ทะเบียนรักมาเฟีย-บทที่ ๑/๓ อำนาจมืดของไคล์ แซกเคอร์มันน์










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 629
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,311

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
ทะเบียนรักมาเฟีย : บทที่ ๑/๓ อำนาจมืดของไคล์ แซกเคอร์มันน์
ผู้แต่ง : โรสควอตซ์
ลงเมื่อ : 2018-02-09 [ 08:25:16 ]
อ่านทั้งหมด : 40
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

        ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วที่ไคล์หันหลังออกจากห้องนั้น มาตอนนี้ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เอนหลังแนบกับเบาะพิง ปลายหัวแม่มือลูบแผ่วๆ อยู่กับปลายคางไร้หนวดเครานิ่งนาน จนกระทั่งคนสนิทก้าวเข้ามานั่นแหละถึงได้ดึงความสนใจหันไปมอง นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววนิ่งสนิทก็จริง แต่เพราะทำงานด้วยกันมานาน วอนโดถึงได้รายงานออกมาโดยที่ผู้เป็นนายไม่ร้องถาม

rn

        “ตอนนี้คุณบุปผาสวรรค์หยุดร้องไห้แล้วครับ”

rn

        มีเพียงสีหน้าที่เครียดขรึมขึ้น พอเหลือบมองนาฬิกาก็เอ่ยถามขึ้นมา “พร้อมเดินทางเมื่อไร”

rn

        “อีกสิบนาทีครับ”

rn

        “จำไว้ว่า การเดินทางครั้งนี้ต้องไร้ร่องรอยและรอดพ้นสายตาของพ่อฉัน”

rn

        “ผมจะจัดการตามที่สั่งครับท่าน”

rn

        ไคล์พยักหน้าพอใจ หลังจากนั้นก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาคู่นั้นมองผ่านกระจกหนาออกไปไกลแสนไกล เขาก็ได้แต่หวังว่า สถานที่ที่พาตัวสองคนนั้นไปซุกซ่อนคงจะรอดพ้นสายตาร้ายกาจของคนเป็นพ่อได้ อย่างน้อยๆ ก็คงจะช่วยให้คนทั้งคู่มีชีวิตอยู่ได้อีกนับเดือน โดยเฉพาะในเวลานี้ เวลาที่พ่อของเขายังคงนอนป่วยอยู่บนเตียง

rn

        หลังจากนั้นสิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน บุปผาสวรรค์ก็ต้องมานั่งกอดหลานชายตัวน้อยๆ ไว้แนบอกด้วยท่าทีสั่นเทา เธอไม่เข้าใจเลยว่าผู้ชายคนนั้น คนที่พูดออกมาเต็มปากเต็มคำว่าเป็นพ่อแท้ๆ ของหลานเธอ ความจริงแล้วเขาต้องการอะไรกันแน่ ทำไมถึงต้องใช้การข่มขู่เอาชีวิตตัวน้อยๆ มาเป็นข้อต่อรองกับเธอด้วย หรือว่าสำหรับเขาแล้วไม่มีใครสำคัญพอ เพราะแบบนี้สินะ แก้วมุกดาถึงไม่ยอมบอกว่าพ่อแท้ๆ ของลูกเป็นใคร

rn

        ดวงตาอาบรื้นด้วยความร้อนเอาแต่ปรายมองคนที่นั่งอยู่เบาะถัดไป เธออยากถามว่าเขาจะพาไปแห่งหนใดกันแน่ แต่ก็ต้องกลืนถ้อยคำทั้งหมดลงคอ เพราะรู้ดีว่าคำตอบที่ได้รับจากเขาอาจจะมีแค่เพียงความเฉยชาเท่านั้น คนอย่างเขาคงไม่ใจดีพอจะบอกหรอกว่าจะทำอย่างไรกับเธอและชีวิตตัวน้อยๆ ในอ้อมแขนนี้

rn

        “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่พาเธอไปฆ่าแน่ๆ”

rn

        ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไรถึงได้พูดออกมาหน้าตาเฉย “อย่างน้อยๆ ก็ยังไม่ตายในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า”

rn

        “คุณจะพาฉันไปที่ไหน” ในที่สุดก็กัดฟันพูดออกมา “คุณต้องการอะไรกันแน่”

rn

        “พาไปบ้าน”

rn

เขาตอบสั้นๆ หลังจากนั้นก็ปิดเปลือกตาลงราวกับต้องการยุติบทสนทนาทั้งหมด ทำเอาคนที่จ้องจะซักถามต่อทำได้เพียงกัดริมฝีปากซีดสั่นของตัวเองไว้แน่น พร้อมกับก้มลงมามองเด็กตัวน้อยๆ ที่ครางอ้อแอ้เรียกร้องขออะไร เธอจึงปรายตามองไปรอบๆ ก่อนจะกลั้นใจถามออกมา “มีนมให้เด็กไหมคะ”

rn

        คนนั่งใกล้ๆ เขาปรายตามองมาที่เธอแวบหนึ่ง แวบเดียวนั้นเธอรู้สึกว่าเขาจับจ้องหน้าอกกลมกลึง สีหน้าและแววตาคู่นั้นทำเอาเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว จึงได้ทำคอแข็งพูดขึ้น

rn

        “ฉันไม่ใช่แม่ของเด็กนะ”

rn

        เขาครางรับรู้ก่อนจะยกตะกร้าใบหนึ่งให้ “จัดการซะสิ”

rn

        บุปผาสวรรค์เอาแต่เม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจชงนมให้กับหลานรัก แต่ว่าการอุ้มเด็กไปพร้อมๆ กับการชงนมมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การกระทำของเธอมันคงจะขัดหูขัดตาเขาไม่น้อย อีกฝ่ายถึงได้เป็นคนแย่งขวดนมไปจัดการด้วยตัวเอง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็ได้เห็นเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนมีความสุขอยู่กับการดูดนม โดยไม่รู้เลยว่าในระหว่างนั้นก็มีใครอีกคนลอบมองเธอตาไม่วางเช่นกัน

rn

        หญิงสาวรู้สึกว่านั่งอยู่บนรถที่เคลื่อนไปตามเส้นทางไม่รู้จักนานเหลือเกิน เธอพอจะรู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน ในตอนนี้ดวงตากลมโตถึงได้เบิกกว้างขึ้น และดูเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดออกมาหน้าตาเฉย

rn

        “ตอนนี้เธออยู่รัสเซีย บ้านเกิดของฉัน”

rn

        หญิงสาวได้แต่ยิ้มเยาะตัวเอง “ความทรงจำครั้งสุดท้ายของฉัน คือฉันอยู่ในเมืองไทย”

rn

        “นี่มันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว”

rn

        “แล้วคุณทำอะไรกับแม่ของฉัน อย่าบอกนะว่า...”

rn

        “แม่เธอยังไม่ตายหรอก ก็แค่ต้องใช้ชีวิตอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าลูกกับหลานในไส้อยู่ที่ไหนเท่านั้นเอง”

rn

        บุปผาสวรรค์เอาแต่มองตาไม่วาง “คุณเป็นใครกันแน่”

rn

        เธอเห็นรัศมีอันตรายกระจายอยู่รอบๆ ตัวเขา ก่อนจะได้ยินเสียงที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ “ชื่อของฉันคือ ไคล์ แซกเคอร์มันน์ ต่อไปนี้ฉันเป็นพ่อของเด็กคนนั้นและยังเป็น...ผัวของเธอ”

rn

        “แต่ฉันไม่ใช่แม่ของเด็กคนนี้นะ แล้วคุณจะเป็นผัวของฉันได้ยังไง”

rn

        “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นซะสิ”

rn

        “นี่คุณ...” หญิงสาวเอาแต่ถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจ ยิ่งเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเยาะหยันของเขาก็ถึงกับพูดไม่ออก “คุณนี่มัน...”

rn

        “คงไม่อยากให้เด็กคนนี้ต้องโตมากำพร้าแม่หรอกนะ หรือว่าความจริงแล้ว เธออยากให้เขาเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว หรือไม่ก็ไม่อยากให้เขาได้สัมผัสกับชีวิตวัยเด็กหรือวัยรุ่นเลย ถ้าอย่างนั้นก็ได้...” เอ่ยเพียงเท่านั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังหัวใจร่วงไปกองอยู่กับตาตุ่ม “ลดกระจกลง แล้วโยนเด็กคนนี้ออกไปจากรถฉันซะ”

rn

        “คนเลว...ฉันเกลียดและขยะแขยงคุณที่สุด”

rn

        “แน่นอน แต่อย่าห่วงเลยเพราะว่าเธอต้องเกลียดฉันยิ่งกว่านี้อีกร้อยพันเท่า” เขายักคิ้วหลิ่วตาให้เพียงเท่านั้นก็หันไปเปิดแล็ปท็อปทำงานต่อ ทิ้งให้บุปผาสวรรค์ได้แต่กลืนน้ำตาลงคอ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตกันแน่ เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นนางเอกดังในจอแก้วที่แฟนคลับล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่ว่าเธอจะขยับตัวทำอะไรก็ล้วนได้รับความสนใจและเป็นที่ชื่นชอบ แต่เวลานี้เธอกลับถูกพาตัวข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล แถมยังต้องยอมทำตามคำสั่งของคนใจร้ายใจดำโดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วเธอยังจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้จริงๆ หรือว่าเธอต้องตัดสินใจจบชีวิตตัวเองไปพร้อมๆ กับหลานชายคนนี้

rn

        แก้วมุกดา บอกพี่หน่อยสิ ว่าพี่ควรจะทำอย่างไรต่อไปกันแน่ เธอได้แต่ร้องถามอยู่ใน แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มนวลเงียบๆ

rn

        กว่าน้ำตาจะแห้งเหือดไป บุปผาสวรรค์ก็พบว่ารถที่ขับเคลื่อนมานานค่อยๆ ชะลอจอดนิ่งๆ ตรงหน้าคือคฤหาสน์ขนาดใหญ่สีเทาเข้ม แว้ดล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่อายุคงจะนับร้อยปี ที่นี่มันเหมือนคฤหาสน์ในนิยายที่เธอเคยอ่านไม่มีผิดเพี้ยน มันเหมือนกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ายืนยันได้อย่างดีว่าเธอกำลังจะมีชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งแล้ว

rn

        พออุ้มหลานรักลงจากรถ ดวงตากลมโตก็กวาดมองไปรอบๆ เธอพบว่าที่แห่งนี้มันค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวและแปลกแยก อยู่ไกลจากบ้านเรือนของคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าสถานที่นี่มันกินอาณาเขตกว้างขวางเสียจนเธอไม่สามารถคำนวณได้ มันเหมือนกับการหลุดเข้ามาอยู่ในอีกโลกหนึ่งก็ไม่ปาน

rn

        “ที่นี่มีคนคุ้มกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

rn

        “เหมือนที่คุมขังใช่ไหมคะ”

rn

        “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ สิ่งที่เธอควรรู้ก็คืออย่าก่อเรื่องอะไรให้ตัวเองต้องเดือดร้อน เพราะฉันอาจจะลดตำแหน่งของเธอจากเมียไปเป็นแค่นางบำเรอที่ไม่สามารถแตะต้องลูกของฉันก็เป็นได้”

rn

        บุปผาสวรรค์กะพริบตาถี่ๆ ขับไล่น้ำตาที่มันเห่อร้อนขึ้นมา กลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึกได้นั่นแหละถึงกัดฟันพูดออกมาอย่างไม่มีท่าทีหวาดกลัว “ถ้าคุณทำแบบนั้น คุณก็จะได้เห็นเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจของฉัน”

rn

        “ไม่เลว”

rn

        ไคล์พึมพำขึ้น หลังจากที่เขาได้เห็นใครบางคนเดินหน้าหงิกเข้าบ้านไป และดูเหมือนใครบางคนจะเห็นประกายแปลกๆ จากดวงตาของเขา ถึงได้หยุดมองแล้วกดมุมปากเป็นรอยยิ้มอะไรสักอย่างที่ทำเอาขัดลูกกะตา

rn

        “เอาของเข้าไปเก็บ”

rn

        “แล้วจะให้ยกกระเป๋าของคุณบุปผาสวรรค์ไปไว้ที่ไหนครับ”

rn

        “ห้องฉัน”

rn

        ดูเหมือนวอนโดจะไม่สามารถปิดรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าได้ แต่บอดี้การ์ดหนุ่มก็สามารถซุกซ่อนความคิดไว้ได้เป็นอย่างดี ตอนนี้จึงรีบปฏิบัติตามคำสั่ง พอเรียบร้อยก็ไปรายงานใครบางคนที่อยู่ในห้องโถงทันที

rn

        “ห้องพักของคุณคือชั้นบนฝั่งตะวันตกนะครับ ส่วนของคุณหนูตัวน้อยจะอยู่ฝั่งตะวันออก”

rn

        “ทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับหลานชายของฉันล่ะ”

rn

        “เพราะว่าเธอคือเมียฉัน” ใครบางคนโพล่งเข้ามา ก่อนจะได้เห็นผู้หญิงอ้วนท้วมอีกคนเดินตามหลังเข้ามา “คนนี้จะคอยเลี้ยงดูลูกของเรา เธอชื่อซาฟาร์ รู้จักกันไว้ซะสิ”

rn

        “ดิฉันจะดูแลคุณหนูน้อยเป็นอย่างดีค่ะ”

rn

        บุปผาสวรรค์ไม่ยอมพูดอะไร นอกเสียจากเดินมาตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา “ฉันดูแลเด็กคนนี้เองได้”

rn

        ไคล์ยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น พริบตาเดียวฝ่ามือแข็งแรงก็กระชับลำแขนเล็กของคนตรงหน้า กระชากเบาๆ อีกฝ่ายก็ถลาเข้ามาใกล้ และคงจะใกล้กว่านี้ถ้าไม่มีเจ้าตัวเล็กกั้นกลาง

rn

        “หน้าที่ของเธอต่อจากนี้ก็คือ เป็นเมียฉัน ฉะนั้นเรื่องลูกก็ยกให้คนอื่นจัดการไปเถอะ”

rn

        “แต่เด็กคนนั้นคือหลานของฉันนะ ฉันจะปล่อยให้คนอื่นดูแลได้อย่างไร”

rn

        “ก็แค่หลาน ไม่ใช่ลูกแท้ๆ สักหน่อย เอาไว้ให้มีลูกเป็นของตัวเองก่อนเถอะแล้วฉันจะให้เธอเป็นคนจัดการทั้งหมดด้วยตัวเอง”

rn

        ครานี้บุปผาสวรรค์ค่อยๆ กดมุมปากเป็นรอยยิ้มร้ายใส่เขาบ้าง “อย่าฝันไปเลยค่ะ เพราะชาตินี้ฉันจะไม่มีวันมีลูกกับผู้ชายเลวๆ อย่างคุณ อ้อ! และคุณคงไม่ลืมใช่ไหมคะว่าคุณเป็นสามีของน้องสาวฉัน เป็นพ่อของหลานชายฉันด้วย ฉะนั้น! ต่อให้ต้องตายฉันก็จะไม่มีวันใช้ผู้ชายร่วมกับน้องสาวเด็ดขาด ยิ่งคนคนนั้นคือคุณ ต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้น”

rn

        “น่าเสียดายนะ ฉันกะว่าจะเคลมทั้งพี่ทั้งน้องอยู่เชียว”

rn

        “นี่คุณ”

rn

        “อย่าห่วงเลย ฉันจะไม่ทำให้เกิดขึ้นในเร็วๆ นี้หรอก อย่างน้อยๆ ก็สักยี่สิบสี่ชั่วโมง”

rn

        บุปผาสวรรค์ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอะไรกับผู้ชายหน้าด้านหน้ามึนและมีความคิดเลวร้ายอย่างคนตรงหน้าเช่นไรดี ดูเหมือนคำพูดแต่ละคำที่หลุดออกมาจากผู้ชายคนนี้มันเป็นยิ่งกว่าสิ่งปฏิกูลเน่าเหม็นแสนน่ารังเกียจเสียอีก เธอไม่เข้าใจเลยว่า แก้วมุกดารักผู้ชายอย่างเขาจนเผลอตัวตั้งท้องด้วยได้อย่างไร เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ไม่ต่างกับอสูรร้ายที่ผุดขึ้นมาจากคลองตมเน่าๆ เท่านั้น




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern