ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)-ตามรัก ห้า 3










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 634
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,316

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) : ตามรัก ห้า 3
ผู้แต่ง : ลานีญา
ลงเมื่อ : 2018-01-20 [ 09:48:06 ]
อ่านทั้งหมด : 37
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
rn

อังครินทร์ส่งยิ้มหวานมาให้แทน ตฤณนึกขอบคุณหญิงสาวจากใจ ขนาดว่าไม่รู้จักกันเลย เธอยังช่วยเหลือเขามากถึงขนาดนี้ นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ ร่างบางที่กำลังจะลุกจากโซฟาหนาก็ต้องเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดโดยไม่ทันได้ตั้งตัว พยายามจะขื่นจะออกจากอ้อมแขน แต่ต้องหยุดลงเมื่อเขากล่าวออกมา

rn

 

rn

“ผมขอนาทีเดียว...” 

rn

 

rn

เธอไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นอะไร แต่ก็ยอมยืนนิ่งให้เขากอดตามที่ต้องการ มือบางยกขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างแผ่วเบาไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย เหมือนมีอะไรดลใจให้เธอทำก็ไม่รู้ได้ ดวงตาคู่คมหลับนิ่งเหมือนได้รับพลังที่หายไปกลับมาอีกครั้ง นานนับนาทีจึงคลายอ้อมแขนออกแล้วเอ่ยขอโทษหญิงสาว

rn

 

rn

“ขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ”

rn

 

rn

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่าทำไมคุณถึงกอดฉันแน่นขนาดนั้น ถ้าคุณโอเคแล้วก็นอนพักผ่อนเถอะ แผลจะได้หายเร็วๆ ฉันไปล่ะ”

rn

 

rn

หมอสาวส่งยิ้มแห่งมิตรภาพไปให้ แล้วเดินออกจากห้องไป ตฤณมองตามร่างบางของคุณหมอสาว ซึ่งดูยังไงเธอก็ไม่เหมือนหมอในความรู้สึกของเขา เธอเหมือนกับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง มีน้ำใจที่ประเสริฐและเลอค่ามาก จนสิ่งใดก็ไม่อาจจะมาเทียบเทียมได้

rn

 

rn

 

rn

ร่างสูงโปร่งของเอสเทียร์เดินนวยนาดลงมาด้านล่าง กวาดตามองหาใครก็ไม่เจอสักคน แล้วก็ต้องขมวดคิ้วยุ่ง เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะทานข้าวไม่มีอาหารวางอยู่อย่างที่ควรจะเป็น พลางมองสำรวจหาสาวใช้หรือลูกน้องของสิงห์หนุ่มก็เห็นแม้แต่เงา

rn

 

rn

“หายไปไหนกันหมด มีใครอยู่แถวนี้บ้าง ตั้งโต๊ะอาหารให้ที ฉันหิวแล้ว ได้ยินไหม ว้าย! ”

rn

 

rn

เอสเทียร์ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมีเสียงดังของกระเป๋าเดินทางปลิวเฉียดกายเธอไปเพียงนิดเดียว

rn

 

rn

“กระเป๋าฉัน! นี่มันอะไรกัน เสื้อผ้าฉัน อ้ายแกรู้ไหมว่ามันราคาเท่าไร กล้าดียังไงมาโยนของของฉันแบบนี้ ฉันจะฟ้องดอม...”

rn

 

rn

หญิงสาวร้องโวยเสียงแหลมร้องโวยวายดังลั่น มองข้าวของที่กองอยู่ตรงหน้า

rn

 

rn

“ผมสั่งให้พวกเขาเอาลงไปทิ้งเอง” เสียงทุ้มกังวานของเจ้าบ้านหนุ่มที่ก้าวลงจากชั้นบน เดินเข้ามาใกล้แม่สาววายร้าย

rn

 

rn

“ดอม! คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ฉันทำอะไรผิดค่ะ” เอสเทียร์ร้องแห้วใส่ ไม่คิดว่าเขาจะทำกับเธอแบบนี้ พลางตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จหน้าตายออกไป

rn

 

rn

“ทำอะไรผิด? ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ ออกไปจากบ้านผมซะ! ก่อนที่ผมจะให้ลูกน้องโยนคุณออกไป” น้ำเสียงเข้มห้วน บอกอารมณ์ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

rn

 

rn

“ดอม...” เอสเทียร์ครางเรียกชื่อเขาราวละเมอ แต่ก็ถูกตะโกนกลับมาด้วยวาจาไร้เยื่อใย

rn

 

rn

“หยุดและอย่างเรียกชื่อนั้นอีก เพราะคุณไม่มีสิทธิ์ ออกไป! ”

rn

 

rn

“ปล่อยฉัน! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะดอม! ”

rn

 

rn

เอสเทียร์ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของลูกน้องตัวโตของสิงห์หนุ่ม เสียงกรีดร้องโหยหวนเหมือนโดนน้ำร้อนลวกดังขึ้นไปถึงชั้นบนปลุกให้หญิงสาวอีกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น สมานุชพยุงร่างกายที่อ่อนเพลียลงมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

rn

 

rn

“มีเรื่องอะไรกันค่ะ”

rn

 

rn

“คุณลงมาทำไมครับ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก กลับขึ้นไปพักเถอะ”

rn

 

rn

รัฐภาครีบก้าวเข้าไปรับร่างบางลงจากบันได สร้างความโกรธแค้นให้กับผู้หญิงอีกคนที่ถูกลูกน้องของสิงห์จับอยู่เป็นอย่างมาก

rn

 

rn

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยเธอเถอะค่ะ ถือว่าฉันขอ” หันไปบอกสองหนุ่มลูกน้องคนสนิทของรัฐภาคให้ปล่อยตัวเอสเทียร์

rn

 

rn

“ไม่ได้! ลืมไปแล้วหรือว่าเธอทำให้คุณเกือบตายนะ”

rn

 

rn

สิงห์หนุ่มไม่ยอม เขาไม่มีทางให้คนใจร้ายแบบนี้มาอยู่ในบ้านเขาอีกแม้แต่เสียวนาทีแน่

rn

 

rn

“แต่ฉันก็ยังไม่ตายนี่ค่ะ ปล่อยเธอเถอะ ฉันขอร้อง ที่เธอทำไปก็เพราะหวงคุณก็เท่านั้นเอง เป็นใครเห็นผู้หญิงอื่นมาอยู่บ้านสามีแล้วไม่หึงหวงบ้าง” น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ใดๆ จ้องมองใบหน้าคมเป็นการขอร้อง เธอไม่อยากให้เรื่องเล็กต้องทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่

rn

 

rn

“เอาแล้วไง เป็นนางฟ้าไม่ถูกเวลาเลยคุณสมานุช” ฌอนส่ายหน้าไปมา

rn

 

rn

“ฉันว่านะ งานนี้มีเคืองแน่ เทวดาของเรายิ่งเป็นพวกเอาใจยากอยู่ด้วย” เชนกระซิบคู่หู

rn

 

rn

สิงห์หนุ่มได้ยินแบบนั้นก็นึกไม่พอใจเอามากมาย เป็นคนอื่นที่พูดยังไม่รู้สึกโกรธเท่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนพูด เขาไม่มีทางมอบมันให้กับผู้หญิงที่เห็นความรักของเขาเป็นเพียงเกมล่าสมบัติหรอก ไม่มีวัน!

rn

 

rn

“ผมกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่ายัดเหยียดให้” รัฐภาคกล่าวเสียงเรียบ ไม่พอใจขึ้นมาบ้างที่หญิงสาวเข้าใจเขาแบบนั้น

rn

 

rn

“อ้าว ไม่ใช่หรอกหรือ ก็เธอบอก...” สมานุชเริ่มงงแล้วตกลงเป็นหรือไม่เป็นกันแน่ เริ่มสับสนไปหมดแล้ว

rn

 

rn

“พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” มือหนายกขึ้นห้าม ก่อนจะบอกให้ปล่อยหญิงสาวอีกคนด้วย

rn

 

rn

“เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ”

rn

 

rn

สมานุชก้าวเข้าไปใกล้ พลางถามตามประสาคนใจดีและมีเมตตาจิตที่ดี แต่ดูท่าจะดีเกินไปหน่อยเสียแล้ว แต่ถูกอีกฝ่ายสะบัดมือทิ้งไม่รับความหวังดีนั้น

rn

 

rn

“อย่ามายุ่ง! ไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นสงสารฉันหรอก ฉันรู้แผนการของหล่อนหมดแล้ว”

rn

 

rn

เสียงแหลมปี้ดแตกตะคอกใสเจ้าของไร่เหมันต์ดังลั่นแต่ก็พูดไม่ทันจบสมานุชก็ส่วนกลับมา

rn

 

rn

“วางแผนให้ตัวเองเจ็บตัวให้เขาสงสาร แล้วก็พามาอยู่ที่นี่ สร้างเรื่องว่าโดนตามฆ่าเพื่อให้ดูน่าสงสารเพิ่มขึ้นไปอีกใช่ไหม ฉันพูดถูกหรือเปล่า”

rn

 

rn

“พวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน” รัฐภาคงงงวย สองสาวกำลังพูดเรื่องอะไรกัน

rn

 

rn

“ก็เธอคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อจะจับคุณยังไงล่ะ” 

rn

 

rn

หันไปบอกเจ้าของบ้านหนุ่มเสียงเบา ด้วยอาการไข้ที่ยังไม่พื้นตัวดีแล้วยังต้องมาเจอสถานการณ์ตรึงเครียดที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

rn

 

rn

“หรือไม่จริง ที่หล่อนมาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ” เอสเทียร์ยังไม่ยอมจบ

rn

 

rn

“หยุด! ถ้าจะโทษว่าเป็นความผิดใคร ก็ควรจะเป็นผมคนเดียว เพราะผมเป็นคนพาคุณสมามาที่นี่เอง” 

rn

 

rn

น้ำเสียงเรียบห้วนดังขึ้น ช่างรำคาญขึ้นทุกขณะเมื่อเรื่องเริ่มบานปลายไปกันใหญ่ ดาราสาวก็แทบเต้นให้ได้เมื่อสิงห์หนุ่มออกตัวปกป้องสาวบ้านป่า

rn

 

rn

“คุณออกรับแทนมัน”

rn

 

rn

“ให้เกียรติแขกของผมหน่อยนะ เป็นผมเสียมากว่าที่ต้องพูดคำนั้นกับคุณ เลิกสร้างความวุ่นวายในบ้านผมได้แล้ว ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน”

rn

 

rn

รัฐภาคเริ่มทนไม่ไหว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเข้มขึ้นจนแทบจะจำสีเดิมไม่ได้ จ้องมองไปดาราสาวด้วยความโมโห แทบจะอดกลั้นเอาไว้ไม่ไว้

rn

 

rn

“นี่คุณหาว่าฉันมาเพื่อจับคุณหรือค่ะ” เสียงแหลมปี้ดร้องออกมา

rn

 

rn

“หรือไม่จริง แล้วคุณมาที่นี่เพื่ออะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเงินของผม” บอกเสียงเรียบห้วน ขีดความอดทนเริ่มหมดลงทีละน้อย

rn

 

rn

“ดอม! ”

rn

 

rn

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกชื่อนั้นอีก! ”

rn

 

rn

สิงห์หนุ่มหันมาตะคอกใส่อย่างเดือดดาล ความอดสุดท้ายหมดลง คนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้พลอยสะดุ้งตกใจตามไปด้วย เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาโมโหจัดจนปรอทแตก ซึ่งไม่บ่อยนักที่จะระบายมาออกมารุนแรงเช่นนี้

rn

 

rn

ทุกคนมัวสนใจแต่ดาราสาวจอมสร้างภาพและชอบก่อความวุ่นวาย จึงไม่ทันได้สังเกตว่าหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว

rn

 

rn

สิงห์หนุ่มหันมาเจอจึงถลาเข้าไปรับไว้ได้ทัน ช้อนอุ้มเดินกลับขึ้นห้องไปทันที แต่มิวายหันมาสั่งคนสนิทเสียงเรียบห้วน

rn

 

rn

“พาไปอยู่ที่เรือนรับรองด้านหลัง แล้วห้ามให้ขึ้นมายุ่งวุ่นวายที่นี่อีก” สิ้นเสียงทุ้มกังวานก็อุ้มคนไข้สาวกลับขึ้นห้องไปทันที

rn

 

rn

“มากไปแล้วนะดอม กลับมาคุยให้รู้เรื่องก่อนนะ ดอม! ” ดวงตากลมเรียวแข็งกร้าวโกรธจัด เขาไม่ควรทำกับเธอแบบนี้ ต้องไม่ใช่สิ...

rn

 

rn

“ทำตามที่เจ้านายบอกดีกว่า หรือจะออกไปจากที่นี่ เลือกเอา”

rn

 

rn

ฌอนกล่าวเสียงเย็น ไม่ได้คิดจะสงสารเลยแม้แต่น้อย เขาไม่จำเป็นต้องพูดดีกับผู้หญิงที่คิดร้ายกับคนอื่นแบบเจ้าหล่อน เพราะต่อให้ดียังไงก็คงเปลี่ยนนิสัยเดิมไม่ได้

rn

 

rn

“อ้าย... นำไปสิ”

rn

 

rn

เอสเทียร์กระทืบเท้าขัดใจ โกรธและเกลียดผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างสิงห์หนุ่มทั้งที่ที่ตรงนั้นมันควรที่จะเป็นเธอ วันนี้เธอแพ้ แต่ไม่เป็นไร วันหน้ามันต้องเป็นของเธอ ความเจ็บปวดครั้งนี้เธอจะเอาคืนให้สาสมรัฐภาค คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกน้ำร้อนสาดมาที่หน้า เหมือนเอามีดเป็นพันเล่มทิ่มแทงลงมาที่หัวใจ เราจะได้เห็นดีกัน ฉันของสาบาน

rn

 

rn

มือบางคว้ากระเป๋าเดินทางใบเขื่องที่ถูกโยนออกมานอกบ้านและของใช้อีกมากมายขึ้นอ้อมแขน แล้วเดินตามร่างสูงใหญ่ของลูกน้องตัวโตไปทางด้านหลังของบ้านหลังใหญ่ ที่ทอดยาวไปยังเรือนรับรองที่อยู่ห่างไปไกลพอควร ก่อนหน้านี้มันเป็นเรือนพักที่เอาไว้สำหรับดักสัตว์ ซึ่งมันก็เหมาะกับคนอย่างเอสเทียร์ที่สุด เผื่อว่าเธอรู้สึกคันขึ้นมา จะได้หาสัตว์แถวนั้นใช้แก้ขัดไปพลางๆ

rn

 

rn

 

rn



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern