อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)-คนอุ้มรัก เก้า 1










EP: 1 ช้ำรัก 3 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-18 ]
ตอนที่ 6 Young and Beautiful ( กุหลาบในแดนเถื่อน ) ( กาญจนิการ์ ) [ 2018-02-18 ]
EP: 1 ช้ำรัก 2 ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-17 ]
บทที่ 1 ช้ำรัก ( เมียไร้รัก ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
ตอนที่ 4 l05l ( พ่ายรักตรวนราคี ) ( R-mustang ) [ 2018-02-15 ]
พบรัก ห้า 2 ( พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
ขอรักครั้งที่ สิบหก 3 ( ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) ) ( ลานีญา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ ๒/๑ เขตกักกันตัว ( ทะเบียนรักมาเฟีย ) ( โรสควอตซ์ ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 19 ( เสน่หามายาไฟ (18+) ) ( พิริตา ) [ 2018-02-14 ]
บทที่ 15 ( ขุนศึกเสน่หา อาณาจักรรัก (18+) ) ( อเมทริน ) [ 2018-02-14 ]


วันนี้ 634
เมื่อวานนี้ 989
เดือนนี้ 19,163
เดือนที่แล้ว 33,633
ปีนี้ 52,796
ปีที่แล้ว 368,343
รวมทั้งหมด 7,723,316

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ) : คนอุ้มรัก เก้า 1
ผู้แต่ง : ลานีญา
ลงเมื่อ : 2018-02-13 [ 17:49:03 ]
อ่านทั้งหมด : 29
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด :

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
 
rn
rn

คนอุ้มรัก เก้า

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

 

rn

“ผู้หญิงที่ไม่เห็นค่าตัวเอง ไม่คู่ควงที่จะขึ้นเตียงกับผม ขอตัวนะ”

rn

รัฐภพผลักร่างบางของแม่สาวผมทองออกห่าง กวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาประเมินค่า พลางส่ายหน้าอย่างระอาในความกล้าของเจ้าหล่อน พลันเหลือบไปเห็นแผ่นหลังบอบบางของใครอีกคนที่ถูกคู่ปรับโอบกอดพาไปอีกทาง ดวงตาคู่คมแข็งกร้าวขึ้น ขาแกร่งก้าวยาวตามไปทันที กล้าดียังไงมาพลอดรักหลับหลังเขา

rn

คาซัสและรีทส์เดินตามออกมาเห็นนายหนุ่มกำลังย่างสามขุมกลับไปอีกทาง เหมือนจะไปเอาเรื่องใครอย่างนั้น

rn

“มีเรื่องอีกแน่”

rn

“ก็ตามไปสิวะ เร็วเข้า...”

rn

ทั้งสองรีบวิ่งตามหลังสิงห์หนุ่มไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางแบบนี้สามารถฆ่าคนตายได้สบายๆ โดยไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อย

rn

“กล้าดียังไงมาแอบกินหลับหลังฉัน!

rn

เสียงทุ้มเข้มห้วนคุ้นหูดังขึ้นทางด้านหลัง เรียกหนุ่มสาวที่กำลังเดินประคองกันไปตามทางเดินต้องหันกลับมามอง

rn

“คุณ!

rn

อ้อมเดือนตกใจเล็กน้อยที่เขาตามมาจึงรีบผละถอยห่างออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่มอีกคนที่กำลังประคองอยู่

rn

“ให้เกียรติผู้หญิงเขาหน่อย คุณอ้อมเธอไม่ได้

rn

โดมินิคไม่พอใจคู่ปรับที่พูดจาดูถูกผู้หญิงข้างกายเขา แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ มัดรุ่นๆก็ลอยเข้ามาปะทะที่ใบหน้าคมเสียแล้ว

rn

ผัวะ!

rn

“ฉันไม่จำเป็นต้องให้เกียรติผู้หญิงแพศยาคนนี้” น้ำเสียงและสีหน้าที่มองมา ช่างเหมือนมีดปลายแหลมที่พุ่งมากรีดลงที่กลางอกของเธอ

rn

ผัวะ!

rn

“ไอ้ลุคแกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

rn

โดมินิคชกเข้าหน้าสิงห์หนุ่มกลับบ้าง เรื่องอะไรเขาจะยอมให้อีกฝ่ายมากระทำเขาได้ฝ่ายเดียว

rn

“หยุดได้แล้ว!” อ้อมเดือนตวาดเสียงเรียบห้วน ไม่คิดเลยว่าเขาจะคิดสกปรกแบบนี้

rn

“มันคงจะนุ่มนวลมากสินะ ถึงได้ออกตัวปกป้องกันขนาดนี้” รัฐภพโกธรจนเลือดขึ้นหน้า เมื่อเห็นผู้หญิงของเขาออกตัวปกป้องคู่ปรับ

rn

“ไอ้ลุค!” โดมินิคได้ยินสิงห์หนุ่มดูถูกหญิงสาวก็ทนไม่ไหว ออกมัดใส่ใบหน้าคมทันที

rn

สองหนุ่มต่างแลกมัดกันชลมุนวุ่นวาย ร่างสูงใหญ่ของทั้งสองหนุ่มล้มกลิ้งลงไปกับพื้นทางเดิน แลกมัดกันไปมา ต่างคนต่างไม่มีใครยอมใคร อ้อมเดือนเข้าไปแยกทั้งสองออกจากกันก็ถูกผลักออกมาจนล้มลงนั่งกับพื้น ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าจากการล้มจากรองเท้าส้นสูง

rn

“โอย” โดมินิคชกมัดรุ่นๆ เข้าที่ใบหน้าคมสองมัดจนเลือดกบปาก สิงห์หนุ่มถูกความโกรธบังตาตวัดคู่ปรับพลิกลงด้านล่างก่อนจะตามไปคร่อมร่างสูงพอกันเอาไว้แล้วฟาดมัดหนักคืนกลับไปเช่นกัน

rn

“คุณลุคพอได้แล้วครับ”

rn

ลูกน้องคนสนิทที่วิ่งนายหนุ่มมารีบเข้าไปแยกทั้งสองออกจากกัน แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะแยกเสือและสิงห์ออกจากกันได้ พ่อคุณทั้งสองก็ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ เรื่องพละกำลังไม่ต้องพูดถึง

rn

“เลิกบ้ากันได้แล้ว! สนุกกันพอหรือยัง”

rn

อ้อมเดือนพยุงร่างกายขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ดวงตากลมเรียวจ้องมองไปยังสองหนุ่มด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนหันหลังเดินจากไปทั้งที่ยังเจ็บข้อเท้าเรียว อยู่ ตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ขอเพียงได้ออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเป็นพอ

rn

“หยุดนะอ้อมเดือน! ผมยังพูดไม่จบ ผมบอกให้หยุด...”

rn

รัฐภพสะบัดกายออกจากการเกาะกุมของลูกน้องคนสนิทแล้วจะวิ่งตามหญิงสาวไป แต่ช้ากว่าคู่ปรับที่ก้าวเข้ามาขวางทางเอาไว้

rn

“ถ้าแกไม่ได้รัก ก็ไม่ควรที่จะรั้งเธอไว้” โดมินิคจ้องมองสิงห์หนุ่มนิ่ง

rn

“มันเรื่องของฉัน ถอยไป” กล่าวจบสิงห์หนุ่มรีบออกวิ่งตามหญิงสาวไป ไม่สนใจคู่ปรับที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

rn

“คุณอย่ายุ่งเรื่องนี้เลยดีกว่า มันไม่ดีกับตัวคุณ เชื่อผมเถอะ” คาซัสหันบอกเจ้าของท่าเรือเซรีนท์เทียร์ ก่อนจะรีบตามหลังสิงห์หนุ่มไป

rn

 

rn

ประตูห้องชุดถูกเปิดออกด้วยแรงที่ไม่เบานักบ่งบอกอารมณ์ของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี ใครเข้ามาขวางมันได้เจ็บตัวแน่ คนสนิทที่ตามมาถึงห้องชุดก็ได้เพียงหยุดอยู่หน้าประตู เพราะถูกคนด้านล็อกปิดตายไปเสียแล้ว บอกให้รู้ว่าใครไม่เกี่ยวอย่ามายุ่ง!

rn

“จะไม่ฆ่ากันตายใช่ไหม” รีทส์ถามอย่างหวั่นใจ

rn

“ฉันก็หวังอย่างนั้น” คาซัสอดที่จะเป็นห่วงสวัสดิการของหญิงสาวด้านในไม่ได้เหลือเกิน

rn

สองหนุ่มผละเดินกลับไปทางเดิน ลงไปล้อบบี้ด้านล่างหาน้ำหวานสักแก้วล้างคอที่ขมปาวจากความเครียดเมื่อครู่ มันเรื่องอะไรกันหนักหนา ชอบเขาก็ไม่ยอมบอกออกไป พอเขาจะไปหาคนอื่นก็ทำมาเป็นหวงกางเสียอย่างงั้น ทำไมถึงชอบปากหนักนักพ่อสิงห์หนุ่ม

rn

รัฐภพ ฟรานเซส ย่างสามขุมตรงไปที่ห้องนอนใหญ่ แต่มันถูกล็อกเอาไว้ ความโกรธพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว จนเขาแทบจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

rn

“คิดว่าประตูแค่นี้จะหนีผมได้เหรอ”

rn

ไร้ปราการทุกอย่างแล้ว ร่างสูงก็ก้าวเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่ที่เตียงกว้าง แล้วกระชากผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างบางด้วยแรงที่ไม่เบานัก

rn

มือหนาโยนผ้าห่มนั้นทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ไม่สนใจว่ามันจะไปตกลงส่วนไหนของห้อง เพราะอารมณ์ของเขาตอนนี้กำลังปะทุขึ้นมาอีกรอบแล้วสิ่งที่เขาสนใจมีเพียงร่างบอบบางที่อยู่บนเตียงกว้าง

rn

“ทำบ้าอะไรของคุณ! อย่านะ”

rn

อ้อมเดือนร้องด้วยความตกใจ ถดกายหนีไปอยู่หัวเตียง กระนั้นก็ยังช้ากว่ามือหนาที่ตามาคว้าข้อเท้าเรียวเอาไว้ แล้วลากลงมากลางเตียง แล้วตามขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ อ้อมเดือนปัดป้องมือหนาที่กำลังลูบไล้ปลายนิ้วจากต้นขาเรียวสูงขึ้น ก่อนจะถูกมือหนาคว้าไปยึดไว้เหนือศีรษะ

rn

“ก็ทำอย่างที่เคยทำไง หรือว่าจำไม่ได้”

rn

นิ้วเรียวยาวสัมผัสกับความงดงามที่ปรารถนากดไว้ข้างลำตัวตามเดิมแล้วเปลี่ยนเป็นใช้สายตาโลมเลียร่างงามไล่ขึ้นไปยังทรวงอกที่ดันเสื้อนอนตัวสวยออกมา จ้องมาอ้อยอิ่งนานนับนาทีก่อนจะเลื่อนไปยังใบหน้าสวยตอนนี้แดงก่ำ

rn

“ไม่! ที่คุณได้จากฉันมันมากเกินพอแล้ว ปล่อย...”

rn

“มันยังไม่พอ ตราบใดที่คุณอยู่ที่นี่ ไม่ว่าเวลาไหนที่ผมต้องการ คุณต้องสนอง อ้อมเดือน!” อ้อมเดือนส่งแววตาวาวโรจน์กลับไป จ้องมองเขาไม่หลบ ไม่คิดกลัวเกรงเขาแม้แต่น้อย

rn

“คุณมันไม่ใช่คน!

rn

“คนหรือไม่ คุณได้พิสูจน์แล้วทูนหัว” รัฐภพโต้กลับทันควัน

rn

“หยาบคาย!

rn

“ไม่ต้องพูดมาก เสียเวลา” คำพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมนั่นทำให้อ้อมเดือนหัวใจแทบหยุดเต้น รู้สึกเสียววาบในจุดที่เขาพึ่งสัมผัส

rn

ร่างบางสะดุ้งเฮือกไปพร้อมกับสมองที่ว่างเปล่า เมื่อปลายนิ้วร้ายกาจนั่นหยอกเย้าความอ่อนไหว กายที่ควรจะขัดขืนกลับแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว เสียงครวญครางผะแผ่วนั้นสร้างความพอใจให้กับผู้ชายตรงหน้า

rn

อ้อมเดือนรู้สึกเหมือนเธอกำลังลอยขึ้นกลางอวกาศที่มีหมู่ดาวดับล้านพรางพราวเต็มไปหมด รัฐภพผละริมฝีปากออกเลื่อนลงไปซุกไซ้ซอกคอลากต่ำลงไปที่เนินอกอวบที่เขาดึงปราการชิ้นสุดท้ายออกก้มลงขบเม้มพร้อมกับเร่งจังหวะปลุกเร้า 

rn

 

rn

 

rn



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ
 


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovenovel.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ [email protected] เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2018. All right reserved.

Design by Seomodern