เสน่หามายาไฟ (18+)-บทที่ 18










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 621
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,303

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
เสน่หามายาไฟ (18+) : บทที่ 18
ผู้แต่ง : พิริตา
ลงเมื่อ : 2018-02-09 [ 13:26:19 ]
อ่านทั้งหมด : 52
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

rn

บทที่ 18

rn

rn

rn

rn

          เพลิงคเณศกับอรรถกรถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลพร้อมกัน อรรถกรที่ตัดสินใจยิงตัวตายนั้น เสียชีวิตหลังจากถึงโรงพยาบาลในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ส่วนเพลิงคเณศที่ถูกอรรถกรยิงแค่เฉี่ยวสีข้าง ไม่ถูกจุดสำคัญแต่อย่างใด แต่ที่น่าหนักใจคือสภาพบอบช้ำที่ทำให้เขาสลบไสลไม่ได้สติ

rn

          “อย่าห่วงไปเลยยัยฝน เจ้าเพลิงมันกระดูกเหล็ก ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก” เวทย์วายุโอบคนเป็นน้องสาวพลางบอก เมื่อทั้งสองเฝ้าอยู่ข้างเตียงมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว “ตอนนี้คุณปู่คุณย่ากำลังมา เอ่อ... พร้อมกับอาชุด้วย พี่ว่าเรากลับไปพักเอาแรงก่อนเถอะเหนื่อยมามากแล้ว พี่เปิดโรงแรมใกล้ๆ เอาไว้ให้แล้ว ทางนี้พี่ดูแลเอง” หญิงสาวไว้ใจเวทย์วายุ จึงไปพักยังโรงแรมประจำอำเภอที่ใกล้โรงพยาบาล ตามที่พี่ชายคนรองได้เตรียมการไว้ให้

rn

          เวทย์วายุรู้เรื่องนี้เพราะคนของเพลิงคเณศส่งข่าวมาบอกเขา ก่อนที่เพลิงคเณศจะเดินทางไปตามที่คนร้ายบอกเพื่อช่วยพิรุณทิพย์ ตัวเขาเองก็รีบเตรียมการมาช่วยเหลือพี่ชายกับน้องสาวอย่างเร่งด่วน  

rn

ซึ่งก็เกือบไม่ทัน ตอนแรกชายหนุ่มคิดว่าเป็นฝีมือของเสี่ยวัฒนาคนเดียว กว่าจะรู้ว่ามีอรรถกรร่วมด้วยก็ตอนที่เข้าไปช่วยเพลิงคเณศกับพิรุณทิพย์ในกระท่อมนั่นเอง

rn

          สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เวทย์วายุสะเทือนใจไม่น้อย เขาพยายามจะช่วยอรรถกรแล้ว แต่ก็ช่วยไม่ได้ จุดจบของอรรถกรเลวร้ายไม่ต่างจากเสี่ยวัฒนา ซึ่งศัตรูคู่อาฆาตของเพลิงคเณศก็ถูกตำรวจจับตัวพร้อมกับของกลางคือเงินเรียกค่าไถ่ ความผิดในครั้งนี้คงทำให้เสี่ยวัฒนาดิ้นไม่หลุดเหมือนทุกครั้ง และคงต้องชดใช้ความผิดที่ก่อไว้ตามกฎหมายไปอีกนาน

rn

          ผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากนั้น ครอบครัวจตุรธาเรศก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล พิรุณทิพย์จึงถูกตามตัวมาจากโรงแรม ที่หน้าห้องเก็บศพ เธอพบคุณสุพงษ์ คุณชมนาดและเวทย์วายุ พร้อมคนขับรถ อีกทั้งคุณชุติมาที่อยู่ในสภาพถูกหิ้วปีกอีกคน

rn

          “ย่าดีใจที่หนูปลอดภัย” หญิงสาวกับย่ากอดกันร้องไห้

rn

เธอรู้ดีว่าการสูญเสียหลานคนหนึ่งไปเป็นสาเหตุแห่งการเสียน้ำตานี้ ไม่ว่าอรรถกรจะเป็นอย่างไร การสูญเสียเขาไปก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่ทุกคนต้องการ ทุกคนจึงมีสีหน้าอมทุกข์บ่งบอกถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ซึ่งไม่ต้องพูดถึงหัวอกของคนเป็นแม่อย่างคุณชุติมา ที่แทบไม่มีสติเหลืออยู่เลยในตอนนี้

rn

คุณสุพงษ์กับเวทย์วายุจึงเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างแทนคุณ

rn

ชุติมา จากนั้นทุกคนจึงพากันมาเยี่ยมเพลิงคเณศที่ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ก็ยังต้องการการพักผ่อนและรักษาอาการบอบช้ำอีกพอสมควร เขาตื่นขึ้นมาพยายามพูดคุยกับทุกคนได้เพียงไม่กี่คำก็หลับลงไปอีกครั้ง เพราะร่างกายไม่อำนวย

rn

“ปู่ว่าเราย้ายเจ้าเพลิงไปรักษาที่กรุงเทพฯ ดีกว่าไหมวายุ เพราะต้องวุ่นวายเรื่องเจ้าอรรถอีกหลายวันทีเดียว อยากให้อยู่ใกล้ๆ จะได้ไปดูแลได้สะดวก” คุณสุพงษ์ปรึกษาหลานชายคนรอง อย่างไม่รู้จะทำยังไงดีกับสถานการณ์ตรงหน้า ที่ไม่สามารถปล่อยมือจากเรื่องใดได้เลย

rn

“แต่ผมว่าหมอคงไม่เห็นด้วย เพลิงต้องการการพักผ่อนมากนะครับตอนนี้” เวทย์วายุออกความคิดเห็น สีหน้ายังเต็มไปด้วยความครุ่นคิด พิรุณทิพย์ซึ่งเป็นห่วงคนที่นอนบนเตียงคนไข้มากเหลือเกินจึงรีบเอ่ยขึ้น

rn

“คุณเพลิงต้องเจ็บตัวเพราะฝนแท้ๆ ให้ฝนเฝ้าคุณเพลิงเถอะนะคะ” แต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นปู่จะได้ตอบ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากประตูห้องพักคนไข้

rn

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ชัญญ่าดูแลเพลิงได้ค่ะ” ชัญญากานต์ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มแย้มตามปกติ พลางยกมือไหว้คุณสุพงษ์และคุณชมนาด “ชัญญ่าเฝ้าเพลิงมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะค่ะ คุณวายุก็เห็น ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ รับรองว่าชัญญ่าจะดูแลเพลิงเป็นอย่างดี อีกอย่างตอนนี้เพลิงก็กำลังจะเป็นพ่อของลูกชัญญ่าด้วย ยังไงก็ไม่ยอมให้เป็นอะไรง่ายๆ หรอกค่ะ คุณปู่คุณย่าวางใจเถอะนะคะ” ชัญญากานต์จีบปากจีบคอพูด

rn

นั่นทำให้ผู้สูงอายุทั้งสองหันมาสบตากันอย่างอึ้งๆ กับเรื่องที่พึ่งได้รู้จากปากของหญิงสาวร่างอวบ ก่อนจะถอนหายใจ

rn

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ฝากเจ้าเพลิงมันด้วยนะ” คุณสุพงษ์บอก

rn

ชัญญากานต์  

rn

ก่อนที่ทุกคนจะออกมาจากห้อง พิรุณทิพย์หันไปมองร่างที่นอนแน่นิ่งและมีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ด้านบนแว่บหนึ่ง ก่อนจะตัดใจเดินจากมาในที่สุด

rn

*-*-*-*-*-*

rn

          ศพของอรรถกรได้ถูกนำมาทำพิธีที่วัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มีแขกเหรื่อมาแสดงความเสียใจด้วยพอสมควร ในยามบ่ายที่แดดกล้า คุณชมนาดคอยประคับประคองคุณชุติมาลูกสาวคนเล็กที่ไม่รับรู้สิ่งใดๆ อยู่ตลอดเวลา

rn

ดวงตาคู่นั้นของนางเหม่อลอย บางครั้งก็มีน้ำตาไหลเป็นทาง ไม่มีถ้อยคำใดออกมาจากปากของคุณชุติมาอีก หลังจากวันแรกที่ได้ทราบข่าวว่าลูกชายเพียงคนเดียวเสียชีวิตลง แล้วร้องห่มร้องไห้เป็นลมไปหลายรอบ เป็นที่น่าเป็นห่วงของคนรอบข้างยิ่งนัก

rn

          พิรุณทิพย์กับเวทย์วายุ ต่างก็ช่วยงานกันอย่างเต็มที่ หญิงสาวยังซึ้งใจกับความรักที่อรรถกรมีให้เธอ แม้มันจะไม่ใช่ความรักที่ดีงามนักก็ตาม จนกระทั่งวันฌาปนกิจ เพลิงคเณศที่อาการดีขึ้นมากแล้วได้เดินทางมาร่วมงานพร้อมกับชัญญากานต์ที่คอยประคับประคองเขาอยู่ตลอดเวลา

rn

พิรุณทิพย์พยายามไม่มองภาพนั้น

rn

          แม้บางครั้งจะรู้สึกได้ว่า ดวงตาคู่คมที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นกันแดดสีทึมนั้นกำลังจ้องมองเธออยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะหันมองกลับไป  

rn

ไม่ว่าเขาและเธอจะรู้สึกยังไงต่อกัน ความสัมพันธ์จะลึกซึ้งแค่ไหน ความจริงก็ยังเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ เขากำลังจะมีลูก มีครอบครัว ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรเธอก็ควรที่จะยินดีกับเขาและคนรัก พิรุณทิพย์ได้แต่กล้ำกลืนความรู้สึกต่างๆ เอาไว้ในใจ

rn

          “แล้วนี่จะกลับไร่กันเลยหรือเปล่า” คุณสุพงษ์ถามเพลิงคเณศ เมื่องานฌาปนกิจผ่านไป

rn

          “ครับ ผมคงต้องขอตัวกลับไปดูงานต่อ” ชายหนุ่มมองไปยัง

rn

พิรุณทิพย์ที่ยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน พร้อมเวทย์วายุอีกด้านหนึ่ง

rn

          “ยายฝนคงไม่กลับไปไร่อีกแล้วล่ะ เค้าขอกลับมาทำงานที่บริษัทต่อ อีกอย่างต่อไปนี้คงไม่มีปัญหาอะไรให้เป็นห่วงอีกแล้วล่ะ” คุณสุพงษ์มองตามสายตาของหลานชายแล้วจึงเปรยขึ้น

rn

          “ครับคุณปู่ ผมเข้าใจ” เพลิงคเณศบอก ขณะชัญญากานต์ที่กลับมาจากห้องน้ำก็เข้ามาหา

rn

          “เราจะกลับกันหรือยังคะเพลิง” เขาพยักหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะกล่าวลาปู่ย่า และญาติผู้ใหญ่

rn

          เพลิงคเณศหันไปมองเจ้าของร่างบาง ที่ยังพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนไม่สนใจมองมาทางเขาสักนิด ความเจ็บแปลบยังคงทิ่มแทงในใจ ทั้งที่อยากเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอ ทั้งที่หัวใจของเขามีแต่เธอ แต่ที่สุดแล้วก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ายอมรับผลของการกระทำของตัวเอง และทนเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ในใจ

rn

ชายหนุ่มไม่อยากเห็นแก่ตัวทำให้พิรุณทิพย์เจ็บปวดเสียใจ อีกทั้งเสื่อมเสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว ตราบใดที่เขาไม่สามารถเคลียร์ตัวเองได้อย่างที่เคยบอกไว้ แม้จะรักเธอมากแค่ไหน แต่ก็ละอายใจเกินกว่าจะ

rn

ดันทุรังเพราะมันมีแต่จะทำให้เธอเสียใจและเสื่อมเสีย เพลิงคเณศจึงได้แต่ถอนสายตากลับมาด้วยความเจ็บปวด

rn

พิรุณทิพย์กลับมาจากงานศพของอรรถกรพร้อมครอบครัว ซึ่งตอนนี้ได้พาคุณชุติมากลับมาพักที่คฤหาสน์จตุรธาเรศด้วย เพราะความเป็นห่วงสภาพจิตใจของนางนั่นเอง

rn

“มากันพอดีเลยค่ะคุณท่าน มีคนมารอพบคุณท่านและคุณหนูฝนอยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ” นางอิ่มรีบรายงานทันทีที่ทั้งหมดก้าวเข้ามาในบ้าน

rn

“ใครเหรออิ่ม” คุณชมนาดถาม

rn

“เอ่อ... อิ่มก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เป็นผู้หญิงสองคนกับฝรั่งค่ะ”

rn

“ถ้าอย่างนั้นคุณปู่ คุณย่ากับยัยฝนไปรับแขกก่อนเถอะครับ เผื่อจะมีธุระสำคัญอะไร ส่วนเรื่องอาชุผมจัดการเอง ป้าอิ่มมาช่วยผมด้วยนะ” เวทย์วายุหันไปบอกนางอิ่มในตอนท้าย ที่ก็รีบเข้าไปช่วยเวทย์วายุหิ้วกระเป๋าของคุณชุติมาขึ้นไปบนชั้นสองทันที

rn

พิรุณทิพย์ก้าวตามคุณสุพงษ์กับคุณชมนาดเข้าไปในห้องรับแขกอันโอ่โถง ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยที่ตนถูกระบุชื่อจากแขกผู้ต้องการพบในครั้งนี้ด้วย

rn

ตรงโซฟารับแขกมีหญิงวัยห้าสิบกว่าปีสองคนนั่งอยู่ พร้อมกับชายต่างชาติสูงวัยอีกหนึ่งคน ทั้งหมดต่างกล่าวสวัสดีผู้สูงวัยกว่า และ

rn

พิรุณทิพย์เองก็ยกมือไหว้คนทั้งสามเช่นกัน เธอรู้สึกคุ้นกับผู้หญิงหนึ่งในนั้น เหมือนเคยเห็นหน้ามาก่อน

rn

“ไม่ทราบว่าจำดิฉันได้ไหมคะ ดิฉันนวลอนงค์ เจ้าหน้าที่จากบ้านเด็กกำพร้าสุขใจยังไงล่ะคะ” ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวกับผู้สูงวัยทั้งสอง พิรุณทิพย์จึงนึกออก “หนูพิรุณทิพย์ โตขึ้นสวยมากจนจำไม่ได้เลยนะจ๊ะ” นางหันมาทางหญิงสาวพร้อมทักทายด้วยรอยยิ้ม

rn

“หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่จำคุณไม่ค่อยได้แต่แรก” พิรุณทิพย์ออกตัว

rn

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เพราะเราไม่ได้พบกันนานเหลือเกิน” เจ้าหน้าที่ของบ้านเด็กกำพร้าหันไปทางผู้สูงอายุทั้งสอง “ที่ดิฉันมาวันนี้ก็เพราะเรื่องของหนูพิรุณทิพย์นี่แหล่ะค่ะ ก่อนอื่นต้องขอแนะนำสองท่านนี้ก่อนนะคะ นี่คือคุณดวง กับมิสเตอร์ไมเคิล คุณดวงเป็นแม่แท้ๆ ของหนูพิรุณทิพย์ค่ะ”

rn

นั่นทำให้คนฟังทั้งสามหันไปมองหญิงวัยห้าสิบกว่าปีคนนั้นพร้อมกันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากันไปมาอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่ก็ด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน 

rn

พิรุณทิพย์เองรู้สึกแปลกใจยิ่งนักกับเรื่องที่พึ่งได้รับรู้ เธอไม่เคยเห็นหรือรู้มาก่อนว่าแม่ที่แท้จริงยังมีชีวิตอยู่ หญิงสาวรู้แต่ว่าญาติคนหนึ่งที่มารดาฝากให้เลี้ยงเธอได้เสียชีวิตลง เธอจึงถูกส่งตัวให้กับบ้านเด็กกำพร้าสุขใจตั้งแต่อายุห้าขวบ

rn

ก่อนที่คุณชัยเวทย์ และคุณคณาพร พ่อแม่ของเพลิงคเณศจะมาขอรับไปเลี้ยงในอีกสองปีต่อมา แต่ทั้งคู่ก็มีอันจากไปเสียก่อนจะได้เลี้ยงดูเธอจริงๆ 

rn

คุณสุพงษ์กับคุณชมนาดจึงได้รับอุปการะเธอต่อ พร้อมกับ

rn

เพลิงคเณศและเวทย์วายุ ชีวิตของพิรุณทิพย์นอกจากบ้านเด็กกำพร้าแล้ว ก็มีเพียงจตุรธาเรศเท่านั้นที่เป็นครอบครัว

rn

“เดี๋ยวนะคุณนวลอนงค์ ก็ไหนประวัติของยายฝนบอกว่าแม่ได้หายสาบสูญไปแล้วยังไงล่ะ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้โผล่มาอีก” คุณสุพงษ์รีบค้านขึ้นอย่างสงสัย ท่าทางไม่ไว้ใจอย่างเห็นได้ชัด

rn

“ต้องขออภัยนะคะคุณสุพงษ์ คือว่าทางเราก็เข้าใจอย่างนั้น และตอนนั้นก็ไม่มีวี่แววมาก่อนจริงๆ ดิฉันเองก็พึ่งรู้เมื่อสี่-ห้าวันก่อนตอนที่คุณดวงกับสามีมาพบ และขอให้ทางเราตามหาลูกสาวของเธอ ซึ่งก็คือหนูพิรุณทิพย์นี่เองค่ะ” เจ้าหน้าที่บ้านเด็กกำพร้าบอกเล่า

rn

“คุณเอาอะไรมายืนยันว่าเป็นแม่ที่แท้จริงของยายฝน” คุณสุพงษ์ถามขึ้นอย่างไม่ยอมวางใจง่ายๆ

rn

“จะให้ดิฉันตรวจดีเอ็นเอก็ได้ค่ะ หรือจะให้พิสูจน์ยังไงดิฉันก็พร้อมเสมอ ดิฉันเพียงแค่ต้องการพบลูกสักครั้งเท่านั้น” จนทำให้คนที่อ้างตัวเป็นแม่ของพิรุณทิพย์รีบแทรกขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยน้ำตามองมาทางพิรุณทิพย์ ซึ่งนั่งทำหน้าไม่ถูกอยู่ที่เดิม “ดิฉันเป็นแม่ของหนูฝนที่จากไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนจริงๆ นะคะ” นางรีบย้ำราวกับกลัวทุกคนจะไม่เชื่อ ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด

rn

 ตอนนั้นนางดวงไปทำงานต่างประเทศ ได้ทิ้งลูกสาววัยสามขวบไว้กับพี่สาว และที่ต่างประเทศนางเจอมรสุมชีวิตมากมายจนทำให้แทบเอาชีวิตไม่รอด

rn

จนกระทั่งได้พบกับสามีชาวต่างชาติที่คอยให้ความช่วยเหลือ จนเกิดความรักและแต่งงานกันในเวลาต่อมา ช่วงเวลานั้นนางพยายามติดต่อกับพี่สาว แต่ทุกอย่างก็เงียบหาย

rn

นางจึงตัดสินใจกลับเมืองไทยในวันหนึ่ง พอกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัด ก็พบว่าพี่สาวเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนลูกสาวที่ไม่มีคนดูแลถูกส่งไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

rn

หลายปีที่ผ่านมานางดวงพยายามตามหาลูกมาโดยตลอด ค่อยๆ ค้นหาไปทีละเปราะ จนกระทั่งตามมาถึงบ้านเด็กกำพร้าในกรุงเทพฯ และมาพบพิรุณทิพย์ในวันนี้

rn

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาภรรยาผมไม่เคยมีความสุข แม้เราจะมีลูกด้วยกันอีกสองคน แต่เธอก็ยังคิดถึงลูกสาวที่เมืองไทยอยู่เสมอ และรู้สึกผิดที่ละทิ้งลูกสาวไป” นายไมเคิลพูดภาษาไทยกระท่อนกระแท่น แต่จับใจความได้ชัดเจนตามที่ต้องการสื่อสาร

rn

“และนี่คือเอกสารที่คุณดวงได้มอบให้กับทางเราตรวจสอบ รวมทั้งรูปถ่ายด้วยค่ะ” เจ้าหน้าที่บ้านเด็กกำพร้าส่งซองเอกสารให้คุณ

rn

สุพงษ์ สิ่งที่อยู่ข้างในก็มีทั้งเอกสารสำคัญของนางดวงทุกอย่าง รวมทั้งรูปของนางดวงสมัยยังสาวๆ กับเด็กน้อยคนหนึ่ง

rn

“รูปนี้ เหมือนรูปที่หนูมีอยู่เลยนี่ลูก” คุณชมนาดพูดขึ้น ดวงตาจ้องมองรูปภาพเก่าซีดจางในมือ

rn

นั่นทำให้คุณสุพงษ์กับพิรุณทิพย์รีบหันมาทางคุณชมนาดในทันที หญิงสาวเพ่งมองรายละเอียดของภาพ และก็เห็นจริงดังว่า รูปที่นางดวงอุ้มเด็กตัวน้อยด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้านั้น มันช่างเหมือนกับรูปที่พิรุณทิพย์เก็บเอาไว้เหลือเกิน

rn

รูปเพียงใบเดียวที่เธอเก็บไว้ และไม่เคยคิดว่าจะมีความหมายอะไรมากไปกว่าเป็นที่ระลึกถึงแม่ผู้จากไป แต่วันนี้มันคือหลักฐานสำคัญชิ้นหนึ่ง ซึ่งยืนยันว่าผู้หญิงที่นั่งน้ำตาไหลพรากตรงหน้า คือแม่ที่แท้จริงของเธอ

rn

“คุณ... เป็นแม่ฝนจริงๆ หรือคะ” หญิงสาวมองหน้าหญิงที่อยู่ตรงหน้าสลับกับรูปถ่ายในมือ

rn

แม้ตอนนี้นางดวงจะแก่ขึ้น แต่เค้าโครงหน้าก็ยังคงเหมือนกันกับในรูปไม่เปลี่ยน ทำให้ดูออกว่าเป็นคนๆ เดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย

rn

“ใช่จ้ะ... แม่คือแม่ของหนู ตุ๊กตาของแม่” นางดวงพร่ำทั้งน้ำตา ก่อนจะอ้าแขนรอ

rn

พิรุณทิพย์ที่ยังงงๆ ระคนไม่แน่ใจหันไปมองหน้าปู่กับย่า ที่ก็พยักหน้าให้ เธอจึงโผเข้าสู่อ้อมกอดของมารดาที่แท้จริง

rn

“แม่คิดถึงหนูเหลือเกิน แม่ไม่เคยมีความสุขเลยเมื่อคิดว่าหนูต้องไปตกระกำลำบาก”

rn

“ไม่หรอกค่ะ ฝนมีความสุขดี คุณปู่คุณย่าเลี้ยงดูฝนมาอย่างดี ทุกคนที่นี่เป็นครอบครัวของฝนค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

rn

“แม่ดีใจที่หนูเติบโตมาในครอบครัวที่ดี ขอบคุณท่านทั้งสองด้วยนะคะ ที่รักและเอ็นดูลูกสาวของดิฉัน” นางดวงยกมือไหว้ขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ

rn

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอกค่ะ หนูฝนเป็นเด็กดี แกจึงเป็นที่รักของทุกคน คุณอย่าห่วงเลยค่ะ” คุณชมนาดเอ่ยขึ้นมาบ้าง

rn

“ใช่แล้วล่ะ เราเลี้ยงกันมาจนป่านนี้ หวังว่าคุณคงไม่เอายายฝนไปจากเราหรอกนะ” คุณสุพงษ์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาตรงๆ

rn

“คุณละก็” จนภรรยาต้องแตะแขนเตือนเบาๆ แต่นางดวงก็ยิ้มอย่างไม่ถือสา

rn

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันเข้าใจ ถ้าทุกคนรักลูกสาวดิฉันก็คงไม่มีใครอยากให้จากไป ดิฉันเองแค่ต้องการเจอลูกเท่านั้น พอรู้ว่าลูกสบายดีมีความสุขดิฉันก็พอใจแล้วค่ะ หากตายก็คงตายตาหลับ ขอเพียงให้ดิฉันกับลูกได้เจอกัน ไปมาหาสู่กันเหมือนแม่ลูกปกติบ้างเท่านั้นก็พอค่ะ ส่วนเรื่องจะพรากไปจากครอบครัวของท่านดิฉันไม่ทำหรอกค่ะ ยกเว้นแต่จะเป็นความต้องการของยัยหนูเอง” นางดวงให้คำมั่นด้วยความจริงใจ คุณสุพงษ์จึงคลายอาการหวงหลานสาวลงในที่สุด

rn

rn
rn

##ตอนนี้ เสน่หามายาไฟ

rn

รูปแบบ e-book วางจำหน่ายแล้วนะคะ

rn

สนใจเข้าไปโหลดกันได้ตามเว็บเหล่านี้เลยค่า##

rn

 

rn

E-BooK

rn

MEB

rn

https://www.mebmarket.com/index.p

rn

hp?action=BookDetails&data=YToyOntzO

rn

jc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNzEyOTE2I

rn

jtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNjYwO

rn

DAiO30

rn

 

rn

ookbee

rn

http://www.ookbee.com/Shop/Book/3

rn

28f5133-92b1-4623-a77c-

rn

6de7c2f0f4c7/%E0%B9%80%E0%

rn

B8%AA%E0%B8%99%E0%B9%88

rn

%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%

rn

B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2

rn

%E0%B8%B2%E0%B9%84%E0%B8%9F

rn

 

rn

hytexts

rn

https://www.hytexts.com/ebook/B01

rn

3742-%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%

rn

B8%99%E0%B9%88%E0%B8%AB%E

rn

0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B

rn

2%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B

rn

9%84%E0%B8%9F+%2818%2B%29

rn

 

rn

นายอินทร์ปัณณ์

rn

https://www.naiin.com/produc

rn

t/detail/225212/

rn

ซีเอ็ด

rn

https://www.se-ed.com/product/%E0%B

rn

9%80%E0%B8%AA%E0%B8%9

rn

9%E0%B9%88%E0%B8%AB%E

rn

0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B

rn

8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%B2

rn

%E0%B9%84%E0%B8%9F-PDF.aspx?

rn

no=9786164457485

rn



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern