มารยารักจอมมาร-บทที่ ๓/๒ ไม่แน่ใจหรือไม่อยากทำ










ตอนที่ 5 ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-23 ]
คนอุ้มรัก เก้า 3 ( อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-23 ]
ขอรักครั้งที่ สิบเจ็ด 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-23 ]
บทที่ 1 ( รักหื่นขมของคมเคียว ) ( ไตรติมา ) [ 2018-02-23 ]
บทที่ ๒/๓ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-23 ]
EP: 1 ช้ำรัก 4 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-22 ]
คนอุ้มรัก เก้า 2 ( อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-21 ]
ขอรักครั้งที่ สิบเจ็ด 2 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-21 ]
บทที่ 5 ระคนทุกข์ 2 (05-06) ( บ่วงรัก ทาสอสูร ) ( ลายปักสีดำ ) [ 2018-02-21 ]
บทนำ ( รักหื่นขมของคมเคียว ) ( ไตรติมา ) [ 2018-02-21 ]


วันนี้ 757
เมื่อวานนี้ 1,121
เดือนนี้ 24,490
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 58,123
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,728,766

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
มารยารักจอมมาร : บทที่ ๓/๒ ไม่แน่ใจหรือไม่อยากทำ
ผู้แต่ง : โรสควอตซ์
ลงเมื่อ : 2018-01-12 [ 10:32:23 ]
อ่านทั้งหมด : 51
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

        กลับมาถึงห้องชุดสุดหรู มาร์ซิโอก็ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อตอนนี้ลักขณากำลังจ้องมองกล่องยาที่เขาเคยวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ดวงตากลมโตของเธอมองมันอย่างสงสัยและเหมือนจะรู้ว่ามันคืออะไร ดังนั้นสิ่งที่ชายหนุ่มทำได้ก็คือ ก้าวยาวๆ เข้าไปใกล้แล้วพูดในสิ่งที่สมควร

rn

        “มันคือยารักษาโรคความจำเสื่อม”

rn

        “ยาของฉันหรือคะ”

rn

        “ทีมวิจัยของฉัน คนคว้าตัวยาชนิดนี้จากอาการป่วยของเธอโดยตรง มันผ่านการกระบวนวิเคราะห์มามาก แค่เธอกินมันติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือน เธอจะจดจำทุกอย่างได้ และระหว่างที่กินมันแต่ละมื้อ เธอจะค่อยๆ จำได้เป็นเรื่องๆ อย่างช้าๆ มันจะไม่ทำให้เธอปวดหัวหรือว่ามีอาการข้างเคียงใดๆ”

rn

        “ไม่มีผลข้างเคียงหรือคะ”

rn

        “ไม่มี”

rn

        “แล้วฉันจะจำเรื่องราวในช่วงความจำเสื่อมได้หรือเปล่า”

rn

        “เธอไม่อยากลืมมันหรอกหรือ...”

rn

        ลักขณาเอนศีรษะแนบซบกับแผงอกแกร่ง ท่าทางของเธอดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน “ฉันเคยบอกคุณแล้วว่า...ถ้าฉันต้องแลกความทรงจำในอดีตกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราตลอดหนึ่งเดือนนี้ ฉันขออยู่ในสภาพความจำเสื่อมดีกว่า”

rn

        “เอาเถอะ! ฉันอยากให้เธอเก็บยานั้นไว้ บางทีสักวันหนึ่งเธออาจอยากใช้มันก็เป็นได้”

rn

        “ฉันไม่ต้องการค่ะ”

rn

หญิงสาวเลือกวางมันไว้บนโต๊ะดังเดิม “ฉันไม่อยากใช้ยาตัวนี้ ฉันอยากให้ความทรงจำกลับมาเอง ในระหว่างนี้ฉันอยากใช้ชีวิตอยู่กับคุณแล้วใช้ทุกวินาทีจดจำเพียงเรื่องระหว่างเราเท่านั้น เพราะเรื่องราวในอดีตมันไม่มีความสำคัญสำหรับฉันอีกแล้ว ฉันกำลังสารภาพว่า ฉันรักคุณมากแค่ไหนอยู่นะคะ” ท้ายประโยคก็แอบอมยิ้มอย่างอายๆ

rn

        มาร์ซิโอพลอยยิ้มไปด้วย “ฉันชอบวิธีการบอกรักของเธอจัง”

rn

        “ชอบหรือคะ”

rn

        “ชอบ”

rn

        “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกรักคุณวันละครั้ง”

rn

        ชายหนุ่มค่อยๆ จับร่างคนตัวเล็กมายืนตรงหน้า ช้อนปลายคางเชิดรั้นนั้นขึ้นเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับ ก่อนจะจูบเบาๆ บนปากอิ่มเพื่อตอบแทนความรักที่เธอมอบให้

rn

        “เธอต้องรักฉันทุกวัน”

rn

        “ฉันจะทำแบบนั้น ตลอดทั้งชีวิตของฉันค่ะ”

rn

        ถึงแม้มาร์ซิโอจะรู้ดีว่ามันอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่ในช่วงเวลาดีๆ แบบนี้เขารู้สึกอิ่มเอมหัวใจอย่างประหลาด เขาอยากรู้จริงๆ ว่าเขาจะรักษาสิ่งดีๆ ที่กำลังเกิดขึ้นได้นานสักแค่ไหนกัน หนึ่งวันหรือหนึ่งสัปดาห์ ทว่าต่อให้เป็นเพียงหนึ่งชั่วโมงเขาก็อยากจะทำหน้าที่คนรักของผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุด อย่างน้อยๆ ก็เพื่อชดใช้ให้กับสิ่งเลวร้ายที่เขาอาจทำให้เธอต้องเสียใจ หวังว่าเมื่อวันนั้นมาถึง ลักขณาจะไม่เกลียดเขาจนมากเกินไป   

rn

        “ฉันขอโทษนะ”

rn

        “ขอโทษทำไมคะ” หญิงสาวช้อนดวงตากลมมนขึ้นมอง ก่อนจะก้มหน้าเศร้า

rn

“หรือว่าคุณจะไม่ยอมรับความรักของฉัน”

rn

        “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อเราคือคนรักกัน”

rn

        “ถ้าอย่างนั้นก็บอกรักฉันหน่อยสิคะ”

rn

        ชายหนุ่มตอบรับคำขอนั้นด้วยการจูบแรงๆ บนริมฝีปากระเรื่อ “ฉันรักเธอ”

rn

        เพียงได้ฟังคำที่อยากได้ยิน ลักขณาก็ค่อยๆ ไต่มือขึ้นคล้องลำคอแกร่ง แล้วตอบสนองต่อริมฝีปากอุ่นจัดที่บดเคล้าลงมาอย่างใจกล้า ตวัดเรียวลิ้นโต้ตอบเขารัวเร็วไม่ให้น้อยหน้ากัน หนำซ้ำยังเบียดเนื้อตัวเข้าหาเจ้าของลำกายกำยำแน่นขึ้น การตอบสนองของเธอทำให้มาร์ซิโอดันร่างเล็กๆ เสียจนสะโพกอวบอิ่มชนขอบโต๊ะทำงาน พริบตาหลังจากนั้นเอกสารทุกอย่างก็หล่นลงไปกองอยู่กับพื้น โดยที่มีร่างกายสองหนุ่มสาวเบียดชิดกันจนไร้ช่องว่างแทน

rn

        เนื้อตัวเปลือยเปล่าเบียดกระทบอยู่บนโต๊ะทำงาน สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับลักขณาเหลือเกิน เธอชอบเวลาที่เขาอยู่บนร่างกายและเก็บเกี่ยวความหอมหวานทุกหยาดหยดจากเรือนร่าง สิ่งที่เขาทำให้เวลานี้ทำให้เธอมีความสุขมากเหลือเกิน ดังนั้นทันทีที่เขากระโจนจ้วงเข้าหาด้วยความปรารถนา มันทำให้เธอตัดสินใจมอบความสุขให้เขาอย่างไม่เขินอายเช่นกัน

rn

        ลักขณาเปลี่ยนจากฝ่ายรับมาเป็นฝ่ายรุกบ้าง มือเรียวบางผลักเรือนร่างกำยำของบุรุษเพศในวัยสามสิบห้าปีให้นอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยผู้เป็นเจ้าของร่างบึกบึนนั้นให้ความร่วมมืออย่างเต็มอกเต็มใจ

rn

        หญิงสาวความจำเสื่อมและแสนใสซื่อ กำลังกลายเป็นนางแมวสาวแสนยั่วยวน มือเรียวทั้งสองข้างค่อยๆ วาดสำรวจท่อนขาเปลือยเปล่าของเขา ไต่มือขึ้นสูงอย่างใจกล้า ทว่าสุดท้ายแล้วก็มาอ้อยอิ่งอยู่กับต้นขาแข็งแรงของมาร์ซิโอ

rn

        “สัมผัสสิ” เจ้าของเสียงแหบเร่งเร้า ราวกับว่ากำลังจะตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า    

rn

        “คือว่า...”

rn

        “ไม่ต้องกลัว คิดซะว่าเป็นเพียงของเล่นชนิดหนึ่งที่เธอสามารถทำอะไรกับมันก็ได้”

rn

        “ของเล่นหรือคะ” หญิงสาวทำตาปริบๆ ถาม “ของเล่นอะไรทำไมหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้”

rn

        มาร์ซิโอหลับตาลงแล้วพึมพำว่า “เธอกำลังทำให้อารมณ์ของฉันหมดลงนะ”

rn

        “ก็มันไม่เห็นน่ารักเลยสักนิดนี่คะ”

rn

        “เอาล่ะๆ เลิกคิดไปเลย ขึ้นมานั่งบนตัวฉันเถอะ”

rn

        “ก็มันไม่ใช่ของเล่นน่ารักเสียหน่อย แต่มัน...น่ากินต่างหาก”

rn

        สิ้นเสียงสดใสกับท่าทางใสซื่อ มาร์ซิโอก็ถึงกับคำรามออกมาดังลั่น เมื่อตอนนี้คนที่เพิ่งบอกว่าน่ากิน กำลังลองลิ้มรสชาติของเขาราวกับว่าเป็นอาหารจานโปรด เธอดื่มด่ำและดื่มกินมันจนคนที่กลายเป็นอาหารอยากจะกลืนหายเข้าไปในท้องของเธอวันละหลายๆ ครั้ง จนในที่สุดก็ทานทนไม่ไหว จำต้องเป็นฝ่ายดึงรั้งอีกฝ่ายขึ้นมานั่งหน้าท้องแล้วส่งตัวตนแข็งแรงเข้าไปทักทาย ฝ่ามือที่สอดรองแก้มก้นงอนงามทั้งสองข้างเพื่อช่วยให้จังหวะจะโคนเป็นไปดั่งใจต้องการ และก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขาอยากทำอย่างนี้ต่อเนื่อง ตลอดชีวิตเลยยิ่งดี

rn

        แต่สิ่งที่ทำได้ก็คืออุ้มเจ้าของเรือนกายอ่อนเพลียกลับไปยังเตียงกว้าง พอมาถึงก็ขึ้นมานอนเคียงข้างแล้วจูบเบาๆ ซับไปตามตีนผมชื้นเหงื่อและหัวไหล่มน งับติ่งหูเบาๆ ได้ก็กระซิบถามด้วยความห่วงใย

rn

        “เหนื่อยมากไหม”

rn

        “ไม่ค่ะ”

rn

        มาร์ซิโออมยิ้ม ให้รางวัลหญิงสาวด้วยการไล้เลียติ่งหูไปมา “ฉันชอบนะ”

rn

        “อะไรหรือคะ”

rn

        “ที่เธอกลืนกินฉัน”

rn

        ลักขณารีบดึงรั้งผ้าห่มผืนบางที่กองอยู่ข้างๆ มาปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองจนมิดถึงลำคอ ทำให้คนชื่นชอบกลิ่นหอมของเม็ดเหงื่อชุ่มตามลำคอขาวต้องออกแรงหักห้าม

rn

        “ฉันยังอยากเห็นความเหน็ดเหนื่อยของเธอ”

rn

        “ชอบมากหรือเปล่าคะ”

rn

        “อยากให้เกิดแบบนั้นอีกหลายๆ ครั้ง สัญญาสิว่าจะทำให้”

rn

        “ไม่รู้สิคะ” ตอบรับอย่างอายๆ แค่นั้นก็รีบหลับตาปี๋ พลางพึมพำกลบเกลื่อนผิวแก้มแดงจัดอย่างอายๆ “เหนื่อยจัง ขอนอนก่อนนะคะ”

rn

        “ครับ”

rn

        มาร์ซิโอยอมปล่อยให้ลักขณาได้พักผ่อนอย่างที่ต้องการ หลังจากนั้นก็ผละลงจากเตียงไปจัดการกับร่างกายของตัวเอง พอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินไปคว้าวิสกี้มาดื่ม จิบไปหลายอึกถึงได้ตวัดนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมองหญิงสาวผู้หลับใหล ตั้งแต่พาเธอมาที่นี่ ต่อให้อาการเริ่มดีขึ้นแค่ไหน เธอก็ยังดูไร้เดียงสาและใสซื่อ เช่นเดียวกันในอดีตเธอได้รับการประคบประหงมมาอย่างดี

rn

        นั่งมองอยู่นานจนดื่มวิสกี้หมดแก้ว เสียงโทรศัพท์มือถือที่ถูกทิ้งขว้างก็ส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ

rn

        “ว่าไง”

rn

        “มีรายงานจากทีมตรวจสอบครับ และท่านก็ต้องไปดูสถานที่ด้วยตัวเอง”

rn

        “คนของหน่วยเราค้นพบบ้านของดอกเตอร์ทีแล้วสินะ”

rn

        “ครับ”

rn

        “มารับฉันภายในห้านาที” สั่งการแค่นั้นก็เดินเร็วๆ ไปจุมพิตขมับอิ่มชื้นของลักขณา หลังจากนั้นก็หันหลังให้เพื่อไปปฏิบัติภารกิจของตัวเอง ลงมาถึงด้านล่างรีอาสก็ยืนรอเหมือนเช่นทุกครั้ง พอสอดกายขึ้นไปนั่งบนรถได้ก็เอาแต่จับจ้องแผ่นหลังของรีอาสนิ่งนาน

rn

“พวกนั้นจะไม่มีวันค้นพบข้อมูลของลักขณาใช่ไหม”

rn

        “จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอนครับ”

rn

        “ดี...ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มแสดงให้สมบทบาทกันเถอะ”

rn

        มุมปากของคนพูดกระตุกเป็นรอยยิ้มรายกาจ พลอยทำให้คนสนิทที่พ่วงตำแหน่งพลขับได้แต่ลอบสูดหายใจเข้าปอดลึก แต่ปฏิกิริยานั่นไม่ได้หมายความว่ารีอาสจะหวาดหวั่นต่อการปั้นหน้า เพราะการวางสีหน้าราบเรียบไม่มีความทุกข์ร้อนใดๆ ปรากฏ มันช่างเป็นเรื่องง่ายสำหรับบอดี้การ์ดวัยสามสิบแปดปีอย่างเขา ดังนั้นต่อให้ต้องเล่นใหญ่ไปกว่านั้นมันก็ไม่คณามือสักนิดเลย

rn

 

rn

        




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern