หวานใจโจรสลัด-ตอนที่ 2: “ถ้าท่านไม่หนี ข้าจะหนีแล้วนะ ศึกนี้ท่านจะแพ้ เชื่อข้าสิ!”










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 612
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,294

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
หวานใจโจรสลัด : ตอนที่ 2: “ถ้าท่านไม่หนี ข้าจะหนีแล้วนะ ศึกนี้ท่านจะแพ้ เชื่อข้าสิ!”
ผู้แต่ง : แรมกาล
ลงเมื่อ : 2018-01-12 [ 19:02:18 ]
อ่านทั้งหมด : 42
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 0

2

rn

rn

rn

“ถ้าท่านไม่หนี ข้าจะหนีแล้วนะ ศึกนี้ท่านจะแพ้ เชื่อข้าสิ!

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

หลังจากหยิกตัวเองไปสิบรอบ เอาหัวโขกผนังห้องจนเรือโทคริสโตเฟอร์ต้องรีบมาห้ามพร้อมทั้งพาหมอมาดูอาการ บวกกับผ่านไปอีกเกือบอาทิตย์ มิราก็เลิกทรมานตัวเองแล้วยอมรับว่าเธอไม่ได้ฝันไป

rn

rn

rn

จะมาได้ยังไงก็ช่าง สำคัญคือจะกลับไปยังไงต่างหาก’ มิราคิดขณะตักซุปข้นเข้าปาก

rn

rn

rn

วันพรุ่งคงจะถึงเกาะทอร์ทูก้า เจ้ามีญาติที่นั่นหรือไม่ กัปตันหนุ่มตรงข้ามถามเธอ มิราส่ายหัว

rn

rn

rn

เจ้าไม่มีญาติที่ไหนเลยหรือ

rn

rn

rn

มีแต่อยู่ไกลมาก พวกเขาอยู่คนละภพกับข้า” มิรารีบหุบปากเมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าฉายแววกังวล คงจะคิดว่าเธอยังบ้าอยู่ล่ะมั้ง

rn

rn

rn

หลังจากที่เรือโทคริสโตเฟอร์เล่าให้ฟังแล้วว่าที่นี่คือที่ใด เขาเป็นใคร ใครปกครองประเทศ มิราก็รู้เลยว่าตัวเองหลุดมาในค.ศ. 1685 ยุคที่อังกฤษถูกปกครองโดยพระเจ้าเจมส์ที่ ซึ่งเพิ่งจะทรงขึ้นครองราชบัลลังก์ไปเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1685…หรือเมื่อเดือนที่แล้ว

rn

rn

rn

มิราเล่าบ้างว่าตนมาจากไหนและจะเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่ต่อจากนี้ เธอบอกเขาว่าอีกประมาณสามปีข้างหน้าจะเกิดการปฏิวัติเพื่อโค่นล้มราชบัลลังก์ของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ขณะที่มิรากำลังจะเล่าต่อว่าใครเป็นตัวตั้งตัวตีในการปฏิวัตินั้น คริสโตเฟอร์ก็ทุบกำปั้นลงพนักแขนเก้าอี้อย่างแรงจนมิราสะดุ้ง

rn

rn

rn

ดวงตาสีฟ้าวาวโรจน์ หากปล่อยไฟได้ล่ะก็คงจะแผดเผามิราจนไหม้เป็นจุณ เห็นแบบนั้นแล้วเด็กสาวปากกล้าก็เลยแกล้งปวดหัวแล้วนอนหลับไปเสียเลย

rn

rn

rn

คงไม่ปลอดภัยถ้าฉันเผยตัวตน แหงล่ะ ลองถ้ามีใครมาบอกว่าจะเกิดอะไรกับประเทศไทย...กับพระเจ้าแผ่นดิน...ฉันคงโมโหจนต่อยปากแตกแน่

rn

rn

rn

มิราตัดสินใจว่าจะไม่พูดเกี่ยวกับเรื่องของตนเองอีก

rn

rn

rn

ฉะนั้นเมื่อตื่นขึ้นมาอีกที เธอจึงบอกเขาไปว่าเธอเป็นลูกสาวพ่อค้าแม่ค้าธรรมดา ระหว่างล่องเรือจะไปเกาะทอร์ทูก้าก็เจอพายุ พอคริสโตเฟอร์ถามเรื่องที่เธอเคยพูด เธอก็ตีเนียนไปว่าจำไม่ได้

rn

rn

rn

แล้วเจ้าตั้งใจจะลงที่ไหน เรือโทหนุ่มถามอีกครั้ง

rn

rn

rn

ส่งข้าลงที่เกาะไหนก็ได้

rn

rn

rn

แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป เขาถามซ้ำ เจ้าไม่มีญาติเลยหรือ

rn

rn

rn

มิราเงยหน้ามองเขา ต่อให้ถามเป็นรอบที่ยี่สิบ คำตอบของข้าก็คือ ไม่-มี ท่านผ่านเกาะไหน ก็ปลอยข้าลงเกาะนั้นเถอะ

rn

rn

rn

ข้าไม่ได้รำคาญเจ้า ข้าเพียงแค่อยากส่งเจ้าไปในที่ๆ ปลอดภัย ตอนนี้เรากำลังมีสงครามกับสเปนและพวกโจรสลัด” เขาอธิบายอย่างอ่อนโยน

rn

rn

rn

เด็กสาวชะงัก จริงสิ ช่วงนี้เป็นช่วงที่สเปนกับอังกฤษกำลังทำสงครามแย่งชิงความเป็นใหญ่ทางทะเล นอกจากนี้ยังเป็นยุคทองของโจรสลัด ทั้งพวกบัคคาเนียร์[1] ไพรเวเตียร์[2] และโจรสลัดไพเรท[3] บ้าชะมัด! ทำไมถึงได้ย้อนมาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ แต่คงไม่มีไรหรอกมั้ง

rn

rn

rn

ไม่ทันไรก็มีเสียงเคาะประตูโครมๆ ท่านผู้การ เราเจอเรือโจรสลัดครับ!

rn

rn

rn

มิราสะดุ้งเฮือก มองใบหน้าของคริสโตเฟอร์ที่ยังสงบนิ่ง เขายกแก้วดื่มน้ำ ยกผ้าซับปาก ก่อนเอ่ยอย่างสงบ

rn

rn

rn

“เจ้ารออยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหน” จากนั้นเขาก็ออกจากห้อง มิราได้ยินเสียงกัปตันเรือแว่วดังจากข้างนอกว่า “แซม ดูแลนางให้ดี อย่าให้ออกมาเด็ดขาด”

rn

rn

rn

        มิราถลันไปชิดประตู แนบแก้มมองผ่านบานกระจกมัว เห็นกัปตันเรือกำลังยืนคุยกับทหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

rn

rn

rn

        โจรสลัดกำลังตรงมา ทำยังไงดี แต่เขาเป็นถึงเรือโทคริสโตเฟอร์ เลอแกน...นักล่าโจรสลัดตัวยง ปราบทุกโจรสลัดเสียราบคาบ สบายหายห่วงน่ามิรา แต่เอ๊ะ...เหมือนว่าครั้งหนึ่งเขาจะพ่ายแพ้ให้โจรสลัดไกเซอร์ แบล็ค...แพ้จนถึงขนาดเสียแขนข้างหนึ่งไป...ครั้งไหนกันนะ คงไม่ใช่ครั้งนี้มั้ง

rn

rn

rn

ห่างออกไปไม่เกินห้าไมล์คือเรือสคูนเนอร์สีดำทมิฬ กางใบเรือเต็มที่ แล่นตรงมาด้วยความเร็ว 11 น๊อต ที่ยอดเสากระโดงเรือมีธงสีดำรูปหัวกะโหลก ดาบสองเล่มไขว้กันใต้หัวกะโหลก ปลายธงเป็นรอยหยักคล้ายฟันปลา ดูคล้ายกับฟันปีศาจที่พร้อมเขมือบคน!

rn

rn

rn

        “ธงนั่นมัน...ของใครนะ โอ๊ย คุ้นๆ” มิราขนลุกชัน

rn

rn

rn

        เรือโจรสลัดเร่งตรงมาทางเรือราชนาวีหลวงอย่างไม่ลดละ ปืนใหญ่ข้างละห้ากระบอกยื่นออกจากตัวเรือ เป็นสัญญาณเปิดศึก!

rn

rn

rn

        ทว่าคริสโตเฟอร์ยังคงยืนนิ่ง มองด้วยสายตาสงบราวกับรอบางอย่าง

rn

rn

rn

        ลูกน้องถาม “อะเอายังไงดีครับ”

rn

rn

rn

        มิราสงสัยว่าทำไมคริสโตเฟอร์ถึงได้สงบนัก ทั้งๆ ที่ลูกน้องพากันตัวสั่น

rn

rn

rn

        “ท่านผู้การครับ!” ทหารคนหนึ่งเรียกอย่างตระหนก

rn

rn

rn

        คริสโตเฟอร์ถอนหายใจ ก่อนออกคำสั่งเบาๆ “เตรียมยิง”

rn

rn

rn

        แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป เพราะฝ่ายโจรสลัดได้เริ่มเปิดฉากแล้ว

rn

rn

rn

        แรงสั่นสะเทือนจากลูกปืนใหญ่ทำให้มิรากระเด้งกระดอนเหมือนลูกบอล เสมือนลูกปืนนัดนั้นช่วยยิงหยากไย่ในสมองของเธอ เพราะบัดนี้เธอนึกออกแล้วว่าไอ้ธงน่ากลัวนั่นเป็นธงของโจรสลัด...

rn

rn

rn

        ไกเซอร์ แบล็ค! โจรสลัดที่โหดเหี้ยมที่สุดในศตวรรษที่ 17!

rn

rn

rn

        “บ้าเอ๊ย ทำไมถึงเพิ่งนึกออก!” มิราด่าตัวเอง ตอนนี้เธอไม่ได้แค่นึกชื่อเจ้าของธงออก แต่ยังจำได้ด้วยว่าจุดจบของการต่อสู้ครั้งนี้เป็นอย่างไร!

rn

rn

rn

เด็กสาวล้มลุกคลุกคลานไปที่ประตู กระชากออก ทหารที่ยืนอารักขาหันมองอย่างตกใจ “กลับเข้าไปก่อนเถอะครับคุณหนู!

rn

rn

rn

        “รีบหนีเร็ว!” เธอตะโกนบอก

rn

rn

rn

        ทหารบางคนหันมามองเธอ ก่อนจะกลับไปสนใจพวกโจรสลัดต่อ เสียงปืนใหญ่และปืนเล็กดังตูมตามถี่ๆ มิราเอนไปทางซ้ายทีขวาที

rn

rn

rn

        “กัปตันอยู่ไหนคะ!

rn

rn

rn

        “กลับไปด้านในก่อนครับ ตรงนี้อันตราย” แซมพยายามดันมิราเข้าห้อง

rn

rn

rn

        ท่ามกลางความวุ่นวาย มิรามองเห็นคริสโตเฟอร์ยืนเด่นอยู่ตรงกราบเรือ เธอผลักแซมออก พรวดไปหากัปตันเรือ ก้มหลบเศษไม้ที่ปลิวว่อน

rn

rn

rn

        “ท่านคริสโตเฟอร์ รีบหนีเร็ว!

rn

rn

rn

        “นี่เจ้า!” คริสโตเฟอร์หันมองคนที่กระตุกแขนเขายิกๆ “กลับไปข้างใน!

rn

rn

rn

        “ท่านนั่นแหละต้องไป!” มิราอยากจะพูดเหลือเกินว่าคุณจะโดนโจรสลัดนั่นตัดแขน!

rn

rn

rn

        มีลูกปืนพุ่งเข้ามาทางนี้ คริสโตเฟอร์รีบกอดมิราพลิกหลบ พากลับห้อง ตลอดทางมิราพยายามจะเตือนแต่เขาไม่ฟังจนเธอทนไม่ไหว หลุดปากพูด “ถ้าท่านไม่หนี ข้าจะหนีแล้วนะ ศึกนี้ท่านจะแพ้ เชื่อข้าสิ!

rn

rn

rn

        “มิรา!

rn

rn

rn

        เสียงคำรามของคนที่เรียกได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษทำเอามิราสะดุ้ง แต่เธอก็ยังดื้อดึงอยู่ “ท่านต้องหนีถ้าไม่อยากเสียแขน!

rn

rn

rn

“ข้าไม่ใช่คนขลาดถึงต้องหนีมัน!” เรือโทคริสโตเฟอร์หันไปสั่งพลทหาร “แซม พานางกลับไปในห้อง”

rn

rn

rn

        มิราเม้มปากแน่น อยากตายนักก็ตามใจ! เธอหันหลังวิ่งไปที่ท้ายเรือเพื่อหาเรือบด แซมมองไปทางมิราที ทางกัปตันที ลำบากใจสุดฤทธิ์ แต่สุดท้ายก็ตามเด็กสาวไป “คุณหนู เดี๋ยวก่อน ระวังด้วย!

rn

rn

rn

        มิราพยายามปลดเชือกที่คล้องหัวเรือกับราวระเบียง แต่ปมก็แน่นเสียเหลือเกิน  แซมวิ่งมาหยุดที่ด้านหลัง หอบหายใจระรัว “คุณหนูจะทำอะไรครับ!

rn

rn

rn

        “เผ่นน่ะสิ”

rn

rn

rn

        “รีบกลับไปด้านในเถอะครับ อีกเดี๋ยวก็สงบแล้ว”

rn

rn

rn

        “ไปนอนสงบที่ก้นทะเลน่ะสิไม่ว่า! ถ้านายไม่อยากตายเป็นผีเฝ้าทะเลก็รีบมาช่วยแกะเชือกเร็ว” มิราทั้งแกะทั้งกระชากปมเชือกจนมือถลอกไปหมด เธอมองหาตัวช่วย เจอดาบที่เหน็บไว้ที่เอวของแซม

rn

rn

rn

        “ขอฉันยืมหน่อย!” มิราพยายามดึงแต่แซมก็ต้านไว้

rn

rn

rn

        ไม่ทันที่แซมจะพูดอะไร เรือก็สั่นอย่างรุนแรงจนทั้งสองพากันล้ม หันไปมองด้านหลังก็เห็นเรือโจรสลัดเกยเข้ากับเรือหลวง ตะขอและเชือกมากมายถูกเหวี่ยงเข้ามาเกาะเกี่ยว

rn

rn

rn

        “โจรสลัดขึ้นเรือแล้ว! ฆ่ามันให้หมด!” เสียงทหารอังกฤษคนหนึ่งตะโกน

rn

rn

rn

        มิราหน้าซีด “ชื่อแซมใช่ไหม แซม! เชื่อฉัน นายต้องหนีไปกับฉัน”

rn

rn

rn

        “ผมทิ้งหน้าที่ไม่ได้ คุณหนูกลับไปกับผมเถอะ”

rn

rn

rn

        “ฉันไม่กลับ! ฉันยังไม่อยากตาย”

rn

rn

rn

        “ผมต้องกลับไปแล้ว”

rn

rn

rn

        มิราฉวยโอกาสที่เขาหันไปด้านหลัง ดึงดาบเขาออกแล้วตัดเชือกคล้องเรือจนขาด ถีบเรือหล่นจากดาดฟ้า เสียงน้ำแตกกระจายเบื้องล่างช่างไพเราะเหลือเกิน

rn

rn

rn

        “ฉันจะหนี นายไม่ไปก็ตามใจ!

rn

rn

rn

        แซมลังเล แต่สุดท้ายก็ฉวยดาบคืนแล้ววิ่งกลับไปช่วยพวกพ้อง มิราหันมองอย่างสงสาร ภาพทหารชุดน้ำเงิน-ขาวมากมายกำลังต่อสู้แทบขาดใจเพื่อปกป้องเรือและชีวิต ทว่าการต่อสู้ช่างห่างชั้นกันเหลือเกิน

rn

rn

rn

หากประวัติศาสตร์ถูกล่ะก็ บรรดาทหารบนเรือของคริสโตเฟอร์เป็นเพียงทหารใหม่ที่ออกลาดตระเวนครั้งแรก ขณะที่ฝ่ายไกเซอร์เต็มไปโจรสลัดเจนการรบ

rn

rn

rn

        “ขอโทษนะทุกคน แต่ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้” มิราตัดใจหันหลัง เอาเชือกที่ผูกเรือเมื่อครู่มาผูกราวระเบียงใหม่ แล้วไต่ลงสู่เรือบดที่ลอยคออยู่เบื้องล่าง

rn

rn

rn

        เสียงปืนดังเปรี้ยง เสียงโลหะปะทะเคร้งๆ ผสมด้วยเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดและเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง ไม่ช้าพื้นเรือสีน้ำตาลก็กลายเป็นสีแดงฉาน

rn

rn

rn

        คนรักตัวกลัวตายเร่งพายเรือบดออกห่างจากเรือใหญ่ มองดาดฟ้าเรือด้วยความสั่นสะท้าน ร่างของทหารล้มลงราวกับใบไม้ร่วง บางคนกระโดดลงน้ำหนีเอาตัวรอด มิราหวังว่าเรือโทคริสโตเฟอร์จะเป็นหนึ่งในนั้น

rn

rn

rn

ความหวังของเธอพังครืนเมื่อร่างของเขาปรากฏ เขาใช้ดาบฟาดฟันพวกศัตรูอย่างรุนแรง แต่จำนวนโจรสลัดสิบกว่าคนที่กำลังรุมเขาก็ทำให้ยากจะต้านได้ เขาถูกต้อนไปจนถึงท้ายเรือ แผ่นหลังชิดราวระเบียงที่มิราเพิ่งจะกระโดนลงมา

rn

rn

rn

“ทำไมถึงไม่รีบกระโดดลงน้ำ โธ่! รีบหนีเร็วสิ!” มิราลุ้นตัวโก่ง “อย่าบอกนะว่าหยิ่งในศักดิ์ศรี บ้าจริง! ศักดิ์ศรีมันกินได้ไหม!

rn

rn

rn

เธอมองเห็นคริสโตเฟอร์ใช้ดาบข้างซ้ายหยัดพื้นไว้เพื่อทรงตัว ขณะที่ดาบในมือขวาชี้กราดออกไป พวกลูกสมุนโจรสลัดยืนล้อมหัวเราะลั่น จากนั้นก็ค่อยๆ แตกฮือเพื่อเปิดทางให้หัวหน้ามาปิดฉากด้วยตนเอง

rn

rn

rn

มิราใจเต้นรัว ในรูปว่าน่ากลัวแล้ว แต่ของจริงนี่คูณสิบเข้าไปเลย!’

rn

rn

rn

ชายผู้นั้นมีรูปร่างใหญ่ เสื้อคลุมตัวยาวกับรองเท้าบูทสูงถึงเข่าเป็นสีดำ ผมหยักศกยาวปกบ่า ใบหน้าใต้หมวกปีกกว้างสีดำไร้อารมณ์ เช่นเดียวกับดวงตาสีดำที่ไม่ปรากฏความรู้สึกใดๆ ราวกับไม่มีหัวใจแล้ว

rn

rn

rn

ขณะที่หัวหน้าทั้งสองฝ่ายกำลังสู้กันท่ามกลางเสียงเชียร์ของพวกลูกสมุนฝ่ายโจรสลัด มิราก็มองซ้ายแลขวา ขบคิดเป็นการด่วนว่าจะช่วยกัปตันเรืออย่างไรดี

rn

rn

rn

เรือโทหนุ่มทรุดลงแต่มือยังจับราวระเบียงไว้มั่น ไกเซอร์เงื้อดาบสูง คริสโตเฟอร์ยกดาบกันได้ทัน ทว่าแรงฟาดของโจรสลัดมหาศาลจนดาบของทหารร้าว!

rn

rn

rn

มิรามองหาสิ่งที่จะช่วยชีวิตผู้มีพระคุณ บนเรือบดมีแต่ไม้พาย เธอคลำตัวจนจับเจอเข็มขัดที่รัดขอบกางเกง รีบปลดออกแต่ยากกว่าที่คิด เธอมองขึ้นไปด้านบน บัดนี้เรือโทหนุ่มไร้อาวุธต่อกร ไกเซอร์เงื้อดาบสูง คริสโตเฟอร์ยกแขนกัน

rn

rn

rn

เขากำลังจะเสียแขนตามประวัติศาสตร์!

rn

rn

rn

มิราแงะหัวเข็มขัดออกมาได้พอดี ขว้างขึ้นไปบนเรือใส่หน้าไกเซอร์ แบล็ค! แม่นราวกับจับวาง!

rn

rn

rn

โจรสลัดเหี้ยมเอียงหน้าหนี มืออีกข้างจับหัวเข็มขัดไว้ได้

rn

rn

rn

“กระโดดลงเร็ว! ค่อยกลับมาล้างแค้นทีหลัง!” มิราป้องปากตะโกน เหมือนกับว่าคำพูดของเธอทำให้คริสโตเฟอร์ได้สติ เขาหมุนตัวโดดลงจากดาดฟ้า หวิดปลายดาบของไกเซอร์ไปเพียงนิด

rn

rn

rn

บรรดาสมุนตกใจ มองหาที่มาปริศนา จึงสังเกตเห็นบางอย่างกลางทะเล

rn

rn

rn

มีอีกคน!” หนึ่งในสมุนชี้ไป แล้วชักปืนจะยิงใส่

rn

rn

rn

ไม่ต้อง” ไกเซอร์หยิบปืนที่พาดกลางหลัง เล็งไปยังคนที่บังอาจลูบคมเขา

rn

rn

rn

เฮ้ย!” มิรารีบกระโจนลงน้ำ กระสุนเฉียดร่างไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร!

rn

rn

rn

ไม่นานเรือลำน้อยก็พรุนไปด้วยกระสุน บรรดาโจรสลัดพยายามเพ่งมองหาร่างของคนทั้งสอง ทว่าเห็นแค่คลื่นสีดำกระเพื่อมไหวเป็นระริ้ว

rn

rn

rn

พวกมันคงไม่รอด” คนหนึ่งว่า

rn

rn

rn

กัปตันโจรสลัดจ้องมองทะเลแน่วนิ่ง สั่งเฉียบ ไป

rn

rn

rn

ไม่ช้า เรือบริแกนทีนสัญชาติอังกฤษก็ลุกท่วมด้วยไฟ ค่อยๆ จมลงสู่ก้นทะเลแคริบเบียนตลอดกาล

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn


rnrn
rnrn

[1] โจรสลัดบัคคาเนียร์ (Buccaneer) คือโจรสลัดที่เป็นโจรด้วยความสมัครใจ และปล้นเฉพาะชาติศัตรู

rnrn
rnrnrn
rnrn

[2] โจรสลัดไพรเวเตียร์ (Privateer) โจรสลัดที่ได้รับคำสั่งจากรัฐบาลให้ปล้นชาติศัตรูได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

rnrn
rnrnrn
rnrn

[3] โจรสลัดไพเรท (Pirate) โจรสลัดแบบแท้ๆ ปล้นไม่เลือกหน้า

rnrn
rnrn



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern