มารยารักจอมมาร-บทที่ ๔/๑ ความทรงจำค่อยๆ กลับมา










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 613
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,295

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
มารยารักจอมมาร : บทที่ ๔/๑ ความทรงจำค่อยๆ กลับมา
ผู้แต่ง : โรสควอตซ์
ลงเมื่อ : 2018-01-17 [ 09:55:04 ]
อ่านทั้งหมด : 47
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

        เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า ภายในห้องชุดคอนโดมิเนียมสุดหรูถูกปิดตายจากผู้คนภายนอก ไม่ว่าใครหน้าไหนก็จะไม่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวของคนด้านในได้ ปกติทุกๆ เช้า ลักขณาจะชอบเปิดผ้าม่านให้สายลมและแสงแดดอ่อนๆ ย้อนแยงเข้ามา แล้วเธอก็มักนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง นัยน์ตากลมโตคู่คอยทอดมองออกไปด้านนอกราวกับกำลังอิจฉาเหล่าก้อนเมฆที่ลอยไปมาอย่างอิสระเสมอ แต่ตอนนี้รอบๆ กายของเธอมีเพียงแสงไฟหลายสิบดวงสาดส่อง แล้วก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากความหรูหรารอบตัว

rn

        แต่ถึงจะต้องอยู่ในสิ่งแวดล้อมแบบนี้ ลักขณาก็ไม่รู้สึกเดียวดายหรือโดดเดี่ยวเลยสักนิด นั่นคงเป็นเพราะว่าข้างๆ กายของเธอมีเขา ผู้ชายสมบูรณ์แบบสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแล้วพิถีพิถันทำอาหารค่ำให้กับเธอ ไม่นานนักกลิ่นหอมฉุยก็มาพร้อมกับไอร้อนอุ่นๆ พอเขาวางจานอาหารลงตรงหน้าก็ทำเอาม่านตากลมโตของลักขณาขยายกว้าง

rn

        “พาสต้าผัดหอยลาย” มาร์ซิโอพูด นัยน์ตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังในบางสิ่ง “ลองกินดูนะ เธออาจจะชอบก็ได้”

rn

        “น่ากินจังค่ะ”

rn

        “ก็น่าจะอร่อยกว่าอาหารมื้ออื่นๆ”

rn

        “ทำไมละคะ”

rn

        “ก็เพราะฉันตั้งใจทำให้เธอเป็นพิเศษ”

rn

        ลักขณาหลบสายตาฟ้าอมเขียวที่แฝงเร้นไปด้วยความมีเสน่ห์ของเขาด้วยการหันมาสนใจกับอาหารหน้าตาแปลกๆ คงเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาเธอกินโจ๊ก หรือไม่ก็อาหารที่ย่อยง่ายๆ และก็จำไม่ได้ด้วยว่าในอดีตนั้นเธอเคยกินอาหารแบบนี้หรือเปล่า ดังนั้นจึงได้แต่พึมพำขอบคุณคนทำอาหารให้ด้วยแก้มแดงๆ

rn

        “จะกินแล้วนะคะ”

rn

        มาร์ซิโอพยักหน้าหงึกหงัก ทว่าพอเห็นวิธีการกินที่ไม่ค่อยจะถนัดนักของเธอก็ทำเอาชายหนุ่มต้องแย่งช้อนส้อมไปถือไว้เสียเอง “มานี่เดี๋ยวฉันป้อนเอง” บอกพลางบิดเส้นด้วยส้อมบนช้อนอย่างคล่องแคล่วก่อนจะส่งเข้าปากของคนช่างสงสัย พอเธอปิดปากก็ต้องสั่งการทันที “อ้า...อ้ำ”

rn

        เวลาที่ต้องอ้าปากรับอาหารจากเขาทำให้ลักขณารู้สึกแปลกๆ แต่ถึงจะรู้สึกประหม่าแค่ไหน แต่พอได้ลองรสชาติอาหารก็ทำเอาหญิงสาวยิ้มอย่างพอใจ

rn

        “อร่อยจังค่ะ”

rn

        “ได้ยินแล้วชื่นใจ เอาไว้หลังจากนี้ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้กินอีก”

rn

        “จริงนะคะ”

rn

        “จริงสิ เพราะว่าฉันจะเป็นคนรักและเชฟระดับห้าดาวของเธอ”

rn

        ลักขณารู้สึกมีความสุขจนสามารถกินพาสต้าได้จนหมดจาน แต่พอเขาเอายากับน้ำเปล่ามาให้ดวงตากลมโตก็หรี่เรียวลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเอาแต่จ้องยาเม็ดแปลกๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะปกตินั้นเขาก็ให้เธอกินยาบำรุงร่างกายอยู่เป็นประจำ

rn

        “ยานี่...”

rn

        “ยาบำรุงตัวใหม่น่ะ ร่างกายเธอจะได้แข็งแรงขึ้น” มาร์ซิโอพูด ขณะซ่อนซุกความจริงบางอย่างไว้ เขาคาดหวังว่าลักขณาคงยังไม่ได้เปิดดูยาในตลับวันนั้น และพอเห็นเธอกินเข้าไปอย่างว่าง่ายก็ได้แต่ยิ้มบางๆ แล้วเช็ดปากเปื้อนคราบน้ำเปล่าให้ “ต่อไปนี้ฉันจะทำอาหารดีๆ ให้เธอกิน แต่เธอต้องสัญญากับฉันว่าจะกินยาให้ครบ และก็หายดีในเร็ววัน”

rn

        “ฉันจะแข็งแรงอย่างที่คุณต้องการค่ะ แต่เรื่องความทรงจำ...”

rn

        “ฉันจะปล่อยให้ความทรงจำของเธอกลับมาเอง จะไม่ใช้ยาบังคับเด็ดขาด”

rn

แน่นอนมาร์ซิโอกำลังโกหก สีหน้าและท่าทางของเขาแสดงบทบาทเป็นคนรักได้แยบยลจนน่าเหลือเชื่อ ทั้งๆ ที่เมื่อสักครู่เพิ่งจะให้ยาตัวนั้นกับลักขณา “ตอนนี้ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวฉันจะทำความสะอาดครัว”

rn

        “ให้ฉันช่วยนะคะ”

rn

        “ไม่ต้องหรอก วันนี้ฉันอยากเป็นคนทำทุกอย่างเอง”

rn

จูบขมับอิ่มเพียงเท่านั้นก็ผละไปจัดการห้องครัวให้สะอาดเอี่ยม โดยตลอดเวลาก็คอยปรายตามองปฏิกิริยาของลักขณาอยู่เสมอ จนกระทั่งทุกอย่างเรียบร้อยนั่นแหละถึงได้กลับมาหาเธอพร้อมผลไม้เต็มจานพูน นั่งลงข้างๆ ได้ก็เอนตัวยาวแล้วเป็นฝ่ายยึดตักเล็กมานอนหนุนบ้าง

rn

        “ป้อนฉันหน่อยสิ”

rn

        “อยากกินอะไรคะ แอปเปิ้ล ส้มหรือกีวี่ดี”

rn

        “ได้หมดถ้าเธอเป็นคนป้อน”

rn

        คำหวานชวนให้หัวใจเต้นแรงมาพร้อมกับปลายจมูกโด่งเป็นสันแนบเข้าบนกลางฝ่ามือนุ่มซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกระทั่งคนเขินอายต้องรีบดึงมือหนีแล้วไปคว้าเอาส้อมมาจิ้มผลไม้เข้าปากของคนขยันพูดให้หนาวๆ ร้อนๆ ป้อนไปหลายชิ้นก็ต้องหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นเขาเคี้ยวไม่ทัน ทว่าเสียงหัวเราะก็ดันขาดหายเพราะจู่ๆ ลำคอเล็กก็ถูกรั้งลงแล้วต้องแบ่งปันผลไม้จากปากเขาอย่างไม่สามารถหลบเลี่ยงได้

rn

        “อื้อ”

rn

        “ถ้าคิดจะแกล้งฉันอีก เธอจะได้กินมากกว่านี้”

rn

        “คนบ้า! ทำแบบนี้ได้ยังไงคะ เปื้อนหมดแล้ว” ลักขณาปัดคราบจูบของเขาทิ้งลวกๆ “กินเลอะเหมือนเด็กเลย”

rn

        “น่ารักดีออก”

rn

        “คุณชอบเด็กไหมคะ” หญิงสาวก็ร้องถามขึ้น นัยน์ตาท่าทางยังคงดูใสซื่อเสมอ “ฉันชอบนะ พวกเขาดูน่ารักสดใส เหมือนดอกไม้ที่เพิ่งแย้มบานเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้รับการปลูกมา”

rn

        เด็กหรือ มาร์ซิโออยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาไม่ชอบเลยสักนิด ยิ่งเด็กที่เพิ่งคลอดใหม่ๆ ตัวแดงครางอ้อแอ้ ร้องหานมมารดายิ่งไม่ชอบใหญ่ เขารู้สึกว่าเด็กแบบนี้น่ากลัวกว่าพวกเด็กอายุสิบห้าสิบหกเสียอีก แต่ถึงจะคิดแบบนั้นปากก็พูดออกมาในสิ่งตรงกันข้าม

rn

        “ชอบสิ”

rn

        “ถ้าอย่างนั้นคุณอยากมีลูกไหมคะ”

rn

        คำถามของลักขณาทำเอามาร์ซิโอสำลักผลไม้ที่เพิ่งกลืนลงไปจนหน้าดำหน้าแดง หญิงสาวจึงต้องคว้าน้ำเปล่ามาให้เขาดื่มเสียยกใหญ่ หลังจากนั้นก็เฝ้ามองเขาทุบอกด้วยความรู้สึกแปลกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คงเป็นเพราะรู้สึกว่าเธอเพิ่งทำสิ่งผิดพลาดลงไป

rn

        “คุณไม่อยากมีลูกหรือคะ ลูกของเรา” มือเรียวบางเผลอลูบหน้าท้องแบนราบไปมา “ฉันนึกว่า...”

rn

        ท่าทางเหมือนเสียใจสุดขีดของลักขณาทำให้มาร์ซิโอต้องรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่อยากมีลูกหรอก แต่ฉันคิดว่า...ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะมีเขา ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่แข็งแรง เอาไว้อีกสักสองสามปีเราค่อยคิดเรื่องนี้กันเถอะนะ ตอนนี้ฉันอยากให้เธอรักษาตัวให้หายแล้วกลับมาเป็นปกติ เธอเข้าใจความห่วงใยของฉันใช่ไหม” นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวทอดมองอย่างเว้าวอน “ถ้าเธอหายดีเมื่อไร เราค่อยมีลูกกัน เอาสักสามสี่คน เธอจะได้มีเพื่อนแล้วก็ไม่เหงาอีกต่อไป”

rn

        “จริงนะคะ”

rn

        “แน่นอน เราสองคนจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปด้วยกัน”

rn

 

rn

        น้ำตาแห่งความยินดีไหลเปื้อนแก้มนวลไม่ขาดสาย เห็นแบบนั้นชายหนุ่มก็ดึงรั้งเจ้าของกายบางเข้าสู่อ้อมกอด ปล่อยให้แขนของเธอโอบรัดรอบเอวสอบเนิ่นนาน ส่วนเขาน่ะหรือสิ่งที่ทำได้ก็คงมีเพียงจูบบนหน้าผากเกลี้ยงเนียนซ้ำแล้วซ้ำอีก พร้อมลอบพรูลมหายใจแห่งความบ้าบอทิ้ง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านักวิจัยผู้ขึ้นเชื่อเรื่องการผลิตยาพิษเพื่อฆ่าคนโดยไร้ร่องรอยอย่างเขาจะมาพูดอะไรสิ้นคิดกับผู้หญิงความจำเสื่อม แถมยังพ่นคำสัญญานับสิบอย่างออกไปโดยไม่ลังเลอีก ดังนั้นสิ่งที่เขาคาดหวังก็คือ ทันทีที่ลักขณาจำเรื่องราวในอดีตได้ ก็ขอให้เธอลืมคำโกหกทุกคำของเขาไปหมดสิ้น อย่าได้มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาหลงเหลืออีกแม้แต่นิดเดียว




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern