เสน่หามายาไฟ (18+)-บทที่ 14










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 633
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,315

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
เสน่หามายาไฟ (18+) : บทที่ 14
ผู้แต่ง : พิริตา
ลงเมื่อ : 2018-01-12 [ 19:26:26 ]
อ่านทั้งหมด : 80
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

rn

 

rn

บทที่****14

rn

rn

rn

rn

          ***“คุณเพลิงตามฝนมาทำไมคะ”***เจ้าของร่างบางหันมาทางคนที่กำลังเดินตามเธอมายังลานจอดรถของร้านอาหาร หลังจากแยกย้ายกับเพื่อนทั้งสองแล้วอย่างสงสัย จะว่าเขาจอดรถเอาไว้ที่นี่เหมือนกันก็ไม่น่าใช่ เพราะไม่เห็นรถของเขาเลย แถมชายหนุ่มยังตามเธอมาติดๆ อีกต่างหาก

rn

          “ฉันไม่ได้เอารถมา ให้ฉันกลับด้วยคนสิ” คนเดินตามบอกง่ายๆ

rn

          “อะไรนะคะ คุณเพลิงมายังไงก็กลับยังงั้นสิคะ” พิรุณทิพย์รีบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในทันที แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มให้เธออย่างไม่ทุกข์ร้อน

rn

“ฉันอยากกลับกับเธอ อย่าใจร้ายไปหน่อยเลยน่าพิรุณทิพย์ มา... ฉันขับให้ดีกว่า” เขาว่าพลางฉวยกุญแจรถไปจากมือเธอหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินลิ่วไปยังรถของหญิงสาวที่จอดอยู่ไม่ไกล “มาสิ... มัวแต่ยืนหน้าง้ำอยู่นั่นแหล่ะ” เพลิงคเณศว่าเมื่อขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว

rn

“คนบ้า! ” พิรุณทิพย์หน้าหงิก พอเห็นว่าทำอะไรไม่ได้จึงกระแทกเท้าตามไปอย่างขัดใจ

rn

พอรถแล่นออกจากร้านอาหาร หญิงสาวก็เบนหน้าออกไปมองนอกรถ จนคนขับรถที่ทำท่าอารมณ์ดีอยู่หมาดๆ เริ่มใจไม่ดี

rn

“เป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าเธอโกรธฉันเรื่องบ้านสวน” เขาถามขึ้น น้ำเสียงมีแววกังวลไม่น้อย

rn

“เปล่าค่ะ ฝนไม่มีสิทธิ์โกรธคุณเพลิงหรอกค่ะ เพราะทุกอย่างมันถูกต้องแล้ว มรดกของจตุรธาเรศก็สมควรเป็นของคนในตระกูล มันเหมาะสมที่สุดแล้วล่ะค่ะ” แม้จะพูดไปอย่างนั้น แต่เสียงก็ยังมึนตึงไม่เปลี่ยน

rn

พิรุณทิพย์ไม่ได้แสร้งพูด แต่เธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพียงแต่น้อยใจที่ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะเป็นยังไง ชายหนุ่มก็ยังไม่เคยเห็นเธอเป็นจตุรธาเรศอยู่ดี

rn

แม้จะบอกตัวเองไม่ให้คาดหวังเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ ที่สำคัญคือเรื่องของเขากับชัญญากานต์คนรัก ที่ยังทำให้หญิงสาวเจ็บปวดอยู่ลึกๆ เสมอเมื่อคิดถึง

rn

“แต่ท่าทางเธอเหมือนคนกำลังงอนนะ แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้” ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง ความเป็นห่วงที่เต็มเปี่ยมอยู่ในน้ำเสียง ทำให้ความน้อยเนื้อต่ำใจเรื่องนี้ของพิรุณทิพย์เริ่มหายไป

rn

“แน่นอนค่ะ เพราะฝนไม่ต้องการอะไรนอกจากอยู่กับคุณปู่คุณย่า คุณเพลิงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ฝนไม่ยุ่งกับทรัพย์สมบัติของพวกคุณหรอกค่ะ” และก็รีบย้ำให้เขาสบายใจอีกต่างหาก จนคนฟังยิ้มอย่างโล่งใจ

rn

“ฉันเชื่อแล้ว แต่ตกลงเธองอนฉันเรื่องอะไร” เพลิงคเณศยังถามถึงสิ่งที่ติดค้างในใจ

rn

“ฝนไม่ได้งอน” พิรุณทิพย์รีบปฏิเสธโดยเร็ว ราวกับกลัวว่าเขาจะจับความรู้สึกของเธอได้กระนั้น

rn

“แต่เธอหนีมาจากไร่คนเดียว แล้วยังไม่มองหน้าฉันแบบนี้จะให้เข้าใจว่ายังไง ฉันรึอุตส่าห์รีบตามมาด้วยความเป็นห่วง แล้วยังรอกลับพร้อมเธออีก” ชายหนุ่มว่า นั่นเป็นเหตุให้คนฟังไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง

rn

“แล้วใครใช้ล่ะคะ” หญิงสาวสะบัดเสียงว่า ทำให้คนตัวโตหยุดรถข้างทาง แล้วหันหน้ามาเผชิญเจ้าของร่างบาง

rn

“ใครจะใช้ฉันได้ นอกจากหัวใจของฉันเอง” แต่คำตอบของเขาก็ทำให้คำพูดประชดประชันที่กำลังดาหน้ามา พากันหนีหายไปเสียสิ้น

rn

“คุณเพลิง... ” พิรุณทิพย์รำพึงเสียงแผ่ว

rn

“วันนี้เธอยังออกมาข้างนอกให้ฉันตามมาอีก โชคดีที่เพื่อนชายของเธอเป็นเทพไท ถ้าเป็นคนอื่นละก็... ” ตอนท้ายแม้ไม่ได้พูดออกมา แต่แววตาก็วาววับเอาเรื่อง

rn

“ทำไมคะ ฝนจะไปไหนกับใครไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับคุณเพลิงสักหน่อย อีกอย่างฝนยังไม่เคยว่าคุณเพลิงเลย เวลาจะไปไหนมาไหนกับใคร” หญิงสาวเชิดหน้าพูด โดยไม่รู้ตัวเลยว่าได้เผลอแสดงความรู้สึกออกมาเข้าแล้ว

rn

“พิรุณทิพย์เธอโกรธฉัน เธอหึงฉัน” คนตัวโตว่าพลางโน้มใบหน้ามาใกล้ ดวงตาคู่คมพราวระยับ

rn

“ฝนไม่ได้หึง อย่ามาพูดแบบนี้นะ ฝน... ” ปฏิเสธได้เพียงแค่นั้นก็ต้องเงียบเสียงโดยอัตโนมัติ เมื่อริมฝีปากถูกปิด

rn

จุมพิตอ่อนหวาน ดูดดื่ม เรียกร้องการตอบสนองจากเจ้าของร่างบางไม่หยุด จนเธอต่อต้านไม่ไหวและเผลอไผลไปกับรสสัมผัสอันคุ้นเคยนั้น แม้จะมีกำแพงบางอย่างมาขวางกั้นความรู้สึกเอาไว้ แต่พิรุณทิพย์กลับมองไม่เห็นมันเลยในยามนี้ ราวกับว่าจุมพิตของเขาได้มาขับไล่ความคลางแคลงใจทั้งหลายทั้งปวงออกไปจากใจเกือบหมดสิ้น

rn

“ไม่ว่าเธอจะคิดยังไงก็ตาม ฉันอยากบอกว่าเธอคือคนที่ฉันแคร์มากที่สุด อย่าทำหมางเมินกับฉันอีกเลยนะพิรุณทิพย์ ฉันขอร้อง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น หลังจากถอนริมฝีปากออกมา แต่อีกฝ่ายยังคงทำเมิน แม้จะใจอ่อนลงแล้วก็ตาม “ตกลงจะไม่ยอมดีกันจริงๆ ใช่ไหม ดีล่ะฉันจะบอกเรื่องของเรากับคุณปู่คุณย่าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” เพลิงคเณศเห็นดังนั้นจึงแกล้งขู่บ้าง และก็ได้ผลหญิงสาวหันมามองเขาตาโต

rn

“อย่านะคะ! ” พลางร้องห้ามเสียงหลง

rn

“งั้นเรามาดีกันนะ” เขายกนิ้วก้อยขึ้นมาให้เกี่ยวราวกับเด็กๆ

rn

พิรุณทิพย์ซ่อนยิ้ม แต่ไม่ยอมเกี่ยวก้อย จนคนตัวโตต้องรัดร่างบอบบางเข้าหาอีกรอบเธอจึงรีบร้องขึ้น

rn

“ก็ได้ค่ะ ดีก็ได้ คนเจ้าเล่ห์” ชายหนุ่มหัวเราะอารมณ์ดี ก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสตางค์ส่งมาให้เธอ “อะไรคะ”

rn

“เช็คที่ฉันจะให้เธอไง” เขาเฉลย พิรุณทิพย์แค่มองมันนิ่งๆ ไม่ยอมรับแต่อย่างใด

rn

“แต่ฝนบอกแล้วไงคะ ว่าฝนไม่ต้องการ” เธอย้ำถึงสิ่งที่เคยบอกเขาและทุกคนวันนั้น

rn

“ฉันรู้ แต่ฉันเต็มใจให้เธอ มันเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้” คำยืนยันนั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง

rn

“แต่ว่า... ”

rn

“เอาเป็นว่ารับเอาไว้ก่อนเถอะ เพราะเป็นชื่อเธอ ส่วนเธอจะเอาไปทำอะไร หรือบริจาคให้บ้านเด็กกำพร้าที่เธอเคยอยู่ก็สุดแล้วแต่ความต้องการของเธอ เพราะฉันคงไม่สบายใจหากเธอปฏิเสธ เชื่อฉันนะ”

rn

เพลิงคเณศว่าพลางจับมือเธอขึ้นมา และวางเช็คใบนั้นลงบนมือบาง

rn

พิรุณทิพย์มองสบตาคู่คม ก็ไม่เห็นอะไรอื่นนอกจากความจริงจังระคนเว้าวอน หญิงสาวจึงจับเช็คใบนั้นยัดใส่กระเป๋าสะพายโดยไม่ได้มองดูรายละเอียดด้วยซ้ำ

rn

*-*-*-*-*-*

rn

          วันต่อมา เพลิงคเณศกับพิรุณทิพย์ก็พากันเดินทางกลับมายังไร่คณาเวทย์แต่เช้า จากนั้นต่างก็ทำงานของตนไปตามปกติ หญิงสาวทราบข่าวจากคนในออฟฟิศว่าชัญญากานต์ได้กลับกรุงเทพฯ ไปแล้วเมื่อวันก่อน

rn

พิรุณทิพย์แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยที่สุดเธอก็ไม่ต้องเผชิญกับอารมณ์กระอักกระอ่วนของตัวเอง มากกว่านั้นคือความรู้สึกเจ็บแปลบและรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ที่มันทำให้เธอแอบร้องไห้อยู่บ่อยครั้ง

rn

          พอตอนเย็นพิรุณทิพย์กลับมาถึงบ้านก็รีบอาบน้ำ ทานข้าวอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เผชิญหน้ากับเพลิงคเณศ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นไปอย่างที่คิด เพราะขณะหญิงสาวกำลังทานข้าวเย็นอยู่นั่นเอง ชายหนุ่มก็กลับเข้าบ้านมาพอดี

rn

          “วันนี้คุณเพลิงกับคุณฝนพร้อมใจกันกลับบ้านแต่หัววันเลยนะคะ จะให้สมใจจัดข้าวปลาอาหารมาให้เลยไหมคะคุณเพลิง” สมใจทักและถามขึ้น ชายหนุ่มพยักหน้าให้แม่บ้านพลางนั่งลงตรงข้ามพิรุณทิพย์ที่โต๊ะทานอาหาร

rn

          “ทานข้าวไม่รอกันเลยนะ” เพลิงคเณศว่าค่อนเจ้าของร่างบาง ขณะแม่บ้านนำอาหารอีกชุดมาเสิร์ฟพอดี “เสร็จแล้วก็กลับบ้านเถอะ ที่เหลือค่อยมาจัดการพรุ่งนี้ก็ได้” สมใจรับคำ แล้วจึงกลับบ้านไป เพลิงคเณศกำลังตั้งท่าจะทานอาหาร แต่คนที่นั่งตรงข้ามกลับรวบช้อน และยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

rn

          “อ้าว... อะไรกัน ฉันพึ่งจะกิน เธออิ่มแล้วเหรอ” เขาร้องขึ้นอย่างผิดหวัง

rn

          “ฝนทานตั้งแต่เมื่อกี้แล้วค่ะ ถ้าคุณเพลิงทานเสร็จแล้วบอกด้วยนะคะ ฝนจะมาเก็บโต๊ะ” หญิงสาวลุกขึ้น แต่มือหนาที่เร็วกว่า เอื้อมมาดึงมือบางเอาไว้เสียก่อน

rn

          “เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน นั่งเป็นเพื่อนฉันก่อนสิ”

rn

          “แต่ฝน... ” พิรุณทิพย์อึกอัก เพราะนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธออยากจะทำในตอนนี้ แต่สายตาคมที่มองดวงหน้างามของคนตรงข้ามฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาในฉับพลัน

rn

          “ฉันอยากจะโทร.หาคุณปู่คุณย่าแล้วสิ” ชายหนุ่มเปรยขึ้นด้วยรอยยิ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ พิรุณทิพย์จึงได้แต่ทำหน้างอง้ำ

rn

          “ไม่ต้องเอาเรื่องคุณปู่คุณย่ามาขู่เลย คนเจ้าเล่ห์ ก็ได้ค่ะ ฝนนั่งเป็นเพื่อนก็ได้” หญิงสาวบ่นอุบอิบในตอนท้าย แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มอารมณ์ดีเสียอย่างนั้น

rn

          พอเพลิงคเณศทานอาหารเสร็จหญิงสาวจึงได้เก็บโต๊ะ ทำความสะอาด พร้อมล้างจานเสร็จสรรพ เพราะเธอไม่อยากทิ้งกองเอาไว้ข้ามคืน มันเป็นนิสัยที่ถูกฝึกมาจากนางอิ่มนั่นเอง

rn

พอพิรุณทิพย์ออกมาจากห้องครัว ก็ไม่เห็นเจ้าของร่างหนาอยู่ที่เดิมเสียแล้ว สงสัยเขาคงขึ้นไปอาบน้ำ หญิงสาวจึงฉวยโอกาสนี้รีบขึ้นห้องไป

rn

          เธอปิดประตูและล็อกตรงลูกบิดทันที แม้จะรู้สึกขัดใจที่ทุกห้องในบ้านหลังนี้ไม่เคยมีกลอนประตูเลยนอกจากประตูหน้าบ้านกับหลังบ้านชั้นล่าง แต่แล้วพิรุณทิพย์ที่กำลังมองสำรวจประตูก็ต้องหวีดร้องขึ้นสุดเสียงด้วยความตกใจ เมื่อร่างของเธอปลิวหวือขึ้นจากพื้น

rn

           “ปล่อยฝนลงนะคะ คุณเพลิง” หญิงสาวร้องขึ้นเมื่อเห็นหน้าคนที่อุ้มเธอไว้

rn

          “คิดจะหลบหน้าฉันเหรอพิรุณทิพย์ มันไม่ง่ายหรอกนะ”

rn

เพลิงคเณศกระซิบ พร้อมรอยยิ้มเต็มไปด้วยเล่ห์กล ก่อนจะเปิดประตูออก

rn

          “คุณจะพาฝนไปไหนคะ ฝนไม่ไปนะคะ” พิรุณทิพย์โวยวาย ขณะเขาพาเดินดุ่มออกมาจากห้องของตัวเอง แม้จะไม่มีคำตอบ แต่เธอก็รู้ได้โดยอัตโนมัติเมื่อเขาบ่ายหน้ามายังห้องนอนของเขาเอง “ฝนไม่ไปนะคะ ปล่อยๆๆ ”

rn

          “อย่าดิ้นได้ไหม” ชายหนุ่มทำเสียงดุ แต่ก็ยังพาเธอมาถึงห้องนอนของเขาจนได้ ก่อนจะพาร่างบอบบางล้มลงไปด้วยกันบนเตียง “สัญญาแล้วไงว่าจะดีกัน” เขาทวงคำสัญญา

rn

          “ก็ดีแล้วไงคะ ฝนไปทำอะไรให้คุณเพลิงกัน” หญิงสาวท้วง

rn

          “ฉันหมายถึงดีกัน แบบ... ทุกอย่างเลยต่างหาก” ดวงตาคู่คมเปล่งประกายวิบวับสื่อความหมายบางอย่างในประโยคสุดท้าย ส่งผลให้ใบหน้าสาวร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที

rn

          “คนฉวยโอกาส เอาเปรียบคนอื่น” แล้วก็ตามด้วยการบริภาษแก้เขิน

rn

          “คนอื่นที่ไหนกัน ก็เธอเป็น... ” พิรุณทิพย์รีบยกมือปิดปากหยักของเขา ก่อนที่จะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาได้ทัน

rn

          “ห้ามพูดนะคะ” หญิงสาวร้องห้าม พลางก้มหน้างุดไปด้วย

rn

ชายหนุ่มจึงหัวเราะ

rn

          “ทำไมจะพูดไม่ได้ ก็เธอเป็นของฉันนี่”

rn

          “ใครบอกคะ ฝนไม่ใช่ของๆ คุณเสียหน่อย ฝนไม่ใช่สิ่งของไร้ชีวิตที่คุณจะมาอ้างสิทธิ์ได้ง่ายๆ นะคะ” พิรุณทิพย์ท้วงอย่างไม่พอใจ มากกว่านั้นคือความน้อยใจ เพราะสำหรับเขาไม่ว่ายังไงเธอก็มีค่าแค่สิ่งของ... ไม่ใช่คนรัก

rn

          “ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่สิ่งของ แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นของฉันแล้ว

rn

พิรุณทิพย์ เหมือนกับที่ฉันเองก็เป็นของเธอแล้วเหมือนกัน” คนพูดแตะริมฝีปากกับแก้มเนียนตบท้าย

rn

          “คุณเพลิง” หญิงสาวเรียกเขาราวกับละเมอ มือข้างหนึ่งของ

rn

เพลิงคเณศก็ลูบไล้แผ่วเบาไปทั่วดวงหน้างาม และไหล่มน ก่อนจะหยุดตรงตำแหน่งหัวใจ

rn

          “ทั้งหมดของเธอเป็นของฉัน” แล้วก็รั้งมือบางมาจูบ และนำมาวางบนดวงหน้าหล่อเหลาของตน สุดท้ายลงมาหยุดตรงตำแหน่งหัวใจของเขาเช่นกัน “และทั้งหมดของฉันก็เป็นของเธอ” แม้ไม่ใช่คำบอกรักแสนหวาน แต่ก็ทำให้คนฟังใจเต้นแรงด้วยความลิงโลด

rn

          สายตาของทั้งคู่ประสานกันเต็มไปด้วยลึกซึ้ง มือหนายังคงลูบไล้ไปตามผิวขาวนวลเนียนอย่างหลงใหล และหยุดอยู่ตรงริมฝีปากสีระเรื่อ ดวงตาคู่คมทอดมองดวงหน้างาม น่ารักของคนในอ้อมกอดเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่ทำให้เจ้าของร่างบางถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมากับความหมายในดวงตาคู่คมนั้น

rn

ใบหน้าคมโน้มลงมาจุมพิตหน้าผากมน ปลายจมูกเล็กรั้น และแก้มเนียนใส มือหนาเริ่มทักทายความอวบอิ่มใต้เนื้อผ้านุ่มอ่อนที่เธอสวมใส่ พิรุณทิพย์รับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น

rn

          “อย่าค่ะคุณเพลิง เราไม่ควรทำแบบนี้ มันผิดนะคะ ปล่อยฝนเถอะค่ะ” หญิงสาวรีบอ้อนวอนเสียงอ่อน

rn

          “ฉันไม่รู้หรอกว่าผิดหรือถูก ฉันรู้แต่ว่าพอได้อยู่ใกล้ ได้แตะต้องเธอแล้ว ฉันไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้เลย พิรุณทิพย์ เธอทำให้ฉันคลั่ง” แล้วเขาก็โยนความผิดมาให้เธอเสียอย่างนั้น

rn

          “ไม่ได้นะคะ คุณปู่คุณย่ารู้เข้าฝนต้องตายแน่ๆ ” หญิงสาวท้วงด้วยความหวั่นใจ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เพราะมือหนาที่ชะงักเมื่อครู่เริ่มปฏิบัติการณ์อีกแล้ว แรงบีบคลึงแม้จะไม่หนักหน่วง แต่ก็ส่งผลให้

rn

พิรุณทิพย์ขนลุกเกรียว

rn

          “ฉันยอมตายก่อนเธอ พิรุณทิพย์” ชายหนุ่มบอกเสียงพร่า เมื่อร่างบางแอ่นอกเข้ารับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว

rn

          “ไม่ค่ะ คุณเพลิงคุณจะต้องไม่ทำแบบนี้” พิรุณทิพย์พยายามจะตั้งสติอีกครั้ง

rn

          “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ปฏิเสธฉันสิ ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยร่างกายของเธอเอง” เพลิงคเณศว่าพลางลงน้ำหนักมือมากกว่าเดิม พร้อมทั้งขยี้ปลายดอกบัวงามผ่านเสื้อที่เธอสวมใส่อย่างกลั่นแกล้ง

rn

          “คุณเพลิง อื้อ... ไม่นะ... ” ร่างบางสะดุ้งเฮือก หน้าเบ้ด้วยความเสียวซ่าน

rn

          เพลิงคเณศไม่รอช้า ก้มลงไปจุมพิตกลีบปากบางในทันที ชายหนุ่มควานหาความหอมหวานที่คุ้นเคย และใช้ชั้นเชิงที่เหนือกว่าหลอกล่อให้เจ้าของร่างบางตกอยู่ในวังวนของความหวามไหว จนถอนตัวไม่ขึ้น  

rn

เขาหมายใจว่าจะไม่ยอมให้เธอมีสติมากพอที่จะถอนตัวง่ายๆ  เพราะเขาเองคงต้องตายด้วยความต้องการอันมากมายที่อัดแน่นเช่นกัน หากไม่ได้ปลดปล่อยในกายสาวเจ้าที่ปรารถนา

rn

ตั้งแต่มีพิรุณทิพย์เขาไม่เคยคิดถึงผู้หญิงคนอื่นอีกเลย ไม่อยากแตะต้องใคร ไม่อยากมองใคร ในหัวใจและความคิดของชายหนุ่มมีแต่เธอเท่านั้นให้คิดถึงและปรารถนา  

rn

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้พึ่งเกิดขึ้น หรือแท้ที่จริงมันถูกเก็บซ่อนอยู่ในใจมานานแล้วแต่พึ่งมีโอกาสแสดงตัวออกมา เพลิงคเณศก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

rn

*-*-*-*-*-*

rn

          หลายวันผ่านไป ไร่คณาเวทย์มีโอกาสได้ต้อนรับคุณชุติมาในตอนบ่ายของวันหนึ่ง เพลิงคเณศถูกตามตัวจากไร่เพื่อมาพบผู้เป็นอาที่ห้องรับแขกของออฟฟิศ

rn

          “สวัสดีครับอาชุ นี่อามาคนเดียวหรือครับ” ชายหนุ่มยกมือไหว้พลางถาม

rn

เพราะเขาคิดว่าบางทีอรรถกรอาจจะมากับมารดา และเพลิงคเณศก็ไม่ไว้ใจนัก แม้หลังจากเกิดเรื่องอรรถกรจะไม่กล้ามายุ่มย่ามกับพิรุณทิพย์อีก ตามที่เขาได้ขู่ไว้ แต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้เสียเมื่อไหร่

rn

          “อามากับคนขับรถน่ะ” คำตอบนั้นทำให้เพลิงคเณศแอบถอนหายใจโล่งอก

rn

          “อามีธุระอะไรกับผมหรือครับ จึงได้มาถึงที่นี่” แม้จะพอเดาได้ถึงธุระของผู้เป็นอา แต่เขาก็จำต้องถามออกไป

rn

          “อาว่าแกน่าจะรู้นะเพลิงว่าอามาทำไม เอาเป็นว่าอาไม่อ้อมค้อมล่ะนะ เรื่องบ้านสวนที่คุณปู่ยกให้แก แกคงไม่ลืมที่เคยรับปากอาไว้นะ” สิ้นคำตอบของคุณชุติมา เพลิงคเณศก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตระหนักอยู่ในใจว่าคงถึงเวลาที่เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

rn

          “อาชุครับ อาเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ ผมคิดว่าเรื่องมันจบลงตั้งแต่ที่คุณปู่ตัดสินใจยกมันให้ผมแล้วนะครับ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้รับปากว่าจะยกให้อา ผมแค่บอกว่าเห็นด้วยกับการยกบ้านสวนให้กับคนในตระกูลเราแทนพิรุณทิพย์ที่ไม่ใช่จตุรธาเรศตัวจริงเท่านั้น”  คุณชุติมาเบิกตาโตกับสิ่งที่ได้ยิน

rn

          “อะไรนะ! แกหมายความว่ายังไง แกคงไม่ได้ตั้งใจจะเอาบ้านสวนไปเป็นของแกจริงๆ อย่างนั้นหรอกใช่ไหมเจ้าเพลิง” ก่อนจะร้องขึ้นเสียงหลงอย่างไม่พอใจ

rn

          “ขอโทษนะครับอาชุ ที่ต้องบอกว่าผมหมายความตามที่พูดมาทุกอย่าง บ้านสวนเป็นของผม และผมจะไม่ยอมยกให้ใครเด็ดขาด” ชายหนุ่มยืนยันคำตอบแบบไม่ออมน้ำใจผู้เป็นอาสักนิด

rn

          “เจ้าเพลิง... นี่แก แกทำแบบนี้ได้ยังไงกัน แกก็รู้ว่าอาเดือดร้อน ใจคอแกจะไม่ชายตาแลเลยเหรอ ตัวแกเองก็มีทรัพย์สมบัติจากพ่อแม่แกที่ทิ้งไว้ให้จนกินทั้งชาติก็ไม่หมด แล้วแกจะเอาบ้านสวนไปทำไมอีก” คุณ

rn

ชุติมาพยายามระงับอารมณ์โกรธ และกล่อมอีกครั้ง แต่ทว่า...

rn

          “อาชุครับ บ้านสวนเป็นสมบัติของคุณปู่คุณย่านะครับ ผมก็อยากเก็บไว้บ้าง อาเองก็ได้อะไรไปตั้งเยอะตั้งแยะแล้ว ผมว่าที่ดินต่างจังหวัดที่อาได้ไปก็มีค่าไม่น้อยไปกว่ากันเลยนะครับ” เพลิงคเณศพยายามพูดอย่างใจเย็น เพื่อให้ผู้เป็นอาได้คิดบ้าง แต่มาคราวนี้คุณชุติมากลับตัวสั่นระริกด้วยความโกรธที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

rn

          “นี่แสดงว่าแกจะไม่ช่วยฉันจริงๆ ใช่ไหม ก็ได้... แล้วแกจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับฉัน” นางชี้หน้าหลานชาย ดวงตาวาวโรจน์เคียดแค้นจนเห็นได้ชัด

rn

          เพลิงคเณศได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วง ขณะมองตามร่างตุ้ยนุ้ยของผู้เป็นอาที่กระฟัดกระเฟียดจากไปพร้อมคำอาฆาตอีกหลายคำ ต่อให้กี่ปีต่อกี่ปีอาของเขาคนนี้ก็ไม่เคยสำนึกในสิ่งที่ตนทำ ความโลภเข้าครอบงำเสียจนไม่เหลือจิตสำนึกที่ดีอะไรอีกแล้ว

rn

เขาเองไม่ได้อยากได้บ้านสวนที่เป็นกรณีพิพาทนี้แต่อย่างใด แต่ที่ชายหนุ่มต้องทำแบบนี้ก็เพื่อความถูกต้อง ที่สำคัญคือความปลอดภัยของใครบางคนต่างหาก

rn

เพลิงคเณศรู้ดีว่าถ้าบ้านสวนอยู่ในมือของพิรุณทิพย์ก็คงไม่พ้นต้องเสียให้กับสองแม่ลูกนี้ หรืออาจจะเลวร้ายกว่านั้น เพราะมันอาจนำพาอันตรายที่คาดไม่ถึงมาสู่เจ้าตัวเองก็เป็นได้ จากนี้ต่อไปตัวเขาเอง ก็คงต้องตั้งรับกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้เช่นกัน

rn

 

rn

 

rn

rn

 

rn

 

rn

##ตอนนี้ ‘เสน่หามายาไฟ’

rn

รูปแบบ e-book วางจำหน่ายแล้วนะคะ

rn

สนใจเข้าไปโหลดกันได้ตามเว็บเหล่านี้เลยค่า##

rn

 

rn

E-BooK

rn

MEB

rn

https://www.mebmarket.com/index.php?

rn

action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6I

rn

nVzZXJfaWQiO3M6NjoiNzEyOTE2IjtzOjc6I

rn

mJvb2tfaWQiO3M6NToiNjYwODAiO30

rn

 

rn

ookbee

rn

http://www.ookbee.com/Shop/Book/32

rn

8f5133-92b1-4623-a77c-6de7c2f0f4c7/%E0%B9%80%E0%B8%A

rn

A%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%A

rn

B%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B

rn

2%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B9%8

rn

4%E0%B8%9F

rn

 

rn

hytexts

rn

https://www.hytexts.com/ebook/B0137

rn

42-%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%

rn

99%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8

rn

%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%

rn

B8%A2%E0%B8%B2%E0%B9%84%E0

rn

%B8%9F+%2818%2B%29

rn

 

rn

นายอินทร์ปัณณ์

rn

https://www.naiin.com/product/detail

rn

/225212/

rn

ซีเอ็ด

rn

 

rn

https://www.se-ed.com/product/%E0%B9%80%E0%B8%

rn

AA%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%

rn

AB%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%

rn

B2%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B9%

rn

84%E0%B8%9F-PDF.aspx?no=97861644

rn

57485




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern