ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)-ตามรัก ห้า 1










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 634
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,316

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) : ตามรัก ห้า 1
ผู้แต่ง : ลานีญา
ลงเมื่อ : 2018-01-13 [ 13:59:45 ]
อ่านทั้งหมด : 41
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 0

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
rn

ตัวจริง & ตัวสำรอง

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

รถเก๋งคันงามเลี้ยวเข้ามาในอาณาบริเวณไร่ครองทรัพย์ เครื่องยนต์ดับสนิทลง ร่างบางของคุณหมอสาวก้าวลงจากรถ เดินอ้อมไปเอากระเช้าผลไม้ที่เก็บมาจากไร่ของเธอนำมาเยี่ยมคนป่วยและเจ้าของบ้านหนุ่มหล่อ ใบหน้านวลซับสีเรื่อเล็กน้อย เมื่อนึกถึงชายหนุ่มผู้มีใบหน้ารกครึมไปด้วยหนวดเครา แต่มันช่างชวนให้เธอหลงใหลเหลือเกิน

rn

 

rn

เอสเทียร์ที่ได้ยินเสียงรถก็รีบเดินออกมาดูคิดว่าเป็นรัฐภาค แต่พอเห็นว่าเป็นยัยหมอหน้าสวยก็ยกมือขึ้นเท้าสะเอวขวางหน้าประตูเอาไว้ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้าไปภายในบ้าน

rn

 

rn

“มาหาใครไม่ทราบ”

rn

 

rn

“ฉันมาหาเพื่อนนะคะ ...คนเจ็บที่มาเมื่อหลายวันก่อน”

rn

 

rn

อังครินทร์บอกน้ำเสียงเป็นมิตร แต่คนตรงหน้าดูจะไม่ค่อยอยากจะรับไมตรีจากเธอ แต่คนอย่างหมออังก็ไม่ได้แค่อยู่แล้ว เธอมาเยี่ยมเพื่อน ไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าหล่อนนี่น่า

rn

 

rn

“ฉันไล่กลับไปแล้ว และที่นี่ก็ไม่มีคนป่วยให้คุณรักษา เชิญ” บอกหน้าตาเฉย ไม่มีแววทุกข์ร้อนกับสิ่งที่ทำลงไป

rn

 

rn

“ว่าไงนะคุณไม่รู้หรือไงว่าเธอบาดเจ็บอยู่ แล้วคุณรัฐภาคไปไหน ทำไมถึงปล่อยให้คุณทำกับเพื่อนฉันแบบนี้”

rn

 

rn

อังครินทร์สาวสวยเดือดดาล แทบอยากกระโดดเข้าไปข่วนหน้ายัยฝรั่งผมแดงตรงหน้าให้หายโกรธเคือง

rn

 

rn

“ดอมจะว่าอะไรฉันได้ ในเมื่อฉันเป็นเมียเขา ฉันว่าอะไร เขาก็ว่าตามอยู่แล้ว และฉันไม่สนใจหรอกว่าเพื่อนเธอจะเป็นอะไรมา กลับไปได้แล้ว เชิญ”

rn

 

rn

คุณหมอสาวโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เธอไม่คิดว่าผู้หญิงที่มีหน้าตาสะสวย จะใจร้ายใจดำและไม่มีความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันถึงเพียงนี้

rn

 

rn

“คุณนี่มัน โอ้ย... ฉันอยากจะบ้าตาย แล้วเพื่อนฉันเดินไปทางไหน” อังครินทร์อยากจะกระโจนเข้าไปตบๆ เจ้าหล่อนให้หงายหลังไปเสียจริงๆ

rn

 

rn

“ไม่รู้ จะถามอะไรหนักหนา ออกไปได้แล้ว น่ารำคาญ”

rn

 

rn

อังครินทร์นึกโกรธเจ้าของไร่หนุ่มหล่อขึ้นมาริ้วๆ ที่ปล่อยให้เมียจอมวายร้ายออกอาละวาดระรานเพื่อนเธอ ไม่สมกับที่เธอไว้ใจฝากเพื่อนให้เขาดูแล เธอรึอุตส่าห์หลงคิดว่าเขาเป็นคนดี มีน้ำใจ เป็นสุภาพบุรุษเพียบพร้อม ที่ไหนได้... โถเว้ยค่อยดูเถอะเจอหน้าเมื่อไรนะ แม่ขอสักหมัดเถอะ

rn

 

rn

 

rn

ร่างสูงโปร่งทะมัดทะแมงตามฉบับรีบก้าวฉับกลับไปขึ้นรถ แล้วพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสาวอีกคนที่ยืนทำหน้าสะใจอย่างผู้ชนะ เธอไม่สนใจหรอกว่าหล่อนจะเป็นยังไง สิ่งที่เธอสนตอนนี้มีเพียงเพื่อนรักคนเดียวเท่านั้น เป็นห่วงเอามากๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอยู่ที่ไหน บาดแผลก็ยังไม่หายดี ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาละแย่เลย

rn

 

rn

นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดมองหาร่างบอบบางของเพื่อนรักไปตามถนนลูกรัง ที่เธอพอจะเดาได้ว่าเพื่อนน่าจะเลือกเดินมาทางเส้นทางนี้ แต่ก็ดูจะไร้เงาของคนที่ตามหา ชักเริ่มใจไม่ดีหนักขึ้น

rn

 

rn

ยิ่งตอนนี้หญิงสาวมีคนลอบทำร้ายอยู่ด้วย เกิดพวกมันไปเจอเธอเข้า โอ้ย... ไม่อยากจะคิดต่อเลย เธอจะไม่มีวันยกโทษให้สองคนนั้นแน่ ความคิดที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการตามหาเพื่อต้องถูกขัดขึ้น มือบางล้วงหยิบเจ้าเสียงน่ารำคาญขึ้นดู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เมื่อมันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเอาเสียเลย ใครกัน?

rn

 

rn

“สวัสดีค่ะ”

rn

 

rn

“คุณหนูครับ ลุงมิ่งเองครับ คุณทหารเป็นอะไรก็ไม่รู้ครับ นอนชักใหญ่เลย ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วตอนนี้” บอกด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ

rn

 

rn

“อะไรนะคะลุงดูอาการเขาไปก่อนนะ อังจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ”

rn

 

rn

“ได้ครับๆ รีบกลับมานะครับ” 

rn

 

rn

หลังจากที่วางสายจากคนสวนที่ไหว้วานให้อยู่เฝ้าดูอาการของคุณทหาร หญิงสาวก็คิดหนักไม่รู้จะทำอย่างไรต่อเลยทีเดียว เพื่อนก็ต้องตามหา ไหนต้องกลับไปดูอาการไข้ที่กำลังนอนชักอยู่ที่บ้าน จะเลยทางไหนก่อนดี เธออยากจะแยกร่างได้เหลือเกินในตอนนี้

rn

 

rn

ระหว่างที่กำลังคิดหนักอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์เครื่องบางก็ดังขึ้นอีก ดวงตากลมเรียวก้มลงมอง คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อเป็นเบอร์แปลกอีกแล้ว คิดว่าเป็นเบอร์ของคนที่บ้านเรื่องอาการของทหารหนุ่มจึงรีบกดรับสาย

rn

 

rn

“ค่ะลุงมิ่ง”

rn

 

rn

“คุณหมออัง ผมเอง รัฐภาค” น้ำเสียงทุ้มดังมาตามสาย บอกความร้อนใจเต็มกำลัง

rn

 

rn

“นี่คุณหายหัวไปไหนมา ทำไมถึงปล่อยให้เมียคุณมาทำกับเพื่อนฉันแบบนี้” พอได้ยินเสียงของใครก็จัดชุดใหญ่กลับไปทันที

rn

 

rn

“คุณอย่าพึ่งด่าผมเลย ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”

rn

 

rn

“ฉันกำลังตามหาเพื่อนฉันอยู่นะสิ แต่ตอนนี้คงตามต่อไม่ได้แล้วต้องกับไปดูคนไข้ที่บ้านก่อน” เสียงหวานฟังดูหนักใจออกมา

rn

 

rn

“ไม่เป็นไร ทางนี้ผมตามต่อเอง คุณกลับไปดูคนไข้เถอะ” รัฐภาคฟังแล้วก็รีบบอกกลับไปเช่นกัน

rn

 

rn

“ถ้าเพื่อนฉันเป็นอะไรไป มันเป็นความผิดของคุณคนเดียว”

rn

 

rn

วางสายเสร็จก็หักพวงมาลัยหมุนกลับมุ่งหน้าตรงไปที่ไร่โดยเร็วที่สุด อย่างน้อยเธอก็พอจะเบาใจว่ามีคนตามหาเพื่อนแทน แต่ก็ยังไม่แน่ใจนักว่าเขาจะเจอหรือเปล่า แม้ว่าเธอจะยังโกรธเขาอยู่ก็ตามทีเธอต้องวางมันลงก่อนความปลอดภัยของเพื่อนรักตอนนี้สำคัญที่สุด

rn

 

rn

 

rn

รถเก๋งคันเล็กเลี้ยวเข้ามาในไร่อัครัตน์และจอดลงหน้าบ้านด้วยความเร็วที่ไม่เบานัก ร่างบางรีบก้าวลงจากรถ วิ่งตรงเข้าไปในห้องของคนไข้หนุ่มทันที พอเข้ามาถึงก็เห็นเขานอนสงบลงแล้ว พลางหันมาถามลุงมิ่งที่เธอฝากเฝ้าดูอาการ

rn

 

rn

“เขาเป็นยังไงบ้างค่ะลุง”

rn

 

rn

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ จู่ๆ ก็หยุดไปเอง ก่อนหน้าคุณหนูมาไม่นานนี่เอง” บอกอาการของทหารหนุ่มอังครินทร์เดินเข้าไปตรวจดูอาการของเขาอีกที เผื่อว่าจะเป็นอะไรอย่างอื่นแทรกซ้อน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่ห่วง

rn

 

rn

“เฮ้อ ขอบคุณมากเลยนะคะ ลุงไปพักเถอะ เดี๋ยวอังดูต่อเอง”

rn

 

rn

“ถ้ามีอะไรก็ให้คนไปเรียกลุงได้ตลอดเลยนะครับ” ชายชราพยักหน้ารับ พลางเดินออกจากห้องไป

rn

 

rn

หมอสาวเดินมาทรุดนั่งที่โซฟาหนานุ่มริมหน้าต่างอย่างหมดแรง วันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน มีแต่เรื่องวุ่นวายเข้ามาตลอด อีกทั้งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ชะตากรรมของเพื่อนรักเลย พอนึกถึงเรื่องนี้จึงยกโทรศัพท์ต่อสายหาเจ้าของไร่ครองทรัพย์ทันที แต่รอเป็นนานก็ไม่มีคนรับสาย เธอจึงเริ่มใจไม่ดี

rn

 

rn

ร่างบางเดินไปเปิดสมุดหาเบอร์โทรศัพท์ของไร่โน้น แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนที่อยู่บ้านเป็นใคร ก็หยุดความคิดลง ขื่นเธอโทรไปก็ไม่ได้คำตอบที่อยากได้ จึงทำได้เพียงส่งกำลังใจไปให้แทน ขอให้เขาตามหาเพื่อนเจอทีเถอะ

rn

 

rn

 

rn

ท้องฟ้าเบื้องบนกำลังส่งเสียงดังแข่งกับเสียงลมกระโชกแรง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปตามถนนลูกรังที่ความมืดกำลังโรยตัวลงมาบดบัง แต่ชายหนุ่มไม่ละความพยายาม ความผิดนี้เป็นของเขาที่ปล่อยหญิงสาวให้อยู่บ้านกับยัยเอสเทียร์ กลับไปถึงบ้านเมื่อไร เขาจะไล่หล่อนออกจากบ้านเขาทันที! โทษฐานที่กล้ามารังแกนางไม้ของเขา เขาไม่น่าปล่อยงูพิษไว้ข้างตัวจนมันแวงกับมากัดคนรอบข้างเขาเข้า

rn

 

rn

“คุณอยู่ที่ไหนนะสมา จะอะไรก็แล้วแต่ก็ให้ผมหาเธอเจอด้วยเถอะครับ ได้โปรด

rn

 

rn

รัฐภาคภาวนากับสิ่งศักดิสิทธิ์ที่อยู่รายรอบกายให้ช่วยตามหาหญิงสาวอีกแรง ดวงตาคู่คมเหลือบมองไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าต้องเป็นเธอแน่

rn

 

rn

“จอดรถ! ” คนสนิทก็เหยียบเบรกแทบจะทันทีเช่นกัน

rn

 

rn

รัฐภาครีบกระโดดลงจากรถคันโตวิ่งเข้าไปดูทั้งที่รถยังไม่จอดสนิทดีด้วยซ้ำ สมานุชนอนหมดสติอยู่ริมถนนตรงปากทางออกไร่ ร่างสูงทรุดนั่งลงข้างกาย มือหนาประคองใบหน้ากลมเรียวขึ้นเรียกชื่อเสียงดังลั่น

rn

 

rn

“สมาได้ยินผมไหม...”

rn

 

rn

“รีบพาขึ้นรถดีกว่าครับ ฝนกำลังเทลงมาแล้ว”

rn

 

rn

คนสนิทรีบบอก พลางก้าวยาวกลับไปเปิดประตูรถรอ หมุนพวงมาลัยออกจากตรงทันทีที่เจ้านายอุ้มร่างบางขึ้นรถมาเรียบร้อย มุ่งหน้าตรงกลับเรือนทิพย์ทันที

rn

 

rn

“คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ ได้ยินไหม! สมา...”

rn

 

rn

สิงห์หนุ่มพูดแข่งกับเสียงลมที่พัดโหมมาปะทะกายของคนทั้งสามอย่างรุนแรง รัฐภาคถอดเสื้อตัวนอกคลุมให้ เนื่องจากอากาศเย็นฉับพลัน ตอนนี้ร่างบางเย็นเฉียบไปหมด แขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้นอ้อมแขนแกร่งตรงไปขึ้นรถ สิงห์หนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนที่ซีดเผือกไร้สีแดงของเลือดไปล่อเลี้ยง

rn

 

rn

สมานุชขดกายเข้าหากันด้วยความหนาวเหน็บ เนื้อตัวสั่นเทา ผิวกายเย็บเฉียบ ด้วยเสื้อผ้าชุดนอนตัวบางไม่ได้ช่วยบดบังความเย็นได้เลย สิงห์หนุ่มโอบร่างเล็กเข้าหาตัวมอบไออุ่นจากกายให้กับเธอ เงยหน้าบอกคนสนิทเมื่อเห็นว่าหญิงสาวดูอาการจะหนักขึ้นเรื่อยๆ

rn

 

rn

“คุณอย่าเป็นอะไรไปนะสมา เร็วกว่านี้ฌอน!

rn

 

rn

“เร็วได้แค่นี้ครับ ลมพัดแรงมาก ผมเกรงว่าจะเป็นอันตราย” ร้องบอกนายหนุ่ม พยายามประคองรถให้อยู่ในเส้นทาง

rn

 

rn

“ทำไมต้องพายุเข้าวันนี้ด้วย ทำใจดีๆ ไว้นะสมา คุณต้องปลอดภัย...” 

rn

 

rn

 

rn



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern