พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)-พบรัก ห้า 1










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 634
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,316

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) : พบรัก ห้า 1
ผู้แต่ง : ลานีญา
ลงเมื่อ : 2018-01-16 [ 21:12:24 ]
อ่านทั้งหมด : 39
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

นัฐชยาปรือหน้าขึ้นมาในอรุณรุ่ง รู้สึกปวดหัวแปลกๆ มือบางยกขึ้นนวดคลึงไปมาเมื่อมันเริ่มจะปวดเพิ่มขึ้นอีก รู้สึกค่อยยังชั่วแล้วจึงพยุงร่างสูงโปร่งขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตากลมเรียวเบิกกว้างมือเห็นร่างสูงที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียง ก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองทันที

rn

“ตื่นแล้วหรือ อยากดื่มอะไรไหม?”

rn

“นายทำอะไรฉัน! เสื้อผ้าฉัน” เสียงหวานแหวใส่ทันที มือบางกำผ้าห่มแน่น น้ำตาเออขึ้นมาคลอดที่เบ้ารอการไหลออกมา

rn

“อย่าพึ่งเข้าใจผมผิดนะ เมื่อคืนคุณไม่สบาย ผมก็เลยให้สาวใช้เปลี่ยนชุดให้คุณจะได้นอนสบายก็เท่านั้น” ชายหนุ่มยกมือขึ้นห้าม รีบอธิบายเร็วรัว กลัวว่าหญิงสาวจะเข้าใจเขาผิด

rn

“ฉันไม่สบาย?”

rn

“ใช่ เมื่อคืนผมก็เช็ดตัวให้คุณทั้งคืนเลย... โอ้ย!

rn

พูดยังไม่จบหมอนใบใหญ่ก็ถูกขวางมาใส่เขาอย่างรวดเร็ว นัฐชยาโกรธแทบลมออกหู คว้าสิ่งที่อยู่ใกล้มือใส่เขาไม่หยุด น้ำตาไหลพรากเมื่อคิดว่าเขาล้วงเกินเธอ

rn

“ถ้าอย่างนั้นนายก็... ไอ้บ้า! ไอ้ลามก!

rn

“เฮ้ยคุณกำลังเข้าใจผิดนะ โอย

rn

ร่างสูงหลบข้าวของที่หญิงสาวขวางมา พอไม่รู้จะทำอย่างไรให้เธอหยุด จึงก้าวพรวดเข้าไปรวบร่างบางเอาไว้ แต่นั่นแม่คุณก็ยังดิ้นรนจะทำร้ายร่างกายเขาไม่หยุด เขาจึงต้องกอดรัดแน่นขึ้น

rn

“ไอ้บ้า! นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

rn

ราเชนทร์เหมือนถูกค้อนทุบลงที่หัว นึกโกรธขึ้นมาบ้างที่เธอด่าเขาด้วยคำนี่ ทั้งที่เขาอุตส่าห์ช่วยไม่ให้เธอถูกไข้จับกินตาย แบบนี้ต้องถูกทำโทษเสียหน่อยดีไหม

rn

“แบบนี้ต่างหากล่ะที่เขาเรียกว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

rn

กล่าวจบริมฝีปากหยักลึกก็ซกวูบลงมาปิดปากบางร้ายกาจที่ด่าเขาไม่หยุดนั้นทันที นัฐชยาชาวาบไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ พอตั้งสติได้ก็ออกแรงผลักไส้เขาออกห่างดิ้นสุดแรงเกิด แต่ด้วยปอกแขนแข็งแรงที่รัดร่างเธออยู่ก็ไม่สามารถหลุดไปไหนได้ เรี่ยวแรงจึงเริ่มหดหายเมื่อถูกเขาสูบไป

rn

ราเชนทร์จึงถือโอกาสสำรวจโพร่งปากหวานที่มีคำด่าที่แสนร้ายการนั้นเสียเลย มือหนายกขึ้นรองท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้ให้รับจุมพิตจากเขาได้ถนัดขึ้น ก่อนจะถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง

rn

เพี้ย!

rn

“เลว!

rn

มือบางตบเข้าใบหน้าคมจนหันไปอีกข้างอย่างโกรธจัด น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ผลักร่างสูงออกห่าง แล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำปิดล็อคลงกลอนแน่นหนา ร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้มาพบกับผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนี้

rn

“นัฐเปิดประตูให้ผมก่อน...” ร่างสูงรีบวิ่งตามไป แต่ก็ช้าไปแล้ว จึงเคาะเรียกเสียงดัง

rn

“ไปให้พ้น! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ฮือๆ”

rn

พ่อบ้านและสาวใช้ต่างวิ่งมาที่ห้องนายหนุ่ม เมื่อได้ยินเสียงข้าวของตกแต่งและเสียงทะเลาะกันเสียงดัง แต่พอเข้ามาก็เห็นแต่ร่างสูงของเจ้านายตนยืนเกาะประตูห้องน้ำนิ่ง

rn

“เกิดอะไรขึ้นครับ!

rn

“ไม่มีอะไร เอาเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงมาให้เธอ และก็จัดการเก็บห้องให้เรียบร้อย แล้วจัดรถไปส่งเธอที่บ้านด้วย”

rn

กล่าวจบนายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางฉุนๆ ซึ่งทุกคนก็พอจะเข้าในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นดี ว่ามันมาจากสาเหตุอะไร

rn

นัฐชยาทรุดกายนั่งลงที่พื้นห้องน้ำอย่างหมดแรง มือบางปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดลอดออกมา ให้คนข้างนอกได้ยิน

rn

“รีบจัดการเร็วเข้า ส่วนเธอไปเอาเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงมาเร็ว”

rn

สาวใช้ก็นำเสื้อผ้าของหญิงสาวมาให้ พลางเคาะประตูแผ่วเบาเพื่อเรียกคนข้างใน หญิงสาวก็แง้มประตูออกมารับแล้วกลับเข้าไปจัดการเปลี่ยนทันที สิบนาทีต่อมาก็เดินออกจากห้องไป โดยมีคนขับรถที่เธอได้ยินเขาสั่งไว้ขับไปส่ง รถเคลื่อนออกไป

rn

ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ที่ชั้นสองของบ้านก็ได้เพียงมองตาม ความรู้สึกมากมายเท่ประดั่งเข้ามา ไม่รู้ว่ามันคืออะไรบ้าง แต่สิ่งที่เขาแน่นใจนาทีนั่นคือ เขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนี้ แต่ก็ผิดที่เธอด้วยที่ยั่วโมโหเขา ไม่อย่างนั่นเขาคงไม่จูบ...

rn

“ผมขอโทษ...

rn

 

rn

 

rn

คฤหาสน์ฟรานเซส นิวยอร์ก อเมริกา...

rn

ร่างสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนต์ก้าวเดินมาหยุดลงหน้าห้องของแขกสาวในช่วงเย็น ช่างใจอยู่เล็กน้อยว่าจะเรียกเธอดีหรือเปล่า ก่อนจะตัดสินใจเคาะไปสองสามที แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ จึงลองขยับลูกบิดดู ซึ่งมันก็เปิดออกได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มนึกโกรธคนตัวเล็กที่ไม่รู้จักระวังตัวเองเอาเสียเลย

rn

รัฐภามแทรกตัวผ่านประตูเข้ามาในห้อง มองหาร่างบางแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา นึกหันเสียขึ้นมา เดินออกจากห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ที่ริมระเบียงด้านนอก ไม่น่าล่ะเธอถึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูของเขา พลางก้าวเข้าไปหา

rn

“คิดอะไรอยู่หรือครับ”

rn

“อุ้ย! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ”

rn

นุชนารีสะดุ้งตกใจ เอียงหน้ากลับมามองคนที่เข้ามาสวมกอด สงสัยว่าเธอจะมกมุ่นกับเรื่องของตัวเองมากไป จนไม่สนใจสิ่งรอบข้างว่ามีใครเข้ามา

rn

“เห็นสีหน้าคุณเคร่งเครียดตั้งแต่เดินออกมาจากโดมแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่า” ใบหน้าคมก้มลงถามคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

rn

“เปล่าหรอกค่ะ ฉันก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ ไม่สำคัญอะไรหรอก” หญิงสาวบอกยิ้มๆ แต่แววตาที่แสดงออกมาไม่ได้บอกเขาอย่างนั้นเลย เขาจึงไม่อยากเซ้าซี้อะไรอีก

rn

“ไปทานข้าวดีกว่าครับ อาหารพร้อมแล้ว”

rn

รัฐภามรั้งร่างบางให้เดินตามกันลงไปยังส่วนของห้องอาหาร นุชนารีมองดูที่โต๊ะอาหารด้วยความแปลกใจที่มีเพียงสองที่ ชายหนุ่มก็พอจะเข้าใจความหมายจึงรีบบอกขึ้น

rn

“มีเราแค่สองคนครับ คนอื่นๆ ไม่อยู่”

rn

คนอื่นที่เขาพูดถึงก็คือบิดามารดาและพี่น้องของเขา หญิงสาวจึงพยักหน้ารับรู้ จะว่าไปตั้งแต่เธอเข้ามาในบ้าน ก็ไม่เห็นใครจริงอย่างที่เขาบอก จะมีเห็นบ้างก็แต่คนใช้ชายหญิงที่เดินถือกระเป๋าขึ้นมาบนห้องให้กลับเธอ

rn

“ทานเถอะครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน”

rn

จากนั้นก็ไม่มีการสนทนาพูดคุยอะไรกันอีกต่างคนต่างก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าของเองไป รัฐภามเงยหน้าขึ้นค่อยสังเกตหญิงสาวเป็นระยะ ผู้หญิงคนนี้มีอะไรหลายอย่างที่ทำให้เขาแปลก ความคิดหนึ่งที่ไม่รู้มาจากไหนก็ผุดขึ้นมา

rn

นายหญิงแห่งฟรานเซสจิวเวลรี่

rn

 คำนี้ไม่เคยมีในหัวมานาน แต่พอมาเจอผู้หญิงคนนี้ อะไรหลายอย่างก็เท่เข้ามาให้เขาคิดอยู่ตลอดเวลา อย่างปกป้อง ทำให้เธอยิ้ม ทำให้เธอมีความสุข คิดแล้วก็ตลกตัวเองอยู่เหมือนกัน อยากทำทุกอย่างให้เธอ แต่หญิงสาวกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคิดอะไรกับเธออยู่

rn

“อิ่มแล้วหรือครับ?” รีบถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวรวบช้อนเสียแล้ว

rn

“ฉันยังไม่ค่อยหิวนะคะ” มือบางยกน้ำขึ้นดื่ม

rn

“ทานของหวานก่อน ผมบอกให้ในครัวทำบัวลอยไข้หวานเอาไว้ เป็นการต้อนรับคุณ”

rn

นุชนารีหันมามองสิงหนุ่มแล้วยิ้มเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ เธอไม่ได้ทานอาหารอร่อยแบบนี้มานานมากแล้ว วันนี้ก็ขอแล้วกัน

rn

หันไปบอกพ่อบ้านให้นำมาเสิร์ฟ บัวลอยถ้วยเล็กถูกนำมาวางลงตรงหน้า นุชนารีมองด้วยความตื่นตา ไม่คิดว่าที่บ้านของเขาจะทำอาหารไทยได้แล้ว ของหวานแบบไทยๆ ยังทำได้ด้วย ฉีกรอยยิ้มขึ้นจนสิงห์หนุ่มที่จับจ้องมองอยู่ตลอดเวลาตาพร่า มันเป็นรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุดตั้งแต่เขาเจอเธอเลยก็ว่าได้

rn

“อร่อยไหมครับ” ก้มลงมาถาม รอลุ้นว่าเธอจะตอบว่ายังไง

rn

“อร่อยมากค่ะ พอได้ทานแล้ว ฉันคิดถึงบ้านเลยล่ะ”

rn

ตักคำที่สองเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยจนน่าอิจฉา เขาจึงลองทานดูบ้าง และก็เป็นอย่างที่เธอบอก มันอร่อยมาก พ่อครัวของเขาก็ใช้ได้เหมือนกันนะ

rn

“เอาเพิ่มไหมครับ” รัฐภามถามขึ้น เมื่อหันมาเห็นว่าถ้วยของหญิงสาวหมดแล้ว

rn

“พอแล้วค่ะ แค่นี่ก็อิ่มจะแย่แล้ว” บอกพร้อมร้อยยิ้มที่ดูดีขึ้นกว่าเมื่อตอนเช้า

rn

“ครับ งั้นไปเดินย่อยอาหารกันดีกว่า”

rn

“ก็ได้ค่ะ”

rn

ทั้งสองก็เดินออกไปที่สวนด้านนอก ตอนนี้อากาศก็อุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เพราะมีแสงแดดคอยช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย สองหนุ่มสาวที่เดินเคียงคู่ไปในสวนสวยช่างเหมือนเทวดากับนางฟ้าที่ลงมาโปรดหมู่แมกไม้บนโลกมนุษย์เหลือเกิน

rn

 

rn

พ่อบ้านและสาวใช้ที่มายืนออดูทั้งคู่อยู่ที่ประตูบ้าน เขินอายม้วนกันยกใหญ่ เห็นสิงห์ตัวที่สามจับมือแขกสาวมากุมเดินไปด้วยกัน ดูแล้วมีความสุขล้นเหลือจริงๆ

rn
 
rn
 
rn
 
rn
 



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern