อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)-คนอุ้มรัก แปด 3










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 616
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,298

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) : คนอุ้มรัก แปด 3
ผู้แต่ง : ลานีญา
ลงเมื่อ : 2018-02-10 [ 19:08:30 ]
อ่านทั้งหมด : 43
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

อ้อมเดือนเดินหนีสิงห์หน้าโหดมาได้ เดินเลือกอาหารทานอย่างสบายใจ ไม่ได้สนใจสายตามากมายที่กำลังจ้องมองมายังเธอ ด้วยชุดราตรีสีไวน์แดง แหวกผ่ายาวลงมากว่าครึ่งแผ่นหลังตัดกลับผิวขาวอมชมพูได้อย่างลงตัว เล่นเอาน้ำลายหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แทบจะไหลออกมาจากปากกันเป็นแถว

rn

rn

rn

“คนอะไรเอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าคนอื่นเข้าไม่เหนื่อยบ้างหรือไง”

rn

rn

rn

มือบางที่ถือจานจิ้มอาหารในจานที่พึ่งไปตักมาเข้าปากคิวตุ้ยๆ ตามด้วยน้ำสีสวยลงไปอีกแก้ว ดับอารมณ์ขุ่นมัวจากผู้ชายที่พึ่งจากมา เขาทำให้เธออยากจะฆ่าเขาวันล่ะหลายรอบ คนอะไรหาเรื่องเธอได้ไม่เวลานาที ปล่อยให้เธอได้พักหายใจแทบจะนับครั้งได้

rn

rn

rn

“กินแบบนั้น เดี๋ยวก็เมาหรอกครับ” เสียงทุ้มกังวานดังมาจากด้านหลังเรียกให้หญิงสาวหมุนกายกลับไปมอง ว่าเป็นใคร ก่อนจะยิ้มออกมา

rn

rn

rn

“อ้าวคุณโดมินิค มางานด้วยหรือค่ะ” วางจานอาหารแล้วหันมาที่ชายหนุ่ม

rn

rn

rn

“คุณก็คงจะมากับนายลุค”

rn

rn

rn

“อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ” มือบางยกขึ้นบอกปัดไปมา ใบหน้าสวยบอกว่าไม่สบอารมณ์ที่ต้องพูดถึงเขา คนพันธุ์นั้นเธอไม่อยากได้ยินชื่อ ได้ยินแล้วความอยากอาหารมันลดลงไปเกือบหมด

rn

rn

rn

โดมินิคมองอาการของหญิงสาวตรงหน้าพลางยิ้มเศร้า ตั้งแต่รู้ว่าเธอต้องตกไปอยู่ในมือของรัฐภพ เขาก็แทบบ้า ไม่รู้เรื่องมากก่อนเลยว่าพ่อของหญิงสาวติดหนี้พนัน ถ้ารู้ก่อนเขาคงจะเสนอตัวเข้าไปช่วยชดใช้หนี้แทนไปแล้ว เห็นหญิงสาวทุกข์ใจแบบนี้เขาก็พลอยทุกข์ใจตามไปด้วย นัยน์ตาคู่คมก้มมองเวลาในนาฬิกาก็เห็นว่าได้เวลาที่งานจะเริ่มแล้ว

rn

rn

rn

“งานกำลังจะเริ่มแล้ว เราเข้าไปดูของสวยๆ งามๆ ข้างในกันดีกว่าครับ”

rn

rn

rn

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ”

rn

rn

rn

ทั้งคู่เดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ใกล้กับเวที นางแบบจากทั่วโลกร่วมเดินครั้งนี้ ทุกคนโชว์ความงดงามของอัญมณีแห่งฟรานเซสออกมาได้สมคำล้ำลือ ระหว่างนั้นพิธีกรบนเวทีก็บรรยายถึงความพิเศษของเครื่องเพชรแต่ละชุดไปด้วย สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับแขกทุกคนได้เป็นอย่างดี รวมถึงอ้อมเดือนที่ร้อง ว้าว’ ทุกครั้งที่มีเครื่องเพชรชุดใหม่ออกมา

rn

rn

rn

“อยากได้สักชุดไหมครับ” โดมินิคก้มลงกระซิบถาม เนื่องจากว่าเพลงเสียงดัง เขากลัวหญิงสาวจะไม่ได้ยิน

rn

rn

rn

“ไม่ดีกว่าค่ะ ดูเฉยๆก็พอแล้ว”

rn

rn

rn

อ้อมเดือนหันมาบอก ส่งยิ้มสวยไปให้ด้วยท่าทางที่ทั้งสองแสดงออกมา ตกอยู่ในสายตาของสิงห์หน้าโหดที่นั่งอยู่อีกเก้าอี้ถนัดไปทางซ้ายมือ เขาแทบอยากจะกระโจนเข้าไปลากหญิงสาวกลับห้องเสียเดี๋ยวนั้น คืนนี้เราได้รู้กัน!

rn

rn

rn

รัฐภาค ฟรานเซส หันมาเห็นพี่ชายทำหน้าเหมือนกำลังโกรธใครอยู่จึงเอ่ยถามออกไป

rn

rn

rn

“พี่ลุคเป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าเคร่งเครียดเชียว”

rn

rn

rn

“เปล่าหรอก พี่ขอตัวออกไปสูดอากาศหน่อย” คนเป็นพี่บอกปัด พลางเดินหนีไปไม่อยากเห็นภาพสองคนที่ทำให้เลือดในกายเดือดดาล

rn

rn

rn

“อ้าว เดี๋ยวก่อนสิพี่

rn

rn

rn

“นายลุคไปไหน”

rn

rn

rn

รัฐภูมิ ฟรานเซส เดินกลับมาจากห้องน้ำมองตามแผ่นหลังกว้างของน้องชายไปด้วยความสงสัยถามน้องชายที่นั่งอยู่ข้างกัน

rn

rn

rn

“เห็นว่าไปสูดอากาศนะครับ สงสัยจะอารมณ์ไม่ดี” รัฐภาคส่งสายไปยังอีกโต๊ะที่ทำให้สิงห์หน้าโหดของพวกเขาอารมณ์เสียได้

rn

rn

rn

รัฐภูมิมองมาน้องชายก็เห็นตามนั้น ไม่น่าล่ะ น้องชายเขาถึงได้เลือดไปลมจะมาแบบนั้น สงสัยจะแอบชอบเขาอยู่ แต่เขาไม่เล่นด้วยเสียล่ะมั่ง

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

เลียม เมแฮมเวิร์ท และ จันทรสม์ ธนาวิทย์ เลขาสาวสวยนั่งดูการแสดงอยู่ ต่างชะเง้อคอมองหาเพื่อนรักที่บอกว่าจะมางานนี้ด้วย แต่เธอก็ยังไม่เห็นว่าเธออยู่ตรงไหน พลันเหลือบไปเห็นว่าเพื่อนกำลังเดินออกไปกับผู้ชายอีกคน จึงลุกขึ้นจะเดินเข้าไปหา แต่ก็ช้ากว่าชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายที่เข้ารั้งแขนเรียวเอาไว้เสียก่อน

rn

rn

rn

“จะไปไหน”

rn

rn

rn

“...ฉันจะไปห้องน้ำ ปวดจนจะแย่อยู่แล้ว” ร่างบางทำท่าเหมือนจะราดตรงนั้นจริงๆ จนชายหนุ่มต้องยอมปล่อยไปในที่สุด

rn

rn

rn

“อย่านานนะ ไม่อย่างนั้นผมจะไปช่วย”

rn

rn

rn

“โรคจิต!

rn

rn

rn

ร่างบางจึงเดินแกมวิ่งไปทางด้านหลังที่เขียนว่าทางไปห้องน้ำ มือบางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ต่อสายไปหาเพื่อนรัก แต่รอเป็นนานก็ไม่รับสายเสียที จึงต้องโทรซ้ำอีกครั้ง

rn

rn

rn

“ทำอะไรอยู่ รับสิอ้อม”

rn

rn

rn

เลียมเห็นว่าเลขาสาวเดินออกมานานแล้วจึงลุกออกมาตาม และก้าวเดินเร็วขึ้น คิดถึงเรื่องที่เธอรู้ความลับของบริษัท จึงกลัวว่าหญิงสาวจะออกมาส่งข่าวให้พรรคพวก

rn

rn

rn

“รับสิอ้อม” จันทรสม์กดโทรออกหาเพื่อนจนมือจะเป็นระวิง แต่อีกฝ่ายก็ไม่รับเสียที เธอมีเรื่องด่วนต้องบอกด้วย ถ้าไม่ได้บอกวันนี้เธอไม่รู้ว่าจะติดต่อเพื่อนได้อีกเมื่อไหร่ ยังไม่ทันจะโทรซ้ำ พระราหูของเธอก็วิ่งสี่คูณเข้ามาขัดเสียก่อน

rn

rn

rn

“จันทรสม์เสร็จหรือยัง เข้าไปนานแล้วนะ”

rn

rn

rn

เสียงทุ้มกังวานของ เลียม เมแฮมเวิร์ท ดังแว่วเข้ามาในห้องน้ำหญิง ซึ่งบอกได้ว่าเขามาตามเธอมาอย่างที่บอกเอาไว้จริงๆ

rn

rn

rn

“ไอ้บ้านี่จะอะไรกับฉันหนักหนา จะขยับไปไหนทำอะไรเป็นต้องตามแจตลอด จะไม่ให้ฉันหายใจหายเลยใช่ไหม”

rn

rn

rn

ก่นด่าคนที่รออยู่ด้านนอกอย่างเหลืออด รีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปหาเขา ก่อนที่เขาจะเล่นพิเรนทร์บุกเข้ามาในห้อง มาเจอว่าเธอทำอะไร เธอซวยแน่ ก่อนจะทำทีโวยวายใส่เขาเมื่อออกไป

rn

rn

rn

“จะเรียกอะไรกันนักหนา ฉันเกือบฉี่ราดกระโปร่งแล้วรู้ไหม”

rn

rn

rn

“เห็นออกมาตั้งนาน ก็ไม่คิดว่าธุระของผู้หญิงจะยุ่งยากขนาดนี้” บอกเสียงเบาลง มองสำรวจร่างบางหาความผิดปกติ

rn

rn

rn

“ลองมาเป็นดูไหมล่ะค่ะว่ามันยุ่งหรือไม่ยุ่ง” หญิงสาวประชดกลับ เสมองไปหาอื่น

rn

rn

rn

“คุณจันทรสม์”

rn

rn

rn

“เรียกทำไมค่ะ กลับเข้างานสิค่ะ ฉันทำธุระเสร็จแล้ว” ถลกชายกระโปรงชุดราตรีขึ้น แล้วเดินออกจากห้องน้ำ

rn

rn

rn

“ไม่ต้องเข้าไปแล้ว” เลียมว่า ธุระของเขาเสร็จเรียบร้อย เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อให้เสียเวลา

rn

rn

rn

“อ้าว งานเลิกแล้วหรอ? ฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะ”

rn

rn

rn

จันทรสม์ร้องโวยเมื่อประธานหนุ่มบอกจะกลับแล้ว ไอ้ที่ให้เธอแต่งตัวเป็นชั่วโมงเพื่อมายืนสิบห้านาทีเนี่ยนะ!

rn

rn

rn

“ยัง แต่ธุระผมเสร็จแล้ว ถ้าหิวก็กลับไปกินที่โรงแรมแล้วกัน”

rn

rn

rn

“พูดง่ายแบบนี้เลย คราวหน้าจะแกล้งเป็นอีสุกอีใสให้รู้แล้วรู้รอดไป จะได้ไม่ต้องมางานบ้าบอนี่อีก” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดเสียงเบา

rn

rn

rn

“ผมได้ยินนะ”

rn

rn

rn

ใบหน้านวลย่นจมูกใส่ร่างสูงที่ยืนหันหลังให้ รวบกระโปงยาวขึ้นมาถือแล้วเดินนำไปได้ก่อน แต่ก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวร่างบางต้องหยุดเดิน แล้วถอดร่างเท้าส้นสูงนั้นออก ก้มลงหยิบมันมาถือเสียเลย เพราะมันเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับชีวิตเธอ แล้วเดินลิวไปที่รถไม่สนใจรอชายหนุ่มทั้งหลายที่อยู่ด้านหลัง

rn

rn

rn

เลียมมองดูร่างบางที่เดินเท้าเปล่าไปยืนรอเขาที่รถ ใบหน้าบูดบึ้งไม่เกรงใจเครื่องสำอางที่แต่งแต้มมาอย่างงดงามเลยแม้แต่น้อย พลางถอนหายใจออกมายืดยาว เขาคิดถูกหรือเปล่านะที่เอาเธอมาผูกติดกับตัวแบบนี้

rn

rn

rn

“เดินเร็วๆ หน่อยสิคุณ ฉันหิวข้าวจะแย่อยู่แล้วนะ” เสียงหวานตะโกนเรียกเขาทำเอาลูกน้องที่เดินตามต่างเสียวสันหลัง เธอคงจะยังไม่รู้กิตติศัพท์เจ้าพ่อหนุ่มดี

rn

rn

rn

“ตกลงใครเป็นเจ้านายลูกน้องว่ะ”

rn

rn

rn

เลียมบ่นแลยิ้มออกมาเล็กน้อยรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา ทำเอาลูกน้องตัวใหญ่ที่อยู่ด้านหลังต่างมองด้วยความงงงวย เจ้านายของพวกเขาเปลี่ยนไป

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

รัฐภพเดินหลบออกมาข้างนอก มาหยุดยืนหัวเสียอยู่ระเบียงทางเดินมือหนากำเข้าหากันแน่น ไม่เคยโกรธใครแล้วอยากจะจับลากมาลงโทษให้เข็ดเท่าครั้งนี้มาก่อน มากับเขาแต่กับไปนั่งคั่วกับผู้ชายคนอื่น แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน

rn

rn

rn

“กลับไปจะลงโทษเสียให้เข็ด”

rn

rn

rn

“ลงโทษฉันแทนได้ไหมล่ะค่ะ”

rn

rn

rn

ร่างสูงโปร่งบอบบางก้าวเข้ามายืนข้างกายแกร่ง วางมือบางวางทาบลงหน้าอกกว้างตึงแน่นไปด้วยมัดกล้าม ส่งน้ำเสียงและสายตายั่วยวนมาให้อย่างเปิดเผย เชิญชวนสิงห์หนุ่มให้ไปกับเธอในคืนนี้

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

อ้อมเดือนเดินทอดน่องออกมารับอากาศด้านนอกพลันเหลือบไปมาเห็นใครอีกคนที่คุ้นตากำลังยืนนัวเนียกับหญิงสาวผมทองแทบจะกลืนกินกันทั้งตัวอยู่รอมร่อ รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกจนต้องยกมือขึ้นกุมมันเอาไว้

rn

rn

rn

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

rn

rn

rn

โดมินิคเดินไปเอาน้ำกลับมาเห็นว่าร่างบางกำลังยืนมองอะไรอยู่ จึงมองตามสายตาคู่หวานไป

rn

rn

rn

“ไอ้ลุค!

rn

rn

rn

โดมินิคเลือดขึ้นหน้าเห็นสิงห์หนุ่มกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้หญิงอีกคน อย่างไม่แค่สายตาใคร โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาได้มาโดยไม่ชอบธรรมคนนี้ ชายหนุ่มจึงรั้งร่างบางเดินไปอีกทาง ไม่ต้องการให้เธอได้เห็นภาพอุจาดตานั้นต่อ

rn

rn

rn

“เราออกไปจากตรงนี้ดีกว่าครับ”

rn

rn

rn

อ้อมเดือนไม่คิดปฏิเสธ เธออยากจะออกไปจากตรงนั้น ไม่อยากจะอยู่ดูให้เสียสายตาไปมากกว่านี้

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 

rn

rn

rn

 




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern