พิษรัก วิวาห์ร้าว-ตอนที่ 2 หัวใจมีเงา (2)










ตอนที่ 27 ( ฝากรักไว้ในสายหมอก (เปิดจองรูปแบบเล่มพร้อมE-Book) ) ( พิริตา ) [ 2017-07-22 ]
ตอนที่ 2 หัวใจด้านมืด l03l ( เงาเพลิงสวาท ) ( R-mustang ) [ 2017-07-22 ]
ตอนที่ 2 หัวใจด้านมืด l02l ( เงาเพลิงสวาท ) ( R-mustang ) [ 2017-07-21 ]
บทที่ 3 มุมที่แตกต่าง[04] ( บ่วงรัก ทาสอสูร ) ( ลายปักสีดำ ) [ 2017-07-21 ]
ตอนที่ 3 เฉยชา (2) ( พิษรัก วิวาห์ร้าว ) ( มัสยามันตรา/มาหยามัน ) [ 2017-07-21 ]
บทที่ 7 ทีมอารักขาจำเป็น? ( ลิขิตรักเก็บตก (เปิดจองรูปแบบเล่มพร้อมE-Book) ) ( พิริตา ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 8 ( ทัณฑ์ร้ายลายรัก ) ( อิ่มอุ่น ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 8 จองใจ (2) ( เจ้าสาวลดราคา ) ( มัสยามันตรา/มาหยามัน ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 3 เฉยชา (1) ( พิษรัก วิวาห์ร้าว ) ( มัสยามันตรา/มาหยามัน ) [ 2017-07-20 ]
ตอนที่ 6 ( 100 ค่ะ ) ( แรงรักเพลิงเสน่หา ) ( อิ่มอุ่น ) [ 2017-07-19 ]


วันนี้ 691
เมื่อวานนี้ 907
เดือนนี้ 19,150
เดือนที่แล้ว 26,163
ปีนี้ 209,446
ปีที่แล้ว 1,316,526
รวมทั้งหมด 7,511,680

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
พิษรัก วิวาห์ร้าว : ตอนที่ 2 หัวใจมีเงา (2)
ผู้แต่ง : มัสยามันตรา/มาหยามัน
ลงเมื่อ : 2017-07-16 [ 22:51:27 ]
อ่านทั้งหมด : 33
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

       ช่วงเวลาลุ้นระทึกได้วนเวียนมาถึง ประมาณหกโมงเย็นเท้าน้อยๆ ได้เดินเข้ามาภายในคฤหาสน์ที่มีความใหญ่โตสมฐานะเจ้าของบริษัทผลิตไวน์รายใหญ่ รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นเนื่องด้วยเห็นภาพบางอย่างจากสนามหญ้าด้านหน้า ถึงภายในอกจะร้อนฉ่าแทบไหม้

rn

       แอบอิจฉาความสุขจนล้นใจ เธออยากได้รับมันบ้างที่ผ่านมาต้องทนกอดตัวเองมาโดยตลอด กระนั้นข้าวหอมไม่เคยคิดร้องขอ กลับหยัดยืนด้วยเท้าของตนเองได้เรื่อยมา

rn

       เสียงหัวเราะหยอกเย้าถ้ามีหล่อนเข้าไปร่วมวงด้วยคงจะดีไม่น้อย แต่รับรู้ว่าไม่เป็นที่ต้อนรับจากบุรุษร่างโต อีกฝ่ายพยายามกีดกันหัวใจของเธอให้ออกห่างพร้อมก้าวเดินผ่านความสุขเข้าไปในตัวบ้าน ซึ่งมีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งอย่างลงตัว

rn

       “สวัสดีค่ะคุณข้าว

rn

       ไม่ถึงนาทีมีเสียงทักทายดังขึ้นจากคนเก่าคนแก่ของบ้าน แถมยังเป็นคนดูแลทุกอย่าง

rn

       “สวัสดีค่ะป้าสายใจยิ้มถูกระบายออกโดยง่าย ไม่เคยถือตัวว่าบัดนี้เป็นถึงภรรยาเจ้าของคฤหาสน์ ยังทำตัวเป็นข้าวหอมคนเดิม เพราะสิ่งที่ได้มาอาจจะไม่ยั่งยืนเท่ากับมิตรภาพที่ดี

rn

       “ทานอะไรมาหรือยังคะ เดี๋ยวป้าจะไปทำมาให้ วันนี้คุณใหญ่ทานไปเรียบร้อยแล้วเพราะคุณหนูเจ้าร้องหิวเลยต้องตั้งโต๊ะก่อนสายใจอธิบายพร้อมหันมองไปยังบริเวณหน้าบ้าน คุณชายของหล่อนจะมีรอยยิ้มและความอบอุ่นให้กับจันทร์เจ้าคนเดียวเท่านั้น พลอยนึกสงสารหญิงสาวตรงหน้าจับใจ

rn

       “ข้าวทานมาจากที่ร้านแล้วค่ะกว่าจะปิดร้านในแต่ละวันเวลาไม่ตรงกันจึงหาของใส่ท้องมาเรียบร้อยแล้ว ก่อนเดินขึ้นห้องนอนซึ่งอยู่ด้านบน ในกระเป๋ามีของที่ต้องนำไปมอบให้แก่สามีทางนิตินัย คิดแล้วหนักใจมีหวังระเบิดลงกลางบ้านเป็นแน่

rn

       ม่านตาสีดำไหวระริก เมื่อทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงภายในห้องของตนเองซึ่งไม่ใช่ห้องของอาชา เขาแสดงเจตจำนงไม่ต้องการให้ภรรยาที่ไม่ได้มาด้วยความเต็มใจไปวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัว กระทั่งในช่วงพระจันทร์ทอแสงเจิดจรัสได้มาถึงร่างระหงจึงรวบรวมความกล้าไปเผชิญหน้ากับสามี

rn

       ก๊อก ก๊อก

rn

       มือเรียวเล็กยกขึ้นเคาะประตูห้องบานใหญ่ พลางกัดเม้มเรียวปากกลัวจะโดนดุกลับมา

rn

       “มีอะไรยามประตูเปิดออกคำถามแข็งกระด้างก็ตามมาทำให้หญิงสาวหน้าชา ดึงสายตามองลึกในตาคมคู่นั้น ไยถึงไม่มีความอ่อนโยนมอบให้กันบ้าง ความเจ็บในครั้งอดีตเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่อยากให้เหมารวม ทว่าจะทำอย่างไรได้เมื่อเขาปิดตายหัวใจ

rn

       อาชาวางหน้าเรียบเฉย ดวงตาสีเข้มคงความเย็นชา ก่อนหัวคิ้วยกสูงกับถ้อยคำซึ่งได้ฟัง

rn

       “คุณแม่...ของคุณใหญ่ฝากมาให้ค่ะพูดออกไปด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ แล้วใจหายวาบยามพบว่าโครงหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนสี ริ้วรอยความไม่พอใจปรากฏเด่นชัด

rn

       อาชากระตุกยิ้มมุมปากพลางยื่นมือไปรับของจากหญิงสาว พิจารณาดูไม่ถึงเสี้ยวนาทีก็โยนมันลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ต่อมาปรายตามองดอกไม้ช่อเล็กๆ ในมือนุ่ม เข้าใจดีว่าผู้หญิงใจร้ายคนนั้นคงสั่งให้สาวเจ้านำมามอบให้

rn

       “ดอกไม้ร้านเธอหรอ

rn

       ประโยคคำถามช่างดูเย้ยหยันถึงขั้นข้าวหอมกลืนน้ำลายไม่ลงคอ วูบไหวกับสายตาเหยียดแคลนพร้อมยื่นช่อดอกไม้ไปมอบให้ ถือว่าทำหน้าที่ตามลูกค้าได้สั่งไว้ อึดใจถัดมาต้องเสียดลึกในอกเฝ้ามองการกระทำของชายร่างโต ไม่นานรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่

rn

       อาชาไม่ได้เห็นความสำคัญหรือตีค่าความหมายของดอกไม้ช่อนั้น ถึงจะเป็นตัวส่งสาส์นจากอารดาว่าอยากเดินกลับเข้ามาในชีวิต ทั้งที่ทิ้งไปหลายสิบปี แถมยังทิ้งรอยแผลที่ไม่มีวันลบออกไว้ให้ จากนั้นปรายตามองคนตรงหน้าซึ่งลงมือจัดดอกไม้อย่างไร้หัวใจพร้อมทั้งทำบางอย่าง

rn

       ไม่ว่าจะมีดอกไม้หรือของอีกกี่อย่างล้วนแต่ไม่มีความสำคัญ ฉะนั้นถังขยะจึงเป็นที่ที่เหมาะสม จึงโยนมันตาม

rn

กล่องของขวัญไป

rn

       “ทีหลังอย่ารับอะไรจากผู้หญิงคนนั้นมาอีก ที่สำคัญอย่าเรียกว่าแม่ให้ฉันได้ยินอีก ชีวิตของฉันไม่ต้องการข้องเกี่ยวอะไรกันอีกทั้งสิ้นนัยน์ตาวาวโรจน์แฝงความน่ากลัว น้ำเสียงเย็นยะเยียบบอกอย่างเฉียบขาด

rn

       ข้าวหอมลอบผ่อนลมหายใจช้าๆ ช้อนตามองชายหนุ่มแล้วเหนื่อยหน่ายหัวใจพร้อมมองไปยังร่างน้อยบนเตียงกว้าง

rn

       “หมดธุระแล้วใช่ไหมฉันจะไปนอน

rn

       สาวเจ้าพยักหน้าหลังได้ยินคำถามด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ พลางหมุนตัวเดินกลับห้องของตนเอง กระนั้นต้องชะงักเท้าเมื่อได้ยินประโยคทิ้งท้าย

rn

       “อาทิตย์นี้ไม่ต้องเข้ามาหาฉันที่นี่เพราะหนูเจ้าจะมาอยู่ด้วยพอกล่าวถึงแก้วตาดวงใจน้ำเสียงอ่อนลงแฝงความอบอุ่น โดยไม่มีเสียงเล็ดลอดโต้กลับจากฝ่ายหญิง อาชาเองพลิกตัวเดินกลับเข้าห้อง ไปยืนมองร่างน้อยซึ่งหลับปุ๋ยไปแล้ว

rn

       กระนั้นสายตาไม่วายมองไปยังถังขยะ มือกำแน่นโดยอัตโนมัติต้องระงับใจเป็นอย่างสูงไม่ให้อารมณ์พลุ่งพล่านและไม่คิดเลยว่าอารดาจะเข้าหาข้าวหอม

rn

       “พ่อใหญ่

rn

       จวบจนเสียงเล็กๆ ดึงให้ออกจากภวังค์ความคิดแล้วหันไปมองพลางทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง จากนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

rn

       “ละเมอหรือลูกเขามองอย่างเอ็นดู ใบหน้าขยับไปหอมแก้มยุ้ยเบาๆ ใช่ว่าหัวใจจะมีแต่รูพรุนยังพอมีพื้นที่ซึ่งปกคลุมด้วยไออุ่นรัก การมีจันทร์เจ้าเสมือนช่วยเยียวยาหัวใจในระดับหนึ่ง ไม่ให้ตายด้านและมีแต่ความโกรธสุมแน่นในอกพลางปิดเปลือกตาลงพร้อมดึงลูกสาวเข้ามาในวงแขน หลับไปอย่างสุขใจขณะที่ใครอีกคนกำลังฝันร้าย

rn

       เมื่อทิ้งตัวลงนอนไม่นานข้าวหอมก็หลับไป ทว่าเจ้าหล่อนกลับกำลังเผชิญอยู่กับความกลัวที่ฝังลึกในความทรงจำมาเนิ่นนาน

rn

       “ไม่นะ อย่าทำข้าว...ในความฝันรอบตัวมีแต่ความมืดดำ เบื้องหน้ามีชายร่างใหญ่คนหนึ่งกำลังยกยิ้มให้ เท้าเรียวจึงขยับถอยหลังออกห่าง สายตาปริ่มด้วยหยดน้ำใสๆ เกิดอาการหวาดกลัวจับใจ สองมือกำผ้าห่มไว้แน่นและต้องต่อสู้ตามลำพัง

rn

       โดยวันหนึ่งหวังว่าจะสามารถลบเลือนออกไปจากหัวใจได้อย่างหมดสิ้น แต่คงไม่มีวิธีไหนดีเท่ากับการดับด้วยใจของตนเองแล้วทุกอย่างจะหายลับไปไม่ย้อนกลับมาเล่นงานอีก

rn

       “อย่าเข้ามา…”

rn

       เสียงสั่นๆ พึมพำในลำคอ มือยกขึ้นคล้ายต้องการผลักคนในความฝันให้ออกห่าง ก่อนลำตัวจะกระเด้งขึ้นราวตกใจสุดขีด เนื้อตัวไหวจากแรงสะอื้น น้ำตาร่วงรินในทันใด ใช่ว่าอาชาจะมีแผลใจเพียงคนเดียว หล่อนเองก็เช่นกันเพียงแต่พยายามรักษามันอย่างเงียบๆ

rn

       หญิงสาวมีอาการหอบสะท้าน ท่ามกลางความมืดก็ได้แต่ทิ้งตัวลงแล้วนอนกอดตนเอง พยายามตั้งสติบอกว่าแค่ฝันไป เหตุการณ์นั้นผ่านไปแล้วและจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก

rn

       “เดี๋ยวมันก็ผ่านไปข้าวหอม สู้อีกหน่อยนะให้กำลังใจพร้อมทั้งฮึดสู้และเชื่อว่าความเข้มแข็งที่มีจะตีฝ่าความอ่อนแอให้กระเจิงหาย อีกไม่นานจะสามารถฝังกลบรอยแผลเหวอะหวะให้ค่อยๆ กลืนหายไปกับกาลเวลาแล้วความสุขจะเติมเต็มเข้ามาอย่างล้นใจ    

rn

 

rn

 

rn

ฝากในรูปแบบอีบุคด้วยนะคะ

rn
rnrn
มัสยามันตรา
rnrn
เธอถูกจองจำด้วยคำว่า บุญคุณ โดนผลักไสให้ตกอยู่ในบ่วงร้าวของชายไร้หัวใจ ใหญ่ อาชา ผู้ตีค่าหญิงสาวทุกคนไม่ต่างจากดอกหญ้า ไม่มีค่าหรือราคาใดๆ ด้วยควา...
rn
rn
rn

 




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] [email protected]การต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2017. All right reserved.

Design by Seomodern