ทัณฑ์ร้ายลายรัก-ตอนที่ 7 ( 100 )










ตอนที่ 27 ( ฝากรักไว้ในสายหมอก (เปิดจองรูปแบบเล่มพร้อมE-Book) ) ( พิริตา ) [ 2017-07-22 ]
ตอนที่ 2 หัวใจด้านมืด l03l ( เงาเพลิงสวาท ) ( R-mustang ) [ 2017-07-22 ]
ตอนที่ 2 หัวใจด้านมืด l02l ( เงาเพลิงสวาท ) ( R-mustang ) [ 2017-07-21 ]
บทที่ 3 มุมที่แตกต่าง[04] ( บ่วงรัก ทาสอสูร ) ( ลายปักสีดำ ) [ 2017-07-21 ]
ตอนที่ 3 เฉยชา (2) ( พิษรัก วิวาห์ร้าว ) ( มัสยามันตรา/มาหยามัน ) [ 2017-07-21 ]
บทที่ 7 ทีมอารักขาจำเป็น? ( ลิขิตรักเก็บตก (เปิดจองรูปแบบเล่มพร้อมE-Book) ) ( พิริตา ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 8 ( ทัณฑ์ร้ายลายรัก ) ( อิ่มอุ่น ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 8 จองใจ (2) ( เจ้าสาวลดราคา ) ( มัสยามันตรา/มาหยามัน ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 3 เฉยชา (1) ( พิษรัก วิวาห์ร้าว ) ( มัสยามันตรา/มาหยามัน ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 6 ( 100 ค่ะ ) ( แรงรักเพลิงเสน่หา ) ( อิ่มอุ่น ) [ 2017-07-19 ]


วันนี้ 691
เมื่อวานนี้ 907
เดือนนี้ 19,150
เดือนที่แล้ว 26,163
ปีนี้ 209,446
ปีที่แล้ว 1,316,526
รวมทั้งหมด 7,511,680

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
ทัณฑ์ร้ายลายรัก : ตอนที่ 7 ( 100 )
ผู้แต่ง : อิ่มอุ่น
ลงเมื่อ : 2017-07-16 [ 11:11:08 ]
อ่านทั้งหมด : 28
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

ชุติมาลงมารอกวินแต่เช้าตามที่ได้นัดหมายกันไว้ตั้งแต่เมื่อวาน หญิงสาวมองออกไปด้านนอกที่แปลงสตรอว์เบอร์รี่เห็นหมอกจางๆ ทั่วบริเวณ

rn

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ” ชายหนุ่มทักก่อน

rn

“หมอกลงแต่เช้าเลยค่ะ” หญิงสาวไม่อยากคิดว่าหมอกคงแบบนี้เปิดประตูไปจะหนาวแค่ไหน

rn

“นี่ยังน้อย ถ้าช่วยไหนอากาศเย็นมากๆ บางทีหมอกลงจัดมองไม่เห็นอะไรเลยก็มี” เขาใส่หมวกเตรียมพร้อมจะออกไปทำงานสำหรับเช้าวันใหม่แล้ว

rn

“พร้อมยัง”

rn

“พร้อมค่ะ”

rn

กวินสังเกตว่าเสื้อผ้าที่ชุติมาใส่อยู่ตอนนี้ดูจะไม่พอสำหรับอากาศข้างนอก แค่เสื้อยืดมีปกกับกางเกงยีนส์มันจะไปหายหนาวอะไร อย่างน้อยควรมีแจ๊กเก๊ตไว้คลุมอีกสักตัวก็ยังดี

rn

“คุณใส่เสื้อผมดีกว่า” ชายหนุ่มถอดแจ๊กเก๊ตสีดำที่ใส่ประจำส่งให้

rn

“อากาศข้างนอกเย็นนะจะบอกให้ ไว้บ่ายๆ ผมมีธุระเข้าเมืองพอดีค่อยให้คุณติดรถไปซื้อเสื้อกันหนาวเพิ่มก็ได้”

rn

ชุติมารับเสื้อมาถือไว้อย่างงงๆ เล็กน้อย เช้านี้กวินผีเข้าอะไรทำไมถึงได้ใจดีกับเธอนัก จะว่าไปเขาเริ่มพูดดีด้วยตั้งแต่ที่ไปสถานีวิจัยเกษตรหลวงแล้ว สงสัยว่าพอได้ออกนอกไร่คงอารมณ์ดีแน่ๆ

rn

อากาศเย็นอย่างที่กวินบอกจริงๆ แค่เปิดประตูบ้านออกมาหญิงสาวก็นึกขอบคุณเสื้อแจ๊กเก๊ตสีดำที่เขาให้ยืมใส่แล้ว ความเย็นปะทะวูบเข้ามาที่หน้าจนรู้สึกได้ นี่ถ้าไม่มีเสื้อตัวนี้ชุติมาคงได้แค่ยืนอยู่หน้าประตูก้าวขาไปไหนไม่ออกแน่

rn

 

rn

วิธีการเก็บสตรอว์เบอร์รี่จำเป็นต้องใช้แรงงานคน ที่สำคัญต้องเป็นคนที่ระมัดระวังพอสมควร คราแรกเดชจะเป็นคนสอนหญิงสาวเก็บสตรอว์เบอร์รี่ด้วยตนเอง แต่กวินกลับมาแย่งหน้าที่นี้ไปต่อหน้าต่อตา ชุติมาจึงจำใจต้องเป็นลูกมือชายหนุ่มในการทำงานเช้านี้

rn

คนหนึ่งยืนถือตะกร้าใบขนาดย่อม อีกคนหนึ่งคุกเข่าลงที่พื้นดิน ใช้มือเด็ดผลสีแดงอย่างระมัดระวังกลัวว่าจะช้ำ

rn

“อ้าว คุณ นั่งลงซิ เห็นไหมคนอื่นเขานั่งกันยังไง” ชายหนุ่มร้องเรียก

rn

ชุติมาเห็นคนงานทุกคนนั่งยองๆ หรือบางคนก็คุกเข่าหรือไม่ก็ก้มๆ เงยๆ เก็บตามแต่จะถนัด หญิงสาวคุกเข่าลงข้างๆ เขา มือก็ถือตะกร้าไว้รอดูว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ

rn

“เอาตะกร้ามาซิ”

rn

ชุติมายื่นตะกร้าไปให้โดยไม่มองว่ามันเกือบจะเฉียดโดนหน้าของใครหรือเปล่า ตอนนี้หญิงสาวเกิดอาการหมั่นไส้คนที่นั่งข้างเข้าให้อีกครั้ง จะเรื่องอะไรถ้าไม่ใช่เรื่องแย่งหน้าที่การสอนเก็บเจ้าหวานฉ่ำสีแดง ซึ่งเดชควรจะเป็นคนมาสอนไม่ใช่เจ้าของไร่อย่างกวินที่ควรไปทำอย่างอื่นในเวลานี้

rn

“นี่คุณ ถ้าไม่อยากทำก็ไปนั่งรอในบ้านเลย” กวินชักหมั่นไส้ขึ้นมาบ้าง ก็เพราะชุติมาหน้างอตั้งแต่ที่เขาบอกว่าจะเป็นคนสอนเธอเอง และไล่เดชให้ไปทำงานอื่นแทน

rn

“คุณนี่ยังไงนะ เดี๋ยวก็ไล่เดี๋ยวก็ชวนสติดีหรือเปล่า วัยทองหรือ ไง” หญิงสาวค้อนขวับเข้าให้

rn

กวินไม่เพียงไม่โกรธแต่ยังอมยิ้มเหมือนยอมรับข้อกล่าวหาที่เธอ พูดมาทั้งหมด เขาชำเลืองมองดูใบหน้าหวานที่แสดงอาการบึ้งตึงตลอดเวลา ชายหนุ่มมั่นใจว่าอีกสักพักหญิงสาวต้องกลับมาพูดดีกับเขา แน่

rn

“รู้ไหม ทำไมต้องเก็บตอนเช้ามืดแบบนี้” เขาถามมือก็ทำงานไป ด้วย

rn

ไม่มีเสียงตอบจากหญิงสาว ชุติมาไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับ เจ้าของไร่จอมกวนอีกแล้ว

rn

“เพราะตอนเช้าอากาศเย็น ถ้าเราเก็บตอนที่มีแสงแดดมันทำให้ เจ้าพวกนี้เน่าเร็ว” กวินยังอธิบายต่อไปอีกว่า

rn

“เราใช้เล็บจิกไปที่ก้านหรือบางทีก็มีกรรไกรที่ตัดขั้วแล้วหนีบลูก มันไว้ได้ เพราะไม่อยากให้ต้นช้ำมาก ลองเก็บดูไหม” เขาเอ่ยชวน

rn

ชุติมาเอามือจับไปที่ลูกสตรอว์เบอร์รี่แล้วพยายามจะเด็ดมันออกจากขั้ว ทำยังไงก็ดึงไม่ออกจนต้นเริ่มจะคลอนตามแรงดึงของหญิง สาว

rn

“มานี่ ผมสอน”

rn

กวินจับมือเธอไว้แล้วพาทำอย่างช้าๆ คนงานที่แปลงไม่มีใคร สนใจว่าชายหนุ่มกุมมือของชุติมาเก็บสตรอว์เบอร์รี่ ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อไป เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมแปลงที่เจ้านายตนเอง เก็บมันถึงได้เสร็จช้านัก

rn

คนงานหน้าใหม่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อกวินเล่นโอบรอบตัวเธอ ไว้ แล้วใช้วิธีจับมือสอนไปพร้อมๆ กับที่ตนเองทำ ชุติมารู้สึกว่ามันเกินความจำเป็นไปหรือเปล่าแต่เธอก็ไม่ขัดขืนเพราะความอยากรู้วิธีเก็บที่ ถูกต้องมีมากกว่า ในขณะที่กวินก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงต้องทุ่มทุนสร้างด้วยการเอาตัวเองเข้าใกล้เกินกว่าเหตุขนาดนี้

rn

เจ้าของไร่หนุ่มบอกวิธีเก็บพร้อมอธิบายการทำไปจนกระทั่ง ปล่อยให้ชุติมาทำเอง แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมห่าง ลมหายใจอุ่นๆ ที่รด ต้นคอหญิงสาวเพราะการที่เขาอยู่ด้านหลังทำให้ในที่สุดเจ้าตัวก็เป็นฝ่ายทนไม่ได้เสียเอง

rn

“ปล่อย ฉันเก็บเองได้แล้ว” หญิงสาวเขินที่เขาจับมือนานเกินเหตุ  

rn

ชุติมาหน้าแดงเล็กน้อยรีบก้มหน้าเก็บลูกสีแดงที่อยู่ตรงหน้าให้ เร็วที่สุด ในขณะที่กวินอมยิ้มที่มุมปาก เช้านี้มันช่างมีเรื่องดีๆ ให้ยิ้มไม่ หุบเสียจริง

rn

“อ้าว เก็บเป็นแล้วเหรอ” เขาแกล้งทำเสียงตกใจ

rn

“เก็บไปแล้วกัน เดี๋ยวอีกสักพักผมจะไปท้ายไร่แล้ว” กวินแกล้งปล่อยมือเธอออกแล้วลุกขึ้นยืน

rn

“เดี๋ยว คุณจะไปท้ายไร่เหรอ” ใจหนึ่งก็อยากเก็บสตรอว์เบอร์รี่ต่ออีกใจก็อยากไปเห็นการเตรียมงานต่อที่ท้ายไร่

rn

 “ใช่” เขาพยักหน้า รู้ดีว่าเดี๋ยวหญิงสาวต้องร้องขอไปด้วยแน่นอน

rn

“ให้ฉันไปด้วยนะ ฉันอยากเห็นว่าเริ่มต้นต้องทำยังไงบ้าง” น้ำเสียงหญิงสาวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

rn

กวินอยากจะหัวเราะดังๆ ออกมาเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของหญิงสาว ยามอยากได้อะไรหรือให้ใครตามใจเจ้าหล่อนมีวิธีพูดที่เรียกว่า อ้อนเก่ง จนยอมใจอ่อน

rn

“ไม่เก็บสตรอว์เบอร์รี่แล้วเหรอ แปลงนี้เป็นหน้าที่เธอแล้วนะ” เขาถามยิ้มๆ

rn

“คุณก็ช่วยฉันเก็บซิ จะได้เสร็จไวๆ”

rn

คราวนี้ชุติมาเป็นฝ่ายขอร้องให้เขามาช่วย ที่สำคัญฉวยข้อมือของชายหนุ่มให้ลงมานั่งคุกเข่าตรงข้ามกันเพื่อช่วยเก็บสตรอว์เบอร์รี่อีกต่างหาก

rn

“เอาแต่สีแดงใช่ไหมคะ” หญิงสาวเงยหน้าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

rn

“ไม่ต้อง เอาสีชมพูบ้างก็ได้หรือไม่ก็ที่มีสีขาวนิดหน่อย”

rn

สองแรงแข็งขันช่วยกันเก็บเจ้าหวานฉ่ำต่อไปเรื่อยๆ คนเพิ่งเคยทำครั้งแรกอย่างชุติมาดูสนุกและมีความสุขกว่าใครทั้งหมด การเก็บสตรอว์เบอร์รี่ได้โดยไม่ช้ำดูจะทำให้เธอมีรอยยิ้มจนกวินเองยังเผลอยิ้มตามไปด้วย

rn

เจ้าของไร่รู้สึกว่าอยากจะยืดเวลาเก็บเจ้าหวานฉ่ำออกไปให้นานกว่านี้ เพราะว่าวันนี้เขามีคนงานพิเศษที่เก็บไปยิ้มไป แถมบางทียังส่งยิ้มหวานๆ มาให้คนที่นั่งตรงข้ามอย่างกวินด้วย มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หายหนาวจากอากาศเย็นตอนเช้ามืดนี้เหลือเกิน

rn

หวังว่าพรุ่งนี้คนงานกิตติมศักดิ์จะไม่เบื่อเสียก่อน ไม่เช่นนั้นงานเก็บเจ้าหวานฉ่ำสีแดงคงจะไม่สนุกสำหรับกวินอีกแน่ แต่ถึงเบื่อก็ไม่เป็นไรเพราะเขายังมีอะไรอีกหลายอย่างให้เธอได้เรียนรู้ รับรองว่าตลอดเวลาที่อยู่ในไร่สุขรักษ์ชุติมาจะลืมแสงสีชีวิตกรุงเทพฯแน่นอน

rn

 

rn

กวินพาชุติมาไปที่โรงอาหาร เพราะหลังจากที่กินข้าวเสร็จทั้งคู่ตกลงจะไปที่ท้ายไร่ด้วยกัน เดชและคนงานบางส่วนทานข้าวล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ทั้งสองตามไปสมทบทีหลังเพราะหญิงสาวต้องช่วยกวินตรวจเช็กสต๊อกสตรอว์เบอร์รี่ที่เก็บได้เมื่อเช้านี้ให้เรียบร้อยก่อน

rn

เพียงแค่ชุติมาย่างเท้าเข้าโรงอาหารเสียงจานกะละมังก็ดังโครมครามจนคนงานหันไปมอง ไม่ใช่ใครที่ไหนมะลินั่นเอง หญิงสาวนั่งล้างจานอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าหงุดหงิดใจอย่างเห็นได้ชัด

rn

“เอาอีกแล้วมะลิ” เดชส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินเอาจานที่เก็บจากโต๊ะอาหารไปวางไว้ให้หญิงสาวล้าง

rn

“เป็นอะไรอีก มะลิ คุณวินทานข้าวอยู่เกรงใจหน่อยซิ” เขาเอ็ดเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน

rn

“ช่างปะไร ใครหนวกหูทนไม่ได้ก็ไปกินที่อื่นซิ” ว่าแล้วก็เทช้อนลงบนกาละมังสังกะสีอย่างจงใจ

rn

“มะลิ เอ็งเป็นอะไรหนักหนา ทำเหมือนประชดอีกแล้ว”

rn

“พี่อย่ามายุ่ง จะไปทำอะไรก็ทำ เรื่องของฉัน ฉันจะทำไงก็เรื่องของฉัน” หญิงสาวสะบัดหน้าหนี มือก็ล้างแล้วโยนโครมลงในกะละมังน้ำเปล่า แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่โต๊ะอาหารของกวิน จ้องเขม็งไปที่ชุติมาโดยตรง กล้าดียังไงมาใส่เสื้อคุณวิน

rn

เดชได้แต่ส่ายหน้าแล้วไม่พูดอะไรมาก ช่วยป้าแก้วเก็บข้าวของไปวางให้มะลิล้างอีกสักพัก ก่อนจะเตรียมไปที่ท้ายไร่

rn

“มะลิ ถ้าเอ็งยังทำนิสัยแบบนี้อีก รับรองได้เลยว่าต่อไปเอ็งคงเป็นสาวทื้อคาบ้านที่ไม่มีใครขอไปทำเมียแน่” เดชพูดเชิงตำหนิกลายๆ

rn

“เรื่องของฉัน เอาตัวเองให้รอดเสียก่อนเถอะ ระวังนะจะมีเมียเป็นสตรอว์เบอร์รี่แทนที่จะเป็นคน” มะลิย้อนกลับเข้าให้

rn

เดชไม่โกรธเพราะไม่ถือสาคนปากจัดอย่างมะลิ เขาคิดว่ากวินคงจะจัดการเรื่องนี้เองแน่ และรับรองว่าคราวนี้มะลิจะต้องถูกลงโทษที่แสดงกริยาไม่ดีต่อหน้าเจ้าของไร่ทั้งๆ ที่เพิ่งถูกตักเตือนเมื่อวานนี้

rn

กวินไม่พูดอะไรกับมะลิทั้งสิ้น เขาทานอาหารเสร็จก็พาชุติมาขึ้นรถไปที่ท้ายไร่ทันทีโดยไม่สนใจว่ามะลิจะรอพูดอะไรกับตนบ้าง

rn

ชายหนุ่มรู้ดีว่าขืนพูดกับหญิงสาวตอนนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่อง ตลอดเวลาที่นั่งทานอาหารเขาได้ยินเสียงจานชามโครมครามตลอด

rn

เมื่อเห็นสีหน้าก็รู้ว่ามะลิมีเรื่องไม่พอใจ แต่จะกับใครและเพราะสาเหตุอะไรนั้นคงต้องเรียกมาพูดจาให้รู้เรื่อง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเห็นทีคราวนี้คงต้องมีลงโทษกันบ้างเสียแล้ว

rn

 

rn

มะลิถูกเรียกให้มาชำระความที่หน้าบ้านพักในตอนบ่ายก่อนที่เขาจะเข้าไปในเมือง หญิงสาวนั่งหน้าเศร้าทำท่าเหมือนจะร้องไห้เพราะถูกชายหนุ่มดุไปหลายคำ

rn

“โยนจานชามแบบนั้นข้าวของเสียหายไหม” กวินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

rn

“มันหลุดมือนี่คะ” หญิงสาวอ้างเสียงสะอื้น

rn

“หลุดทุกใบหรือเปล่า”

rn

มะลิก้มหน้ารู้ว่าเจ้านายหนุ่มรู้ทันตนหมดทุกอย่างไม่มีอะไรต้องปิดบัง เพียงแต่กวินก็ไม่เข้าใจว่าต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นเพราะมีใครไปทำอะไรมะลิ หรือเจ้าตัวหงุดหงิดด้วยเรื่องอะไรกันแน่

rn

“แล้วคราวนี้ใครทำอะไรอีกล่ะ” แม้กวินจะดุแต่สุดท้ายก็ไม่วายใจดี

rn

เขาเข้าใจและรู้ดีกว่าใครว่ามะลินิสัยเป็นอย่างไร คนขาดพ่อมีเพียงแม่และมีหน้าที่ต้องดูแลครอบครัวก็เป็นธรรมดาที่จะสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเอง แต่มะลิคงไม่รู้ว่าอย่างไหนเรียกเข้มแข็งอย่างไหนเรียกก้าวร้าว

rn

มะลิก้มหน้าไม่กล้าสบสายตากวิน ถ้าขืนบอกไปว่าที่ทำแบบนั้นเพราะไม่พอใจที่เห็นชุติมาใส่เสื้อแจ๊กเก๊ตตัวโปรดของเจ้านายล่ะก็ รับรองได้ว่าคงถูกดุอีกไม่รู้เท่าไรแน่

rn

“ฉันถามว่าใครไปทำอะไรมะลิ คนเราจะโกรธก็ต้องมีสาเหตุ” กวินสอนไปในตัว

rn

“ไม่มีค่ะ มะลิไม่ได้โกรธใคร” หญิงสาวพูดเสียงเบา

rn

“แสดงว่าคราวนี้ตั้งใจทำเองใช่ไหม”

rn

มะลิพยักหน้ารับเหมือนจะยอมแต่โดยดี หากว่าไม่มีใครมาขัดจังหวะเสียก่อน ชุติมาเดินออกมาจากไร่เพราะถึงเวลาที่นัดไว้กับกวิน เพียงแค่เห็นหญิงสาวถือแจ๊กเก๊ตสีดำมาเพื่อจะคืนกวิน มะลิก็หน้าบึ้งขึ้นมาทันที

rn

“ไปหรือยังคะ ฉันพร้อมแล้ว” หญิงสาวไม่แน่ใจว่ากวินสะสางเรื่องคนงานเสร็จหรือยัง

rn

“ไปเลยก็ได้ ไม่มีอะไรแล้ว” กวินไม่อยากเอาเรื่องมะลิ แค่เรียกมาตักเตือนก็คงจะพอแล้ว

rn

“เสื้อคุณค่ะ ฉันคืน ขอบคุณมากนะคะ”  ชุติมายื่นเสื้อให้กวิน

rn

มะลิทำในสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือกระชากเสื้อแจ๊กเก๊ตที่หญิงสาวถืออยู่ในมือไปต่อหน้าต่อตา ชุติมาอึ้งไปทันทีในขณะที่กวินมองหน้าคนงานสาวด้วยความโมโห

rn

“มะลิ ขอโทษคุณมาเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มเสียงเข้ม

rn

มะลิยืนเฉยไม่ขอโทษหรือทำใดๆ ทั้งสิ้น แถมยังจ้องหน้าชุติมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออีก ซึ่งทำให้คนถูกจ้องหน้าถึงกับพูดอะไรไม่ออก และแอบคิดเองคนเดียวในใจว่ามะลิหึงตนกับชายหนุ่มงั้นหรือ

rn

“มะลิ ฉันสั่งให้ขอโทษคุณมาไง” กวินเริ่มไม่พอใจที่มะลิก้าวร้าวกับชุติมาต่อหน้าต่อตา

rn

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องก็ได้” ชุติมาเห็นท่าไม่ดีเพราะตอนนี้กวินดูจะเริ่มโกรธ ในขณะที่มะลิก็จ้องหน้าเธอทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า

rn

“คุณรีบเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ เราจะไปกันหรือยัง ฉันต้องซื้อเสื้อกันหนาวอีกนะคะ”

rn

มะลิรอดตายคราวนี้เพราะชุติมาช่วยเอาไว้ กวินจำใจต้องเข้าเมืองไปทำธุระแต่เขาตั้งใจแล้วว่ากลับมาจะต้องมาจัดการกับคนงานสาวเรื่องนี้แน่ ชายหนุ่มไม่ชอบให้คนงานในไร่มีท่าทีก้าวร้าวกับแขกหรือคนงานด้วยกัน และยิ่งมะลิมาแสดงท่าทีไม่ดีต่อหน้าแบบนี้ด้วย เห็นทีต้องลงโทษให้หลาบจำเสียแล้ว

rn

สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะ พาเจ้าหวานฉ่ำมาส่ง อ่านให้มีความสุขนะคะ สำหรับอีบุ๊คมาทางนี้เลยค่ะ

rn

 

rn

https://www.mebmarket.com/ebook-58509-%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%93%E0%B8%91%E0%B9%8C%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] [email protected]การต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2017. All right reserved.

Design by Seomodern