเรียกอย่างตื่นกลัวของเพื่อนรักแว่วก้องไปมา เหมือนร้องใส่ในท่อทึบยาวๆ ความเจ็บในเสี้ยววินาทีที่โดนตีกะโหลกไม่ปรากฏอยู่แม้สักนิด มีแต่ความชาหน่วงเหมือนถูกเขย่าหัวอย่างต่อเนื่อง และความหนาวจัด ประหนึ่งไออุ่นในร่างกายไหลรั่วออกไปพร้อมกับโลหิตนอง โอ กลิ่นเลือดช่างเหมือนกับเหล็กหลอมเหลว มันไหลเข้าตาเขาจนแสบลืมตาไม่ขึ้น

rn

                นี่เขาจะตาย... ไม่ใช่เพราะสู้กับการ์ดเพื่อปกป้องคาร์สเทนและทิชาดา แต่เพราะหมาลอบกัดอย่างนางโดเบอร์แมนน่ะหรือ... น่าขำ สิ่งที่เขาดูถูกกลับเป็นจุดจบของเขาไปได้

rn

                แต่ตอนนี้ ผู้หญิงที่เขาอยากคิดถึงไม่ใช่คนที่อยู่ในงานประมูลนี้ สมองเขาเพียรไขว่คว้าหาความทรงจำเรื่องมาลินี ต้นเหตุหลักที่ทำให้เขายอมมาที่นุสดอร์ฟ ทว่าอนิจจา ทุกอย่างคล้ายจะเลือนหายไปเรื่อยๆ แปรงทาสีขนาดใหญ่จุ่มหมึกดำป้ายระบายไปจนทั่วเนื้อสมองของชายหนุ่ม หัวใจเขาเต้นรัวอย่างตระหนก

rn

                อย่า...อย่า... ไม่นะ!ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอกำลังจะหายไป... เธอ...เธอชื่ออะไรกัน!? สิ่งที่เขาพยายามยึดไว้ในกำมือไหลลอดง่ามนิ้วออกไปเรื่อยๆดั่งเม็ดทราย

rn

 

rn

                แล้วในที่สุดก็ไม่เหลืออะไรนอกจากความว่างเปล่าสีดำ

rn

 




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2017. All right reserved.

Design by Seomodern