คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers] -ผูกใจเจ็บ 3










ตอนที่ 5 ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-23 ]
คนอุ้มรัก เก้า 3 ( อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-23 ]
ขอรักครั้งที่ สิบเจ็ด 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-23 ]
บทที่ 1 ( รักหื่นขมของคมเคียว ) ( ไตรติมา ) [ 2018-02-23 ]
บทที่ ๒/๓ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-23 ]
EP: 1 ช้ำรัก 4 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-22 ]
คนอุ้มรัก เก้า 2 ( อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-21 ]
ขอรักครั้งที่ สิบเจ็ด 2 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-21 ]
บทที่ 5 ระคนทุกข์ 2 (05-06) ( บ่วงรัก ทาสอสูร ) ( ลายปักสีดำ ) [ 2018-02-21 ]
บทนำ ( รักหื่นขมของคมเคียว ) ( ไตรติมา ) [ 2018-02-21 ]


วันนี้ 757
เมื่อวานนี้ 1,121
เดือนนี้ 24,490
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 58,123
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,728,766

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers] : ผูกใจเจ็บ 3
ผู้แต่ง : ลานีญา
ลงเมื่อ : 2018-01-13 [ 14:58:36 ]
อ่านทั้งหมด : 38
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn
 
rn
 
rn
rn

ทีมวิศวกรและคนงานแยกกันไปตามส่วนต่างๆ ของตัวตึกตามที่ได้รับมอบหมาย ส่วนทีมออกแบบเข้ามาออกแบบในส่วนที่เหลือจากเมื่อวานต่อให้เสร็จ และเช่นเคยโจนาธานทำหน้าที่มาเป็นตัวแทนกระทิงหนุ่มมาตรวจสอบความเรียบร้อยและคอยรายงานความคืบหน้าเป็นระยะ

rn

 

rn

“คุณโจ ทีมออกแบบของผมอยากจะขอดูร้านอาหารมุมตึกด้านโน้นหน่อย”

rn

 

rn

“ดูไม่ได้ ...พอดีว่าผู้เช่าเขายังไม่ย้ายออก เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน”

rn

 

rn

หัวหน้าทีมออกแบบพยักหน้ารับเข้าใจ ผละเดินกลับไปทำงานส่วนอื่นแทน โจนาธานก็มานั่งกุมขมับอยู่อีกมุม พอได้ยินเรื่องร้านอาหารอีกฝั่งตึกเขาก็ไม่รู้จะไปพูดอย่างไรให้พวกเขาย้ายออกไป จะใช้ความรุนแรงคงไม่ได้ด้วย ต่อให้ใช้เขาก็ไม่อาจจะทำได้ลง

rn

 

rn

“ลำบากใจจริงๆ โว้ย”

rn

 

rn

“น้ำครับคุณโจ สีหน้าดูไม่ดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าครับ” หัวหน้าคนงานเห็นสีหน้าหนักใจของเจ้านายก็แปลกใจ

rn

 

rn

“ไม่เป็นไร คุณไปทำงานต่อเถอะ” กล่าวเสียงเนือยๆ

rn

 

rn

“ถ้าอยากได้อะไรก็เรียกผมได้เลยนะครับ” คนงานหนุ่มบอก

rn

 

rn

“ขอบใจมาก”

rn

 

rn

โจนาธานกลับมานั่งกับอารมณ์เดิมต่อ เขายังคิดไม่ตกว่าจะทำให้เจ้านายหนุ่มและหญิงสาวยอมเจรจากันดี และตกลงกันอย่างสันติ เรื่องชวนน่าอึดอัดนี้จะได้หายไปจากเขาเสียที

rn

 

rn

“คุณโจครับ!

rn

 

rn

“มีอะไร เอะอะโวยวายเสียงดังลั่นตึก” 

rn

 

rn

ดวงตาคู่คมพึ่งจะหลับลงไม่ถึงนาทีต้องลืมขึ้นใหม่ เพราะเสียงดังโหวกเหวกโวยวายของลูกน้องที่เดินแกมวิ่งเข้ามาหาเขา

rn

 

rn

“คนงานอาเจียนและท้องเสียกันใหญ่เลยครับ”

rn

 

rn

“อะไรนะรีบพาฉันไปดูสิ”

rn

 

rn

โจนาธานรีบวิ่งตามคนงานหนุ่มไปที่อีกฝั่งของตัวตึกอย่างรวดเร็ว พอมาถึงก็เห็นว่าคนงานนอนกุมท้องร้องโอดโอย มีบางคนก็อาเจียนออกมาด้วย

rn

 

rn

“ตามหมอหรือยัง”

rn

 

rn

“โทรตามแล้วครับ หมอกำลังเดินทางมา”

rn

 

rn

“แบบนี้ไม่ทันการณ์แน่ ไปเอารถพาคนงานที่อาการหนักไปส่งที่โรงพยาบาลที่ใกล้สุดก่อน ส่วนคนที่พอไหวให้รอรถจากโรงพยาบาล รีบไปเร็วเข้า” สั่งเสียงดัง กวาดสายตาดูว่าสาเหตุเกิดจากอะไร

rn

 

rn

“ได้ครับ พวกเราเอาคนป่วยไปขึ้นรถด้านหน้าตึกเร็วเข้า ส่วนคนที่พอไหวก็ให้รอรถจากโรงพยาบาล”

rn

 

rn

คนงานช่วยกันประคองกันไปด้านหน้าตึกเตรียมขึ้นรถไปโรงพยาบาล บางคนเดินไปไหวก็ต้องห่ามกันออกไปยกใหญ่

rn

 

rn

โจนาธานรีบหยิบโทรศัพท์ต่อสายหานายหนุ่มไปด้วย เรื่องนี้ไม่ใช่เล่นๆ เสียแล้ว ต้องมีใครที่ไม่หวังดีแอบลอบกันแน่ รอเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มก็ผ่านมาตามสาย

rn

 

rn

“ว่าไงโจ”

rn

 

rn

“คนงานแย่แล้วครับ!

rn

 

rn

“เกิดอะไรขึ้น”

rn

 

rn

ใบหน้าคมที่ก้มลงตรวจดูเอกสารอยู่ต้องเงยขึ้นแทบจะทันที ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง ใครมันเล่นพิเรนทร์อีกล่ะ

rn

 

rn

“น่าจะถูกวางยาในน้ำดื่มครับ ตอนนี้อาเจียนและท้องเสียสลับกันวิ่งเข้าห้องน้ำกันใหญ่” ร่างสูงใหญ่ของโจนาธานเดินไปปิดดูน้ำในถังน้ำที่ตั้งอยู่ใกล้

rn

 

rn

“แล้วพาคนงานไปส่งโรงพยาบาลหรือยัง”

rn

 

rn

“กำลังทยอยพาไปครับ แต่รถเราไม่พอ จึงต้องรอรถพยาบาลมารับบางส่วน” บอกเจ้านายไปด้วยเดินตามลูกน้องออกไปที่หน้าตึก

rn

 

rn

“ดูสถานการณ์รอฉันไป ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” มัคเคนท์วางสายจากคนสนิทเรียบร้อยก็รีบลุกขึ้นก้าวเดินออกจากห้องไป นิคโคไลท์ที่เตรียมเอกสารเข้ามาให้นายหนุ่มเซ็นต้องร้องถามขึ้น

rn

 

rn

“จะรีบไปไหนครับ”

rn

 

rn

“ที่ตึกคนงานถูกวางยา ฉันจะไปดูหน่อย”

rn

 

rn

“แล้วมีใครเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”

rn

 

rn

นิโคไลท์ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ และจากอาการของนายหนุ่มมันบอกว่าเขารู้ว่าเรื่องนี้เกิดเพราะอะไร

rn

 

rn

“ยังไม่รู้ ตอนนี้โจกำลังพาไปส่งโรงยาบาลอยู่”

rn

 

rn

สองหนุ่มก้าวยาวไปยังทางออกของตึกสูงระฟ้าอย่างการ์เซียไพร์ซ มุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลตามที่ลูกน้องได้บอกเอาไว้ก่อนหน้า

rn

 

rn

อึดใจต่อมารถยนต์คันหรูแล่นมาหยุดลงที่ด้านหน้าโรงพยาบาล ร่างสูงของกระทิงหนุ่มก้าวฉับไปยังห้องฉุกเฉิน โดยมีลูกน้องคนสนิทมายืนรอรับ

rn

 

rn

“เป็นยังไงบ้างโจ” เอ่ยถามลูกน้องน้ำเสียงบอกความเป็นกังวลชัดเจน เขาอยากจะรู้นักว่ามันเป็นใคร กล้ามากที่เล่นงานคนของเขา!

rn

 

rn

“ท้องเสียและอาเจียนกันหนักเลยครับ ผมพึ่งได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลอีกแห่งว่าตอนนี้คนงานที่ส่งไปปลอดภัยแล้ว” 

rn

 

rn

คนสนิทเล่าอาการของคนงานที่นอนอยู่ภายในห้องฉุกเฉินนับสิบราย อาการโดยรวมที่ไม่น่าเป็นห่วง แต่ก็ยังมีบางคนที่ต้องดูอาการอีกสองสามวัน

rn

 

rn

“แล้วมันเกิดจากอะไร หมอว่ายังไงบ้าง”

rn

 

rn

“โดนวางยาถ่ายในน้ำดื่มครับ” โจนาธานว่า เขาให้หัวหน้าคนงานเก็บตัวอย่างทั้งอาหารและน้ำดื่มที่ทุกคนกินไปให้หมอตรวจปรากฏว่ามาจากน้ำดื่ม

rn

 

rn

“ยาถ่ายเหรอ?” มัคเคนท์ขมวดคิ้วเข้าหากัน และคำพูดของใครคนหนึ่งก็วนเข้ามาในหัว

rn

 

rn

“ใช่ครับ ...มีอะไรหรือเปล่าครับ อ้าวคุณเคนท์จะไปไหน...” โจนาธานร้องตามนายหนุ่ม เตรียมจะก้าวตามไป ก็ต้องหยุดเมื่อคุณหมอเดินสวนออกมาเสียก่อน จึงเป็นนิคโคไลท์ที่ออกวิ่งตามนายหนุ่มไปแทน

rn

 

rn

 

rn

มัคเคนท์รีบออกจากโรงพยาบาลก็ตรงดิ่งมาหาคนที่คิดอยู่ในหัวมาตลอดทาง รถยนต์คันหรูมาหยุดลงหน้าร้าน Two Princess ขาแกร่งยาวย่างสามขุมข้ามถนนไปโดยไม่สนใจรถราที่วิ่งสวนกันให้ควักบนท้องถนน นิโคไลท์ยังนั่งอยู่บนรถแทบลมจับ เวลาโกรธทีไรพ่อคุณก็ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเอาเสียเลย

rn

 

rn

กริ่ง... ตึก!

rn

 

rn

เสียงกริ่งหน้าร้านที่ดังตามมาด้วยเสียงบานประตูกระแทกผนังร้านเสียงดังลั่น เรียกสติของคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่กลางร้านให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะตัวปลิวไปตามแรงมหาศาลทางด้านหลังคว้าหมับเข้าที่แขนเรียวรั้งให้เข้าไปหา จนร่างบางปะทะเข้ากับอกกว้างเจ็บจุกไม่น้อย โดยเฉพาะแขนเรียวที่เจ็บร้าวไปทั่ว

rn

 

rn

“อะไรของคุณ! มาจับฉันทำไม ปล่อยฉันเจ็บนะ” เขมรุจีร้องด้วยความเจ็บปวด มันเหมือนจะหักออกมาอยู่รอมร่อ

rn

 

rn

“เจ็บสิดี จะได้ไม่ไปเที่ยวระรานคนอื่นเขาอีก”

rn

 

rn

นัยน์ตาสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นจนแทบจะจำสีเดิมไม่ได้บอกให้คนที่อยู่ตรงหน้ารู้ว่าอารมณ์ของเขาตอนนี้สามารถฆ่าคนตายได้ ซึ่งก็น่าจะเป็นเธอ

rn

 

rn

“ใครไประรานใคร อย่ามากล่าวหากันมั่วๆ นะ” โต้กลับเสียงเดียวกัน ดวงทั้งคู่จ้องมองกันไม่มีใครยอมใคร

rn

 

rn

คนที่อยู่ด้านในต่างวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ดูจากเสียงร้องของลูกสาวแล้วน่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

rn

 

rn

“นั้นคุณกำลังจะทำอะไรปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ”

rn

 

rn

คมแก้วเห็นร่างของเพื่อนถูกอีกฝ่ายเกาะกุมเอาไว้ในอ้อมแขนก็รีบวิ่งเข้าไปแยกทั้งสองออกจากกัน แล้วมองสำรวจว่าได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

rn

 

rn

“เป็นอะไรไหมเขม เจ็บตรงไหนไหม”

rn

 

rn

“ถามคนของพวกคุณดีกว่า ว่าไปทำอะไรให้ฉันต้องโมโห” มัคเคนท์พยายามระงับอารมณ์ของตัวเองไม่ให้พุ่งขึ้น จนเผลอถลาเข้าไปทำร้ายตัวต้นเหตุ

rn

 

rn

“เขาพูดเรื่องอะไรเขม แกไปทำอะไร”

rn

 

rn

คมแก้วเอียงหน้ามาทางเพื่อน ร่วมถึงคนเป็นบิดาและมารดาก็รอฟังคำตอบด้วยเช่นกันว่ามันเรื่องอะไรกัน ทำไมเจ้าของตึกถึงได้มาโวยวายที่ร้านอีก

rn

 

rn

“บอกทุกคนไปสิ ว่าเธอออบเข้าไปวางยาคนงานผมจนต้องห่ามส่งโรงพยาบาล”

rn

 

rn

“จริงหรือเขม! ลูกทำอย่างที่เขาพูดจริงเหรอ” ไมเคิลเดินเข้ามาถามบุตรสาว

rn

 

rn

เขมรุจีมองหน้าคนโน้นคนนี้ทีก่อนจะพยักหน้ายอบรับ แล้วหันไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

rn

 

rn

“ใช่! ฉันเป็นคนทำเอง และฉันจะไม่ยอมให้คุณมาเอาร้านฉันไป...”

rn

 

rn

เพี้ย!

rn

 

rn

แรงปะทะของฝ่ามือบางที่ใบหน้านวลของเขมรุจี ทำเอามัคเคนท์นิ่งค้างไป ไม่คิดว่าจะได้เห็นฉากตบราวพายุ แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมา

rn

 

rn

เขมรุจีคอยๆ หันกลับมามองคนที่ตบด้วยสีหน้าแววตาที่ตกใจและช็อกในคร่าเดียว ใบหน้านวลปรากฏรอยนิ้วเรียวทั้งห้าเด่นชัด

rn

 

rn

“แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเป็นลอบกัดใครนะเขมรุจี ทำไมถึงได้ทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้” เคียงเดือนเค้นเอาคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ในเมื่อทุกอย่างมันไม่ได้อยู่กับเราแล้วก็ควรที่จะปล่อยมันไป

rn

 

rn

“แม่...”

rn

 

rn

“คิดบ้างไหมถ้าเกิดคนงานเขาตายขึ้นมา เราจะรับผิดชอบไหวไหม แล้วพ่อกับแม่จะอยู่ยังไง หา!

rn

 

rn

เขมรุจี กีรติ ถึงกับพูดอะไรไม่ออก เธอไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนั้น เพราะความโกรธเกรี้ยวจนหน้ามือตามัวเพราะแค่อยากจะเอาชนะผู้ชายตรงหน้าจนทำให้ลืมเรื่องครอบครัวไปเสียสนิท

rn

 

rn

“แม่ เขมขอ...” มือบางยื่นไปจะจับมือมารดา แต่ถูกสะบัดออก

rn

 

rn

“ไม่ต้องมาขอโทษฉัน คนที่แกควรขอโทษเขายืนอยู่ตรงโน้น!

rn

 

rn

เคียงเดือนชี้นิ้วมายังมัคเคนท์ซึ่งกำลังยืนมองพวกเธอปะทะอารมณ์กันอยู่ กระทิงหนุ่มไม่เข้าใจภาษาที่พวกเธอกำลังพูดกัน ทำไมถึงไม่พูดภาษาอังกฤษให้เขาได้รู้เรื่องด้วย ดูจากนิ้วมือเรียวที่ชี้มาที่เขาก็พอจะเดาคราวๆ คงจะให้หญิงสาวมาขอโทษเขา

rn

 

rn

“แต่แม่ค่ะ...”

rn

 

rn

“ขอโทษเขาซะ! ถ้าไม่ ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่อีก” กล่าวจบก็เดินออกไปจากตรงนั้น เดินกลับไปที่ห้องทันที

rn

 

rn

“ที่รัก เดี๋ยวก่อน...”

rn

 

rn

ไมเคิลวิ่งตามภรรยาเข้าไปด้านใน ไม่สนใจลูกสาวที่ยืนมองมา จิตตรา คมน์ และคมแก้ว ก็เดินเลี่ยงออกจากตรงนั้นไป จึงเหลือเพียงเธอกับเขาสองคน

rn

 

rn

“สะใจคุณแล้วสินะ เอาเลยสิ แจ้งตำรวจมาจับฉันเลย เอาเลย!

rn

 

rn

กำปั้นน้อยทุบลงที่หน้าอกกว้างเป็นชุด ร่างบางทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับพื้นอย่างสุดจะกลั้น มัคเคนท์ก้มลงมองหญิงสาวนิ่งด้วยความรู้สึกตีรวนไปหมด จากที่ตอนแรกโกรธเธอมากมาย พอเห็นภาพเมื่อครู่ กลับถูกอีกความรู้สึกเข้าแทนที่

rn

 

rn

“คุณเคนท์...”

rn

 

rn

นิคโคไลท์เดินเข้ามาในร้านเห็นบรรยากาศภายในร้าน และท่าทางของแต่ละคนแล้ว จึงเงียบเสียงลงแทนที่จะถามออกไป

rn

 

rn

“กลับ”

rn

 

rn

ประธานแห่งการ์เซียไพร์ซหมุนกายเดินออกจากร้าน Two Princess ไป ปรายตามองร่างบางที่นั่งร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่ที่พื้นเล็กน้อย ก้าวขาแกร่งออกจากร้านไป

rn
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
.................................................
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
****  ถูกใจหรือไม่ถูกใจยังไงช่วย คอมเม้นท์ ให้หน่อยนะจ้ะ 
rn
จะได้ไปปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิม ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ  ^_____^
rn
 
rn
 
rn
 



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern